Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου
Ένα αγόρι και ένα κορίτσι, έντεκα ετών, χάνουν τους
γονείς τους, οι οποίοι αποφασίζουν να χαθούν και να εξαφανιστούν, εισχωρώντας
σε μια αυτοσχέδια σχισμή που υποτίθεται ότι θα τους ρουφήξει. Πιστεύουν πως
έτσι θα βρεθούν στη Lacrimosa, μια καινούρια ημέρα, έναν διαφορετικό παράδεισο.
Έντεκα χρόνια αργότερα, τα παιδιά, πλέον ενήλικα, δεν παύουν να
προβληματίζονται για τον παράξενο χαμό των γονιών τους. Μελετούν μάλιστα συστηματικά
το μωβ βιβλίο, όπου η μητέρα τους κρατούσε σημειώσεις με τις αλλόκοτες σκέψεις
και ανησυχίες της. Κάποια στιγμή αποφασίζουν να παίξουν ένα παιχνίδι, να
αναπαραστήσουν και να ξαναζήσουν τις τελευταίες στιγμές των γονιών τους.
Οι δύο νέοι το επιχειρούν. Μα μήπως τελικά δεν
πρόκειται για τα δύο αδέλφια που αναφέραμε, αλλά για ένα νεαρό ζευγάρι που
φαντάζεται τη ζωή του μερικά χρόνια αργότερα και τα παιδιά που θα αποκτήσει,
προσπαθώντας να προσδιορίσει τον χαρακτήρα, την προσωπικότητα και τη μελλοντική
τους ζωή μέσα από τη φαντασία του;
Ο τολμηρός και εκκεντρικός Θανάσης Τριαρίδης χτίζει ένα ιδιαίτερο έργο, που κινείται ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Δύο ηθοποιοί, ένας άντρας και μία γυναίκα, πάνω στη σκηνή αλλάζουν συνεχώς ρόλους, στήνοντας ένα ιδιότυπο παιχνίδι ταυτοτήτων. Τα παιχνίδια ρόλων και τα σκοτάδια του μυαλού οδηγούν πολλές φορές ακόμη και σε ακραίες και απρόβλεπτες καταστάσεις, όπως μας έχει συνηθίσει η χαρακτηριστική πένα του γνωστού δημιουργού.
Έτσι ακούμε και για τη Lacrimosa, τη μαρτυρική γυναίκα που τάιζε για
τέσσερις ολόκληρους μήνες ένα ολόκληρο πεινασμένο χωριό με τα δάκρυά της. Οι
χωρικοί, που πεινούσαν απελπισμένα, τη βασάνιζαν ανελέητα με τα πιο
αποκρουστικά βασανιστήρια, για να συνεχίσει να κλαίει και να τους τρέφει.
Τι είναι τελικά ο άντρας και η γυναίκα; Το αρχικό
ζευγάρι; Τα αδέλφια που μεγάλωσαν; Δύο άλλα πλάσματα που κυριεύονται και αυτά
από έντονες ψυχολογικές ανησυχίες και αυτοκαταστροφικές τάσεις; Ποιο θα είναι
άραγε το τέλος και η εκτόνωση αυτής της ιδιαίτερης κατάστασης; Πρόκειται
σίγουρα για μια τολμηρή και σκοτεινή υπόθεση, που αφήνει πολλά ερωτήματα
ανοιχτά.
Πέρα όμως από την ιδιαιτερότητα του έργου,
πρόκειται για μια παράσταση πραγματικά άρτια στημένη και σκηνοθετημένη. Οι δύο
ηθοποιοί επί σκηνής αποδίδουν τους ρόλους τους με υπέροχη σωματική
εκφραστικότητα, συμμετέχοντας σε λογής λογής τελετουργίες. Ο σκηνικός χώρος, με
ένα περίτεχνο κρεβάτι, ένα βαρέλι και μια καρέκλα, ενώ στο βάθος ξεπροβάλλουν
στάχυα, που θα παίξουν τον δικό τους ρόλο στην εξέλιξη και την κατάληξη της
ιστορίας. Όλα αυτά δημιουργούν ένα ιδιαίτερο, σχεδόν μυστηριακό τοπίο.
Ο σκηνοθέτης Χρήστος Καρασαββίδης, που αναλαμβάνει και
τη μουσική επιμέλεια και τους φωτισμούς, δημιουργεί ένα πραγματικά συναρπαστικό
σκηνοθετικό
αποτέλεσμα. Οι αμέτρητες μουσικές επιλογές και τα τραγούδια, από την κλασική
μουσική και την όπερα μέχρι την εκκλησιαστική και την έθνικ μουσική, πλάθουν
μια ονειρική ατμόσφαιρα. Η παρουσία της μουσικής είναι σχεδόν συνεχής και
καταλυτική.
Οι απαλοί φωτισμοί, με τα ήπια χρώματα και το
γοητευτικό ημίφως, απογειώνουν αυτή τη συνθήκη. Έτσι, οι θεατές βυθίζονται σε
έναν κόσμο που, παρά τις σκληρές και συχνά ανατρεπτικές στιγμές του έργου, τους
ταξιδεύει και τους χαϊδεύει μάτια και αυτιά. Πρόκειται για έναν πραγματικό
σκηνοθετικό άθλο, που αναδεικνύει στο έπακρο το έργο του συγγραφέα.
Στις ερμηνείες, η Δανάη Δημοπούλου και ο Βασίλης Τριανταφύλλου
καταφέρνουν να εισχωρήσουν μέσα σε αυτό το παράξενο όνειρο και να συμπαρασύρουν
τους θεατές σε ένα μαγικό ταξίδι. Η Δανάη, μάλιστα, στην πρώτη της
επαγγελματική δουλειά, τα καταφέρνει εξαιρετικά, ενώ ο Βασίλης Τριανταφύλλου
στέκεται έμπειρος και δυναμικός δίπλα της. Οι δυο τους δημιουργούν ένα ζευγάρι
με τρομερή χημεία, που υποστηρίζει με εντυπωσιακή συνέπεια τις συνεχείς
εναλλαγές των ρόλων.
Η παράσταση μοιάζει να απευθύνεται ίσως περισσότερο σε
θεατές που δεν φοβούνται το τολμηρό και το φανταστικό, τα παιχνίδια ρόλων, αλλά
και εκείνα ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα. Σε όσους αναζητούν κάτι
διαφορετικό στο θέατρο και όχι μια κλασική, γραμμική αφήγηση. Ωστόσο, είναι
τόσο άρτια και ονειρική η σκηνική απόδοση του έργου, ένα ευφάνταστο σκοτεινό
παραμύθι, που αναμφίβολα η θέαση του θα
αποτελέσει μια μοναδική εμπειρία για
όλους, ακόμη και για τους λιγότερο μυημένους. Δείτε το!
Συντελεστές
Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης
Σκηνοθεσία: Χρήστος Καρασαββίδης
Δραματουργική επεξεργασία: Δανάη Δημοπούλου, Χρήστος
Καρασαββίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Δανάη Δημοπούλου
Σκηνογραφία: Στέφανος Λώλος
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Καρασαββίδης
Σχεδιασμός φώτων: Χρήστος Καρασαββίδης, Βασίλης Κοντογιάννης
























