Συγκλονιστικός ο «ΦΟΝΙΑΣ»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μία συγκλονιστική παράσταση, σκληρή και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε  στο θέατρο Αριστοτέλειον. Πρόκειται για τον «ΦΟΝΙΑ», με πρωταγωνιστή τον τεράστιο ηθοποιό Μιχάλη Σαράντη και μία πλειάδα ακόμη αξιόλογων ηθοποιών, που έδωσαν μοναδικές ερμηνείες.

Παρακολουθούμε τη ζωή μιας οικογένειας σε ένα χωριό της Ηλείας, περίπου κάπου στα 1960. Ο σύζυγος, Γιάννος, η σύζυγος, Δήμητρα, μία κόρη και ένας μικρός γιος. Ο άντρας, σκληρός και άξεστος αγρότης, κακομεταχειρίζεται τη γυναίκα, που την έχει σαν αντικείμενο μόνο για τη σεξουαλική του ικανοποίηση, χωρίς κανένα συναίσθημα και καμιά ανθρωπιά. Η γυναίκα βασανίζεται και δυσκολεύεται να υποφέρει και να αποδέχεται το άδικο. Δυστυχισμένη και μονίμως κακοποιημένη, προβληματίζεται για τη δύσκολη ζωή της.

Τότε εμφανίζεται ο κλαρινίστας Χρήστος, φίλος του Γιάννου, που μαθαίνει στον Γιάννο κιθάρα και τον παίρνει μαζί του στα πανηγύρια για να βγάλει κι αυτός ένα παραπάνω μεροκάματο. Ο Χρήστος είναι διαφορετικός. Αντιλαμβάνεται τη μαύρη ζωή της Δήμητρας και πολλές φορές, καθώς είναι στενός φίλος, τη γλιτώνει από τα χέρια και την κακοποίηση του συζύγου της.

Η γυναίκα θεωρείται από το χωριό κάπως αλλαφροΐσκιωτη. Δεν κάνει πολλές παρέες με άλλες γυναίκες και κουτσομπολιά, μα προτιμά να κάθεται κάτω από μια φλαμουριά, στη γαλήνη, και να ρεμβάζει τη φύση. Η παράξενη συμπεριφορά της πολλές φορές προκαλεί τα σχόλια και τα γέλια των ανδρών, μα και όλης της υπόλοιπης κοινότητας.

Ένα αίσθημα αναπτύσσεται ανάμεσα στη Δήμητρα και τον Χρήστο, η οποία για πρώτη φορά συναντά ανθρωπιά, ζεστασιά, τρυφερότητα και συναίσθημα. Όταν ανακαλύψει κάποια στιγμή την παράνομη σχέση, ο Γιάννος θα γίνει έξαλλος και αλλόφρων  θα κατακρεουργήσει την δύσμοιρη σύζυγό του.

Τι θα πουν τότε τα δικαστήρια; Τι θα καταθέσει η κοινωνία του χωριού; Ποια θα είναι, εντέλει, η ετυμηγορία των ενόρκων και των δικαστών;

Ο πολύπειρος Βασίλης Κατσικονούρης μάς παραδίδει μια βαθιά και διεισδυτική σπουδή πάνω στην τραχιά ελληνική πατριαρχία. Το έργο πραγματεύεται τη βία, την ανοχή μα και τη σιωπή με αριστοτεχνικό τρόπο, χωρίς να φτάνει σε εύκολες καταδίκες, αλλά φωτίζοντας με μαεστρία όλες τις πτυχές του τραγικού αυτού δράματος. Στο τέλος, θύτες και θύματα αποδεικνύονται, εντέλει, όλοι θύματα.

Σε όλη τη διάρκεια απολαμβάνουμε την υπέροχη ντοπιολαλιά που αποδίδει ο συγγραφέας στους διαλόγους και εντρυφούμε στις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από έναν δεξιοτεχνικό νατουραλισμό.

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης λαμβάνει ένα ηθογραφικό δράμα και το χειρίζεται με μαεστρία και ενσυναίσθηση. Τα σκοτάδια της σκηνής αντιπαραβάλλονται με τα σκοτάδια των ψυχών. Σε κάθε σκηνή αγωνιούμε για την επόμενη και η παράσταση χαρακτηρίζεται από έντονη αγωνία και ατμοσφαιρικότητα.

Συγκλονιστικές οι ερμηνείες, όλες μία και μία, καταθέτουν με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο το απόλυτο δράμα και αναδεικνύουν με ωμότητα τις τραγικές ζωές των ηρώων.

Πρωταγωνιστής ο τεράστιος ηθοποιός Μιχάλης Σαράντης, απόλυτα μεταμορφωμένος στον αγροίκο χωριάτη. Με καμπουριασμένο το σώμα του, το μουστάκι και την ιδιαίτερη χωριανή προφορά, αποδίδει με όλο του το είναι τον χαρακτήρα του Γιάννου.

Δίπλα του, στον ρόλο της Δήμητρας, η Άννα Καλαϊτζίδου στέκεται περήφανη μα και πληγωμένη. Ένας αγέρωχος χαρακτήρας, που όμως λαβώνεται καθημερινά από τη σκληρή χωριάτικη ζωή και την κακομεταχείριση του συζύγου.

Στον ρόλο του Χρήστου, ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης αποδίδει απόλυτα πειστικά τον κλαρινίστα της εποχής, έναν κλασικό επαρχιώτη, που όμως φαίνεται πως η μουσική τον έχει κάπως εξευγενίσει.

Όλα τα παραπάνω λαμβάνουν χώρα σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό της Νατάσας Παπαστεργίου, πραγματικό έργο τέχνης. Ένα περίτεχνο, μάλλον αιωνόβιο δέντρο, με πλεγμένο κορμό σαν ελιά, που ταυτόχρονα απεικονίζει, σε ένταση και έκταση, το σώμα και το κεφάλι μιας ταλαιπωρημένης και πολυπονεμένης γυναίκας που κραυγάζει. Πόσες άραγε κακοποιήσεις να έχει αντικρύσει το δέντρο αυτό στην μακρά ζωή του; Τα φώτα, τα χρώματα και τα σκοτάδια έρχονται να ολοκληρώσουν την υποβλητικότητα του σκηνικού. Τα φώτα επιμελήθηκε η Μελίνα Μάσχα.

