Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου
Ξημερώματα της 5ης Αυγούστου 1962, η Μέριλιν Μονρόε βρίσκεται νεκρή στο δωμάτιό της, γυμνή πάνω στο κρεβάτι, με το ακουστικό του τηλεφώνου δίπλα της. Το παγκόσμιο σύμβολο του σεξ, το γλυκό, ναζιάρικο κορίτσι που κατέκτησε τις καρδιές εκατομμυρίων, είναι πια παρελθόν. Αυτοκτονία ή δολοφονία;
Η θυελλώδης σχέση με τους αδερφούς Κέννεντυ, τον Τζων
και τον Ρόμπερτ, το κόκκινο τετράδιο με τις πιθανώς επικίνδυνες πληροφορίες, το
άδειο κουτί βαρβιτουρικών δίπλα της, γεννούν ερωτήματα που παραμένουν
αναπάντητα. Γιατί εξαφανίστηκαν στοιχεία; Γιατί δεν έγιναν όλες οι απαραίτητες
εξετάσεις; Ήταν πράγματι μια προσωπική επιλογή ή μια «βολική» εκδοχή;
Η Ροδή Στεφανίδου σκύβει με ουσιαστική ευαισθησία πάνω
σε αυτή την τραγική μορφή και επιχειρεί να φωτίσει την αληθινή της ταυτότητα. Η
Μέριλιν δεν ήταν μόνο η εκτυφλωτική εικόνα των εξωφύλλων. Ήταν το παιδί χωρίς
πατέρα, με μια ψυχικά ασθενή μητέρα, που γνώρισε την κακοποίηση και την
εγκατάλειψη. Το κορίτσι που παντρεύτηκε στα δεκαέξι για να σωθεί από το
ορφανοτροφείο και πέρασε τη ζωή του αναζητώντας αγάπη, ασφάλεια, αποδοχή. Στη
σκηνή αναδεικνύεται μια βαθιά πληγωμένη ψυχή, που πίσω από τη λάμψη κουβαλά
απέραντη μοναξιά.
Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, στον ρόλο της Μέριλιν, είναι
εξαιρετική. Ερμηνεύει συγκινητικά και κινείται με λεπτές εναλλαγές, άλλοτε
εύθραυστη και θλιμμένη, άλλοτε οργισμένη και δυναμική. Δίπλα της, ο Χρήστος
Παπαδημητρίου, επίσης άριστος, στιβαρός
και πολυπρόσωπος, ενσαρκώνει αφηγητή και ανδρικές κυρίως φιγούρες με
πειστικότητα και ένταση.
Η Δανάη Πανά στήνει ένα πλούσιο, κομψό, λειτουργικό
σκηνικό εποχής, κρεβάτι, καναπέ,
καθρέφτες, μπανιέρα. Ο σκηνοθέτης της παράστασης Ένκε Φεζολλάρι αξιοποιεί το
τρυφερό αλλά και αιχμηρό κείμενο και τοποθετεί τους δύο ηθοποιούς μέσα σε αυτό
το σκηνικό να κινούνται αδιάκοπα. Οι
μεταξύ τους αποστάσεις μικραίνουν και μεγαλώνουν, δημιουργώντας δυνατές, σχεδόν
κινηματογραφικές εικόνες, που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μας.
Ένταση
δίνουν επίσης στην παράσταση αυθεντικά
βίντεο από τη ζωή της Μέριλιν, όπου επιλέγεται σκόπιμα να μην φαίνεται το
πρόσωπό της, όπως αυτό από το πάρτι γενεθλίων του Αμερικανού προέδρου και η
διάσημη σκηνή με τη σηκωμένη φούστα.
Τα κοστούμια, ιδιαίτερα τα λευκά φορέματα και οι
πέρλες της Μέριλιν, ενισχύουν τη διαχρονική της λάμψη.
Πρόκειται
για μια συγκινητική και πολύ καλοδουλεμένη προσέγγιση από την Ροδή Στεφανίδου, που δεν αναζητά απλώς απαντήσεις γύρω από το
θάνατο της Μέριλιν, αλλά επιχειρεί να πλησιάσει την αλήθεια της. Και αυτό την
κάνει τόσο ουσιαστική. Μια παράσταση ερμηνευμένη από δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς
και σκηνοθετημένη άρτια από τον Ένκε Φεζολλάρι που αξίζει να τη δείτε.