Στην τελική διαμόρφωση του όλου κλίματος συντελεί τέλος και η πρωτότυπη μουσική του Φώτη Σιώτα.

Και τα ερωτήματα παραμένουν. Έχουμε ξεφύγει τάχα από την βαθιά και τραγική πατριαρχία; Μήπως έχουμε πολύ δρόμο ακόμη αν αναλογιστούμε τις όλο και πιο συχνές γυναικοκτονίες του σήμερα;

Ο «ΦΟΝΙΑΣ» είναι  μία συνταρακτική, τολμηρή, ατμοσφαιρική παράσταση, άριστα αποδομένη από τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη, που αξίζει να δείτε οπωσδήποτε.

«ΓΙΑΤΙ ΒΡΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΝΤΑ;», μια ατμοσφαιρική, δυνατή παράσταση.

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

«Γιατί βράζει το παιδί στην πολέντα;» είναι το αγαπημένο παραμύθι της ηρωίδας· ένα παραμύθι τρομακτικό και λυπητερό, που όμως τη συναρπάζει και την κάνει συνεχώς να θέλει να το ακούει, να αναρωτιέται και να δίνει τις δικές της απαντήσεις για το γιατί και το πώς βράζει το παιδί στην πολέντα.

Και μάλλον αυτό δεν είναι τυχαίο, γιατί και η ίδια η ηρωίδα δεν είναι παρά ένα παιδί που βράζει μέσα στη δική του πολέντα. Μέλος ενός περιοδεύοντος τσίρκου, με μητέρα και πατέρα ακροβάτες, η μικρή βιώνει τον μόνιμο ξεριζωμό και τη διαρκή περιπλάνηση που επιβάλλει το επάγγελμα των γονιών της. Πρόκειται για μια εναλλακτική οικογένεια, μακριά από τα καθιερωμένα. Η μικρή δεν ξέρει ούτε καν να διαβάζει. Ζώντας αυτή την παράξενη οικογενειακή κατάσταση, κάποια στιγμή παραδίδεται μαζί με την αδερφή της σε μια κοινωνική λειτουργό και από εκεί οδηγείται στο ορφανοτροφείο. Και τότε αρχίζουν νέες περιπέτειες, δυσκολίες και σκληρά παιχνίδια που σημαδεύουν για άλλη μία φορά τον ψυχισμό της. Το βαριετέ στο οποίο θα δουλέψει στη συνέχεια αποδεικνύεται ακόμη πιο σκληρό, καθώς το παιδί αναγκάζεται πρόωρα να γίνει γυναίκα, χάνοντας οριστικά και την τελευταία του αθωότητα. Οι ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης πληγώνουν βαθιά την παιδική ψυχή, που αναγνωρίζει τον εαυτό της στο παιδί που βράζει μέσα στην πολέντα.

Νεαροί απόφοιτοι της σχολής θεάτρου αποφασίζουν να ανεβάσουν αυτό το ιδιαίτερο έργο με δημιουργικότητα και φαντασία. Η σκηνοθετική προσέγγιση της Γεωργίας Διάκου χαρακτηρίζεται από πολλές μουσικές , έθνικ, κλασικές αλλά και σύγχρονες , που συνοδεύουν τη δράση και δίνουν ιδιαίτερο χρώμα στην παράσταση. Υπεύθυνος για αυτές τις αξιόλογες επιλογές είναι ο Capette. Οι μουσικές, παράλληλα με τους υπέροχους φωτισμούς και τα χρώματα του Δημήτρη Μαραγκού, αλλά και τη νωχελική κίνηση που επιμελήθηκε η Μελίνα Τσαουσίδου, δημιουργούν μια σαγηνευτική ατμόσφαιρα. Στο ίδιο ύφος κινούνται και τα κοστούμια. Η εμφάνιση των ηρώων παραπέμπει αληθινά σε ακροβάτες περιοδεύοντος θιάσου, με αποτέλεσμα οι χαρακτήρες να στήνονται ιδανικά σαν ξεχωριστές περσόνες. Με όλα αυτά τα στοιχεία και με τις ιδιαίτερες παρουσίες των τριών ηθοποιών επί σκηνής, η σκηνοθέτρια δημιουργεί μοναδικές εικόνες, σχεδόν σαν ζωντανά κάδρα. Το αποτέλεσμα είναι μια αξιοπρόσεκτη και ατμοσφαιρική σκηνοθεσία.

Η σκηνογραφία της Αλεξάνδρας Δρόσου επιλέγει ελάχιστα αλλά ουσιαστικά σκηνικά στοιχεία: ένα μεγάλο κουτί με αντικείμενα, ένα λούτρινο αλογάκι, έναν σάκο με πάγο που στάζει συνεχώς, πριονίδια που κατακλύζουν τη σκηνή και, βέβαια, μια κατσαρόλα που βράζει ασταμάτητα.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Φιόνα Κατοίκου, με ένα καθαρό πρόσωπο φωτεινό σαν φεγγάρι, αναλαμβάνει το μεγάλο βάρος να ερμηνεύσει το κορίτσι που ματώνει μέσα σε μια αλλόκοτη παιδική ηλικία. Το πρόσωπο αυτό μεταλλάσσεται στη διάρκεια της παράστασης, περνώντας από την παιδικότητα και τον αυθορμητισμό στην τραγικότητα και τον πόνο. Μαζί της, ο Μιχάλης Στεφανίδης μοιάζει πραγματικός τσιγγάνος ακροβάτης στον ρόλο του πατέρα, ενώ η Ελίνα Αντωνίου, ως μητέρα ακροβάτισσα, ξεχωρίζει με τα μακριά μαλλιά της, που αποτελούν το «εργαλείο» της, από το οποίο κρεμιέται για να βγάζει τα προς το ζην.

Το «Γιατί βράζει το παιδί στην πολέντα;» είναι μια δυνατή ιστορία χαμένης παιδικότητας και πικρής ενηλικίωσης. Ένα έργο που ξεκινά ανέμελα και χαλαρά, αλλά σιγά σιγά ξεδιπλώνει την τραγικότητά του μέσα από ωραίες ερμηνείες, μουσικές και ατμοσφαιρικές εικόνες. Ένα έργο δουλεμένο με μεράκι και δοσμένο με παραστατικότητα, που αξίζει να δείτε.

 

«ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ», μια τρυφερή, συγκινητική παράσταση

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Δέκα και πλέον χρόνια μετά τη «Βασίλισσα της Ομορφιάς», η Έφη Σταμούλη ανεβαίνει και πάλι στη σκηνή για να ερμηνεύσει μία γηραιά κυρία. Αυτή τη φορά υποδύεται μια ιδιόρρυθμη, ανεξάρτητη, λαλίστατη, συμπαθητική και αρκετά διασκεδαστική γιαγιά. Μαζί της και πάλι η Σοφία Βούλγαρη, αυτή τη φορά όχι ως κόρη, αλλά ως η «γυναίκα» που έχει αναλάβει να τη φροντίζει δύο φορές την εβδομάδα.

Και είναι ξανά μια μεγάλη συνάντηση. Οι δύο γυναίκες, εντελώς άγνωστες στην αρχή, η καθεμία κλεισμένη στον δικό της κόσμο και στα προσωπικά της προβλήματα, έρχονται σιγά-σιγά και απροσδόκητα κοντά, κυρίως χάρη στις παραινέσεις και την προτροπή της γηραιάς κυρίας. Η «γυναίκα», υπερβολικά κλειστή, θλιμμένη αλλά ταυτόχρονα πεισματάρα, θα ανοίξει σιγά-σιγά την καρδιά της και θα εξομολογηθεί όσα την απασχολούν. Και τότε το σκηνικό αλλάζει εντελώς.

Το έργο μιλά για τη μοναξιά της εποχής μας μα και όλων των καιρών και για τη μοναχικότητα, που μπορεί να αποτελεί επιλογή χωρίς απαραίτητα να αποκλείει την ευτυχία.

Η Γλυκερία Καλαϊτζή επέλεξε μια λιτή σκηνοθεσία που εστιάζει στις ερμηνείες των ηθοποιών. Με απλές κινήσεις και χωρίς πομπώδη σκηνοθετικά ευρήματα, καταφέρνει παρ’ όλα αυτά να περάσει μια αίσθηση ζεστασιάς στον σκηνικό χώρο, γεννώντας έντονο συναίσθημα στους θεατές. Όταν μάλιστα η γυναίκα σιδερώνει με ένα πραγματικό σίδερο που ατμίζει στην πρίζα, καθώς εξομολογείται τα βιώματά της, η ζεστασιά αυτή εκπέμπεται και ζωντανά.

Στη δημιουργία αυτής της οικειότητας συμβάλλει και ο σκηνικός χώρος, ο οποίος περιορίζεται στο κεντρικό κομμάτι της σκηνής, επιτρέποντας την κίνηση μέσα σε ένα ιδιαίτερα στενό περιβάλλον. Οι χρωματικές επιλογές των σκηνικών και των κοστουμιών, ιδιαίτερα στην έναρξη, όπου κυριαρχούν τα κόκκινα στοιχεία, ενισχύουν ακόμη περισσότερο το αίσθημα θέρμης και ζεστασιάς. Κόκκινα είναι τα βιβλία, το λαμπατέρ, το σκαμπό, η φούστα της γυναίκας, το γιλέκο της γηραιάς κυρίας, ακόμη και η σκούπα με το φαράσι. Το cozy, ευφάνταστο και συμπυκνωμένο σκηνικό που έρχεται να υπηρετήσει ιδανικά τη μικρή αυτή ανθρώπινη ιστορία αλλά και τα κοστούμια έφτιαξε η Μαρία Καραδελόγλου.

Στις ερμηνείες τώρα,  σε έναν χαρακτηριστικό και δυνατό ρόλο  η Έφη Σταμούλη ερμηνεύει με ευκολία την ιδιαίτερη γηραιά κυρία που της ανατίθεται. Είναι ζεστή, επίμονη, συμπαθητική, εκφραστική και μας θυμίζει τις σπουδαίες εμφανίσεις της στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης. Μπορεί και ξέρει να γίνεται αστεία χωρίς ποτέ να χάνει το βάθος της και αποδεικνύει για ακόμη μία φορά πόσο μεγάλη ηθοποιός είναι.

Η Σοφία Βούλγαρη είναι πραγματικά καταπληκτική. Σοβαρή, τυπική, φυσική,  με ένα πρόσωπο απίστευτα εκφραστικό. Αν σταθεί κανείς και την παρατηρήσει, θα δει πως αλλάζει δεκάδες εκφράσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στη μακροχρόνια συνεργασία τους ή απλώς στο ταλέντο, όμως οι δύο γυναίκες αναπτύσσουν μεταξύ τους μια εξαιρετική χημεία, η οποία συμβάλλει καθοριστικά στην επιτυχία της παράστασης.

Το έργο διανθίζεται από μελωδικά μουσικά ξενόγλωσσα κομμάτια σε μικρά μουσικά διαλείμματα, τα οποία, μαζί με τους φωτισμούς του Σωτήρη Ρουμελιώτη, ζεσταίνουν ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα. Γενικά, η παράσταση εκπέμπει μια γλύκα και ένα συναίσθημα οικειότητας και θαλπωρής. Όσο για το τέλος, ομολογώ πως με ξάφνιασε, είναι κάπως ασύμφωνο με  τα προηγούμενα και δεν το περίμενα, αν και είναι στα αλήθεια πολύ  θεατρικό.

Το έργο «ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ», του καταλανού συγγραφέα Josep Maria Benet i Jornet  είναι ένα τρυφερό έργο προσέγγισης ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Βγαλμένο μέσα από τη ζωή, γεμάτο αλήθειες αλλά και λεπτό χιούμορ για να απαλύνει  τις πιο βαριές στιγμές, μιλά για την ανθρώπινη απομόνωση και τα βάρη που κουβαλά ο καθένας που πολλές φορές μπορεί να γίνονται ασήκωτα.  Αξίζει να το δείτε.

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

 

Έξυπνο μα και ουσιαστικό το «GROUP THERAPY»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μία έξυπνη, διασκεδαστική αλλά και ουσιαστική κωμωδία είναι το Group Therapy της Πένυς Φυλακτάκη, που ανεβαίνει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο Φουαγιέ της ΕΜΣ, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Πλασκοβίτη.

Δύο άντρες, τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους, συναντιούνται στην αίθουσα αναμονής μιας ψυχολόγου. Ο ένας, ο Κλεομένης, είναι μεγαλοστέλεχος πολυεθνικής, τελειομανής, αγχώδης, ανασφαλής και κλειστοφοβικός. Ο άλλος, ο Τσάκι, είναι γνωστός TikToker, με πολλά views και μεγάλη διαδρομή στις πλατφόρμες του διαδικτύου. Ο καθένας κουβαλά τα δικά του θέματα και προβλήματα. Μαζί τους στην αίθουσα αναμονής βρίσκεται και η Τζίνα, η γραμματέας της ψυχολόγου, με την οποία ο Τσάκι είναι κρυφά ερωτευμένος. Αυτοί οι τρεις, εντελώς άσχετοι μεταξύ τους άνθρωποι, θα γνωριστούν, θα έρθουν κοντά, θα αλληλεπιδράσουν και τελικά οι ζωές τους θα αλλάξουν ριζικά μέσα από αυτή τη σχέση.

Η Πένυ Φυλακτάκη γράφει με έναν ρέοντα και ευχάριστο λόγο, γεμάτο χιούμορ και ατάκες, χωρίς όμως να λείπουν τα σχόλια και οι προβληματισμοί. Από αυτό το μαγικό «μαγείρεμα» προκύπτουν αποτελέσματα που κανείς δεν περιμένει και τα οποία λειτουργούν λυτρωτικά για τους ήρωες.

Πάνω σε αυτόν τον όμορφο λόγο έρχεται να «κουμπώσει» μία σκανδαλιάρικη, ευρηματική και ξεκαρδιστική σκηνοθεσία από τον έμπειρο Λευτέρη Πλασκοβίτη. Μία σκηνοθεσία που δεν αφορά μόνο τη θέση και την κίνηση των ηθοποιών που είναι εξαιρετικές, αλλά και την ίδια την ερμηνευτική τους καθοδήγηση.

Και εδώ θα σταθούμε ιδιαίτερα. Ο Θανάσης Δισλής, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του φοβικού στελέχους, δίνει πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας, θυμίζοντάς μας τους σπουδαίους κωμικούς ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Εισέρχεται απόλυτα στον ρόλο του ψυχικά ευάλωτου άντρα, μετουσιώνεται σκηνικά και τον ερμηνεύει αποθεωτικά. Η απόδοσή του είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών.

Δίπλα του, ο Δημήτρης Καραγιάννης, στον ρόλο του TikToker, αποτελεί πραγματική αποκάλυψη. Ένα μεγάλο ταλέντο, που δίνει όλη του την ψυχή σε μία καταιγιστική ερμηνεία, γεμάτη ένταση και κίνηση. Ιδανική η επιλογή των ηθοποιών από τον σκηνοθέτη. Τέλος, η Λίλη Αδρασκέλα στέκεται ευγενική, γοητευτική, σχεδόν σαγηνευτική, και υποστηρίζει επάξια τον ρόλο της. Μαζί τους, σε έναν σύντομο  ρόλο, εμφανίζεται και ο Γιάννης Τσιακμάκης ως Τάκης.

Στα του σκηνοθέτη και πάλι, ευρηματικότατο και υπέροχα ερμηνευμένο είναι το ξέφρενο κυνηγητό ανάμεσα στους ήρωες σε μία κρίσιμη στιγμή του έργου, ενώ εξαιρετική είναι και η σκηνή του εγκλεισμού του πρωταγωνιστή στην τουαλέτα, όπου διακρίνεται μόνο η σκιά του, προκαλώντας άφθονο γέλιο στους θεατές αλλά και μία αίσθηση αποφόρτισης και ψυχικής ανάτασης.

Κομψά τα κοστούμια και λειτουργικό το σκηνικό της Δανάης Πανά, που επιτρέπει την απρόσκοπτη κίνηση των ηθοποιών, ενώ ιδιαίτερα βοηθητικοί αποδεικνύονται και οι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου.

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, οι κωμωδίες χρειάζονται περισσότερο από ποτέ, πόσο μάλλον όταν έχουν κάτι σημαντικό να μας πουν. Και το «GROUP THERAPY», όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς, δεν είναι μία απλή κωμωδία. Είναι ένα βαθύ ψυχογράφημα χαρακτήρων που συναντάμε συχνά γύρω μας  αλλά και μέσα μας. Μέσα από τους δύο ήρωες, τον νεαρό influencer και τον μεσήλικα μεγαλοϋπάλληλο, αγγίζει και προσεγγίζει όλες τις ηλικίες. Και δεν μένει μόνο στις ατάκες και τα λόγια, καθώς στο τέλος η αλληλεπίδραση των χαρακτήρων έχει εμφανή και ουσιαστικά αποτελέσματα.

Σε αυτόν τον σημερινό κόσμο, γεμάτο προβλήματα και άγχη που φέρνει η καθημερινότητα αλλά και οι διεθνείς συνθήκες, η καλύτερη therapy είναι τελικά η Group Therapy, η θεραπεία της αλληλεπίδρασης. Αν θέλετε να περάσετε μιάμιση ευχάριστη αλλά και χρήσιμη, σχεδόν λυτρωτική ώρα, να διασκεδάσετε, να ψυχογραφηθείτε και να εκτονωθείτε ταυτόχρονα, τότε κλείστε το εισιτήριό σας για το Φουαγιέ του Κρατικού Θεάτρου.

 

 

Ένας ιδιαίτερος κωμικοτραγικός «ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Και να που το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποφασίζει να ανεβάσει τον εμβληματικό «Βυσσινόκηπο» του Αντόν Τσέχωφ. Ο Τσέχωφ, χρησιμοποιώντας αυτόν τον τίτλο, δεν επεδίωκε να μας μιλήσει απλώς για έναν κήπο με βυσσινιές, αλλά για έναν «βυσσινί» κήπο, τονίζοντας το βαθύ κόκκινο χρώμα του και την αίσθηση χαράς και ευημερίας που αυτό αντανακλά, στοιχεία που θα χαθούν, δυστυχώς, μαζί με την απώλειά του.

Η σύγχρονη μετάφραση, με προσπάθεια να διατηρηθεί πλήρως το πνεύμα του Τσέχωφ, έγινε από τον Δαυίδ Μαλτέζε, ενώ η δραματουργική επεξεργασία και η σκηνοθεσία ανήκουν στην Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Η σκηνοθέτις, μάλιστα, αποτίει έναν φόρο τιμής στον Κωνσταντίν Στανισλάφσκι, που πρωτοσκηνοθέτησε το έργο στη Μόσχα το 1904, επιλέγοντας να χρησιμοποιήσει τα τραγούδια της πρώτης παράστασης. Επιπλέον, στην τρίτη και τέταρτη πράξη ενσωματώνει στο σκηνικό πορτρέτα των ηθοποιών που συμμετείχαν σε εκείνη την ιστορική παράσταση.

Ο «Βυσσινόκηπος» αφηγείται την επιστροφή μιας αριστοκρατικής οικογένειας στο πατρικό της κτήμα, το οποίο, βυθισμένο στα χρέη, οδηγείται αναπόφευκτα σε πλειστηριασμό. Η τελική του κατάληξη στα χέρια του Λοπάχιν, ενός πρώην δουλοπάροικου, σφραγίζει μια βαθιά κοινωνική και συμβολική ανατροπή. Το έργο αποτυπώνει με λεπτή ειρωνεία και μελαγχολία το τέλος ενός παλιού κόσμου, εκείνου της αριστοκρατίας που ζει προσκολλημένη στο παρελθόν και αδυνατεί να εξελιχθεί, ενώ παράλληλα αναδεικνύει την άνοδο μιας νέας τάξης.

Ο Αντόν Τσέχωφ χαρακτήριζε τον «Βυσσινόκηπο» ως κωμωδία, γιατί δεν τον ενδιέφερε να αναδείξει το δράμα, αλλά την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στην αλλαγή. Οι ήρωες, ενώ χάνουν τον κόσμο τους, παραμένουν αδρανείς, προσκολλημένοι σε αυταπάτες και στο παρελθόν, δημιουργώντας μια λεπτή, ειρωνική κωμικότητα.

Αυτήν ακριβώς τη λεπτή απόχρωση ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό επιχειρεί να αποδώσει η σκηνοθέτις, τόσο με τη δραματουργική επεξεργασία όσο και με μια σειρά σκηνοθετικών ευρημάτων. Στα διαλείμματα ανάμεσα στις πράξεις ακούγονται χαρούμενες μουσικές που συνοδεύουν ευτράπελα περιστατικά και χορούς στο προσκήνιο. Ταυτόχρονα  οι περισσότεροι ήρωες, κατά στιγμές, επιδίδονται σε ανατρεπτικές, έντονα κωμικές ερμηνείες, προκαλώντας άφθονο γέλιο και αποσπώντας την προσοχή από τη βαθιά, ουσιαστικά ζοφερή κατάσταση.

Η σκηνοθετική προσέγγιση δεν εστιάζει τόσο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπου η τραγικότητα είναι εντονότερη, αλλά στους δευτερεύοντες, μέσα από τους οποίους επιδιώκεται η ανάδειξη των κωμικών στοιχείων και της ελαφρότητας. Έτσι, αποδυναμωμένη κατά τη γνώμη μου φαίνεται η παρουσία της χρεοκοπημένης Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα, την οποία ερμηνεύει η Γιολάντα Μπαλαούρα, καθώς και του αδελφού της Γκάγιεφ που αποδίδει ο Βασίλης Ευταξόπουλοσ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπηρετούν με συνέπεια τους ρόλους τους. Ανάλογα συνεπής είναι και ο Γιώργος Κολοβός ως Τροφίμωφ.

Ο Αντίνοος Αλμπάνης στον ρόλο του Λοπάχιν είναι στιβαρός και δυναμικός, δίνοντας ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας στο μέσο της τρίτης πράξης, όταν πλέον έχει αγοράσει τον βυσσινόκηπο. Τέλος, η Χρύσα Ζαφειριάδου αποδίδει μια δυναμική Βάρια, γεμάτη εσωτερική ένταση.

Και εδώ η ίδια η σκηνοθετική προσέγγιση με οδηγεί στην ανάγκη να σταθώ περισσότερο στους δευτερεύοντες ρόλους, οι οποίοι, μέσα από εξαιρετικές κωμικές ερμηνείες, εδραιώνουν τα στοιχεία της ιλαροτραγωδίας. Η Τατιάνα Μελίδου ως Ντουνιάσα είναι ένα λαμπερό, αέρινο και υπέροχο κωμικό πλάσμα. Ο Νίκος Καπέλιος στον ρόλο του Πίσικ αναλαμβάνει έναν εξόχως διασκεδαστικό χαρακτήρα και δικαίως κλέβει τις εντυπώσεις. Η Ανθή Κασίνου είναι μια δροσερή και τρυφερή Άνια, ενώ η Άννη Τσολακίδου παραδίδει μια  αξιοπρόσεκτη Σαρλότα. Μαζί τους, οι Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Γρηγόρης Φρέσκος και Μανώλης Φουντούλης συνεισφέρουν επίσης στη δημιουργία του εύθυμου κλίματος. Τέλος, ο  βετεράνος Κώστας Σαντάς στον ρόλο του Φιρς, με το ιδιαίτερο μπρίο του, σε έναν ρόλο που πολύ του ταιριάζει μιας και πατά πάνω στη μανιέρα του συνεισφέρει τα μέγιστα προσφέροντας πάμπολλες κωμικές νότες. 

Η ομάδα των ηθοποιών δείχνει στο πρώτο μέρος μια μικρή αμηχανία, σαν να αναζητά τα πατήματά της, όμως στο δεύτερο μέρος απελευθερώνεται εντελώς και αποδίδει με μεγάλη άνεση και ενέργεια.

Ιδιαίτερα εύστοχες και αξιομνημόνευτες είναι ορισμένες σκηνικές εικόνες που θα ήθελα να αναφέρω. Οι σκιές από τα τσεκούρια που προβάλλουν απειλητικά πάνω στον βυσσινόκηπο, ο Λοπάχιν που πετά στο έδαφος και καταστρέφει τα βιβλία μόλις αυτός, ένας αγράμματος αποκτά το κτήμα, καθώς και οι ήρωες που πατούν απαξιωτικά πάνω στους τάφους των προγόνων τους, υποδηλώνοντας πως το παλιό έχει πλέον χαθεί και το νέο επιβάλλεται.

Εντυπωσιακά τα σκηνικά και πανέμορφα τα κοστούμια της Ελένη Μανωλοπούλου. Τα πολλά μανουάλια στο βάθος, που ανάβουν όταν νυχτώνει δημιουργούν μιαν έντονα καλλιτεχνική εικόνα, ενώ τα κρεμάμενα άνθη του βυσσινόκηπου προσδίδουν έναν ρομαντικό τόνο. Οι μουσικές της πρώτης παράστασης του Στανισλάφσκι ντύνουν με εξαιρετικό τρόπο τη δράση.

Η συγκεκριμένη σκηνική ανάγνωση του «Βυσσινόκηπου» δεν διστάζει να απομακρυνθεί από την παράδοση, δίνοντας σαφή έμφαση στην κωμική του διάσταση. Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο παλιό και το νέο, όπως και το ίδιο το έργο, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα του Τσέχωφ και υπενθυμίζοντας ότι κάθε τέλος εμπεριέχει μια νέα αρχή.

 

 

 

 

 

Υπέροχος και ατμοσφαιρικός ο «ΖΟΡΜΠΑΣ» του Κ.Θ.Β.Ε.

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια ιδιαίτερα ατμοσφαιρική και καλοδουλεμένη παράσταση παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με τον «ΖΟΡΜΠΑ», σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Λευτέρη Γιοβανίδη, βασισμένη στο εμβληματικό έργο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη.

Η ιστορία ξεκινά όταν ένας νεαρός συγγραφέας, με προορισμό την Κρήτη, συναντά στο λιμάνι του Πειραιά έναν ιδιόρρυθμο, αυθόρμητο μεσόκοπο άντρα. Ο άντρας αυτός, ο Αλέξης Ζορμπάς,  ζητά να τον ακολουθήσει ως βοηθός και συνοδοιπόρος στο ταξίδι του. Οι δυο τους καταλήγουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Κρήτης, όπου ο συγγραφέας σκοπεύει να επαναλειτουργήσει ένα παλιό μεταλλείο. Εκεί θα γνωρίσουν τη μαντάμ Ορτάνς, μια ξεπεσμένη Γαλλίδα τραγουδίστρια με πλούσιο παρελθόν, αλλά και τους κατοίκους του χωριού, βυθισμένους στη σκληρή και συντηρητική καθημερινότητα της επαρχίας.

Μέσα από τη σχέση τους, ο Ζορμπάς θα μεταδώσει στον νεαρό συγγραφέα βαθιές αλήθειες για τη ζωή. Τη χαρά της ύπαρξης, την αξία της ελευθερίας, την ανάγκη για απόλαυση και αυθεντικότητα. Μια γνωριμία που θα μετατραπεί σε καθοριστική εμπειρία ζωής.

Ο Λευτέρης Γιοβανίδης δημιουργεί μια υποβλητική σκηνική σύνθεση που μεταφέρει τον θεατή στη μακρινή Κρήτη προηγούμενων δεκαετιών. Με εξαιρετική διαχείριση του σκηνικού πλήθους, στήνει εικόνες που θυμίζουν κινηματογραφικά πλάνα. Άλλοτε στο πλοίο, άλλοτε στο καφενείο, άλλοτε στον δρόμο, οι άνθρωποι της εποχής συνθέτουν ένα ζωντανό και πολύχρωμο κοινωνικό τοπίο.

Στον κεντρικό ρόλο, ο Πασχάλης Τσαρούχας δίνει μια πληθωρική, συγκλονιστική, βαθιά πειστική ερμηνεία. Ενσαρκώνει τον Ζορμπά με πάθος και ζωντάνια, αποδίδοντας τον γλεντζέ, ελεύθερο και παθιασμένο άνθρωπο που οραματίστηκε ο Καζαντζάκης. Με το σώμα, το βλέμμα και την κίνηση, σηκώνει επάξια από το πρώτο δευτερόλεπτο το βάρος του ρόλου και καθηλώνει το κοινό.

Δίπλα του, ο Νίκος Τσολερίδης αποδίδει με ευαισθησία τον νεαρό συγγραφέα. Συνεσταλμένος, ευγενικός και εσωστρεφής, δημιουργεί μια έντονη και ενδιαφέρουσα αντίθεση με τον εκρηκτικό Ζορμπά. Παράλληλα, αναδεικνύεται με πειστικότητα το ιδιαίτερο δέσιμο που αναπτύσσεται ανάμεσα στις δύο τόσο διαφορετικές προσωπικότητες.

Εξαιρετική είναι η έμπειρη Μπέττυ Νικολέση στον ρόλο της μαντάμ Ορτάνς, καθώς κινείται με άνεση ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, δημιουργώντας μια γοητευτική και ανθρώπινη σκηνική παρουσία.

Ιδιαίτερα δυναμική και γεμάτη συναίσθημα είναι και η πάντa υπέροχη  Κλειώ-Δανάη Οθωναίου στον ρόλο της Χήρας. Δίπλα της ξεχωρίζει  ο αεικίνητος Θάνος Φερετζέλης ως Μιμηθός.

Γύρω τους κινείται μια πλειάδα αξιόλογων ηθοποιών του Κρατικού Θεάτρου σε μικρότερους ρόλους. Όλοι μαζί για άλλη μία φορά, καταφέρνουν να αποτυπώσουν με αξιώσεις αυτό που τους ζητείται, το πολύχρωμο αλλά και σκληρό σύμπαν της κρητικής επαρχίας.

Σημαντικότατη είναι η συμβολή της μουσικής του Χρήστου Παπαδόπουλου, με εκτεταμένα, εμπνευσμένα, μουσικά αποσπάσματα που συνοδεύουν αρμονικά τις σκηνές της παράστασης, μέσα από έντεχνα, λαϊκά και παραδοσιακά μουσικά όργανα. Στην ατμόσφαιρα της παράστασης συμβάλλουν ακόμη καταλυτικά οι εξαιρετικοί φωτισμοί και οι χρωματισμοί του Αλέκου Αναστασίου.

 Όμορφα και αρμονικά είναι και τα κοστούμια εποχής, σε ποικιλία χρωμάτων, που σχεδίασε για την παράσταση η Ευαγγελία Κιρκινέ. Τέλος, ευφάνταστα και λειτουργικά είναι τα σκηνικά του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, που ανεβοκατεβαίνουν, μπαινοβγαίνουν ή περιστρέφονται στη σκηνή, φιλοξενώντας τα διάφορα επεισόδια του έργου.

Συνολικά πρόκειται για μια άρτια, ιδιαίτερα επιμελημένη θεατρική δουλειά, που τιμά πραγματικά ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της ελληνικής λογοτεχνίας και μας υπενθυμίζει ότι η φιλοσοφία του Ζορμπά για τη ζωή παραμένει διαχρονικά ζωντανή. Μια παράσταση που αξίζει να παρακολουθήσετε όλοι!

 

---

 

 

«ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74», η μαρτυρία μου για τα Τέμπη.

 

Χρόνια  είχα να ταξιδέψω με το τρένο. Την τελευταία φορά είχε σταματήσει ξημερώματα τρεις ολόκληρες ώρες στη μέση της διαδρομής Θεσσαλονίκη-  Αθήνα και έχασα το πλοίο για την Κύθνο. Κι από  τότε είπα: «Εγώ δεν ξανανεβαίνω σε τρένο ποτέ πια σ’ αυτή τη χώρα».

Κι όμως τώρα τα πράγματα φαίνεται να άλλαξαν . Όλοι μιλάνε πια με τα καλύτερα λόγια για αυτό το γρήγορο τρένο, ΤΟ ΒΕΛΟΣ, που κάνει τη διαδρομή Θεσσαλονίκη- Αθήνα σε σχεδόν τέσσερις ώρες. Σε αφήνει και στο σταθμό Λαρίσης, δηλαδή βολικά για να πάρεις το μετρό και όλα φαίνονται ιδανικά. Έτσι προγραμματίζοντας τις  διακοπές μου στην Αθήνα για το τριήμερο της Αποκριάς το ξανασκέφτηκα και αποφάσισα νωρίς- νωρίς μάλιστα να κλείσω εισιτήρια aller retour με το τρένο. 

Μπαίνω στην ηλεκτρονική σελίδα της ΤΡΕΝΟΣΕ και όλες οι θέσεις σχεδόν είναι άδειες. Σκέφτομαι, ε, ας μην κόψω εισιτήριο σε πρώτο ή  δεύτερο βαγόνι, άνθρωποι είμαστε μη γίνει και τίποτα, κανένας εκτροχιασμός δηλαδή  και αποφασίζω να κλείσω στη μέση ακριβώς του τρίτου βαγονιού. ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74. Για πρώτη φορά στη ζωή μου και επειδή όλες οι θέσεις είναι άδειες διαλέγω την ίδια θέση και για τον πηγαιμό και για τον γυρισμό. ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74, στη μέση ακριβώς του τρίτου βαγονιού.

Αίσιος ο πηγαιμός και πολύ ευχάριστες οι διακοπές. Και έρχεται η ώρα της επιστροφής. Είναι Τρίτη γύρω στις εφτά το απόγευμα και το τρένο φεύγει σε λίγο. Τηλεφωνώ στη διπλανή μου να ρωτήσω τον καιρό στη Θεσσαλονίκη – σοβαρά προβλήματα είχα - και μαθαίνοντας ότι βρέχει βγάζω την ομπρέλα από τη βαλίτσα και τη βάζω στην τσάντα μου. Και βγαίνω στην αποβάθρα. Μα τι κόσμος είναι αυτός!!  Και οι πιο πολλοί φοιτητές! Δεν πέφτει καρφίτσα! Τόσοι πολλοί λοιπόν θα ταξιδέψουνε για πάνω…

Ανεβαίνουμε στο τρένο και όλα βαίνουν καλώς μέχρι που έρχεται μισάωρη καθυστέρηση στο σταθμό Παλαιοφάρσαλα. Άρχισαν πάλι οι καθυστερήσεις σκέφτομαι… Μετά αναχωρούμε κανονικά για Θεσσαλονίκη. Βαρέθηκα και άρχισα να μιλώ με έναν φίλο στο messenger. Ξαφνικά μεγάλο τράνταγμα και θόρυβος δυνατός. Το τρένο πηγαίνει πάνω κάτω. Μάλλον έφυγε από τις ράγες. Το απαίσιο τράνταγμα συνεχίζεται. Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Προσπαθώ να κρατηθώ από τη θέση μου. Χαθήκαμε!! Ένας δυνατός κρότος και το τρένο σταματάει.

Είμαι ζωντανή. Γύρω σκοτάδι. Το τρένο έχει γύρει πάρα πολύ. Κάποιοι γύρω μου σηκώνονται, λέω σωθήκαμε. Μια κυρία φωνάζει: «το πόδι μου, βοήθεια, το πόδι μου». Γύρω παντού συντρίμμια. Σίδερα κάθε είδους έχουν πέσει από την οροφή κι έχουν  μισοκλείσει το διάδρομο. Πώς δεν έπεσαν στο κεφάλι μας. Η πόρτα του βαγονιού φαίνεται να έχει φρακάρει. Κοιτάζω μπροστά μου μέσα στο μισοσκόταδο αλλά δεν βλέπω τίποτε από τα πράγματά μου. Η τσάντα και το μπουφάν μου που ήταν στο κάθισμα μπροστά μου έχουν εξαφανιστεί. Δε βλέπω ούτε τη βαλίτσα μου ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά προς τα πάνω. Στα αριστερά έξω από το βαγόνι μια φωτιά καίει. Πρέπει να βγούμε το συντομότερο από εδώ. Πρέπει να φύγουμε άμεσα. Πριν γίνει καμιά έκρηξη…

 Ο νεαρός απέναντι μου σηκώνεται. Έχει αίματα στο πρόσωπο. Σκύβει κάτω και παίρνει ένα κινητό. Μετά μου το δίνει. «Δικό σου είναι;» με ρωτάει. «Ναι!» απαντώ. Μετά ξανασκύβει και βρίσκει το δικό του. Αναπάντεχα έχω στα χέρια μου το κινητό μου. Σηκώνομαι και προχωρώ προς το πίσω μέρος του βαγονιού, μήπως και βρω κάποια έξοδο. Πιάνομαι από τις θέσεις γιατί το τρένο έχει γύρει πάρα πολύ και δεν μπορείς να σταθείς. Προσπερνώ τα συντρίμμια. Πράγματι το τελευταίο παράθυρο είναι τελείως σπασμένο. Κοιτάζω κάτω. Είναι αρκετά ψηλά μα πρέπει να πηδήξω. Γυρίζω πίσω στη θέση μου αναζητώντας ξανά την τσάντα μου και το μπουφάν μου αλλά μάταια. Ξαναπαίρνω το δρόμο για το παράθυρο. Θα βγω μόνο με τα ρούχα μου, δεν γίνεται αλλιώς. Δίπλα στο παράθυρο κάτω στο πάτωμα βλέπω ένα μπουφάν σφηνωμένο. Το τραβάω , το βγάζω και το φοράω.

Καθώς ετοιμάζομαι να πηδήξω από το παράθυρο για καλή μου τύχη ένας νεαρός περνάει από έξω. « Αγόρι μου, σε παρακαλώ , κράτησε με λίγο καθώς θα βγαίνω για να μην χτυπήσω!» πράγματι το αγόρι απλώνει τα χέρια του και με πιάνει. Είναι ο πρώτος καλός μου Άγγελος.

Είμαι έξω και πανικόβλητη. Νομίζω πως δεν έχω καλή επαφή με το περιβάλλον, αλλά ενστικτωδώς ακολουθώ τους υπόλοιπους που έχουν βγει από το τρένο. Μπροστά μας κάτι σαν σασί, ένα όχι πολύ ψηλό βαγόνι που δεν μπορώ να σκεφτώ τι είναι, κλείνει τον δρόμο. Τελικά ήταν ένα κομμάτι της αμαξοστοιχίας που ερχόταν από την απέναντι πλευρά. Είναι περίπου στο ύψος μου. Βλέπω κάποιους νεαρούς να δίνουν έναν πήδο και να περνούν από πάνω του. Εγώ δεν μπορώ να το περάσω, είναι πολύ ψηλό. Πρέπει να ζητήσω βοήθεια. Θα με βοηθήσει άραγε κανείς; Ξαφνικά ακούω μια σιγανή φωνή. «Από κάτω, από κάτω!!» Ας είναι καλά η γυναικούλα. Μου είπε να περάσω κάτω από το βαγόνι, όπως και έκανα, σκύβοντας στα τέσσερα και έτσι το προσπέρασα. Ο δεύτερος καλός μου Άγγελος.

Τώρα μπροστά μας υψώνεται ένας συρμάτινος φράχτης. Είναι ψηλός αλλά και ευλύγιστος ταυτόχρονα. «Πάμε όλοι μαζί!» φωνάζει κάποιος και πράγματι όλοι μαζί οι μπροστινοί μου τον πατάνε και τον ρίχνουν. Περνώ κι εγώ από πάνω. Και τώρα ένα αρκετά μεγάλο ύψωμα με μεγάλη κλίση, σχεδόν κάθετο στο έδαφος. Πρέπει να σκαρφαλώσω για να φτάσω στην παλιά εθνική. Στο πάνω μέρος του είναι ένας διασώστης που βοηθάει όσους πλησιάζουν στο ψηλότερο σημείο. Πρέπει να το ανέβω και αυτό. Πέφτω κάτω στα γόνατα και αρχίζω να σκαρφαλώνω στα τέσσερα. Για να τα καταφέρω πιάνομαι από τα χόρτα, που καθώς είναι βαθιά ριζωμένα κρατούν αντίσταση και μου επιτρέπουν να ανεβώ. Βλέπω μπροστά μου τον διασώστη που περιμένω να με πιάσει. Όμως μια μητέρα με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά τον φωνάζει να τη βοηθήσει κι αυτός κατεβαίνει κοντά της. Ποιος θα με κρατήσει τώρα; Μια άγνωστη κυρία μου απλώνει αιφνιδιαστικά το χέρι και μου λέει: « Give me your hand!».  Μου πιάνει το χέρι και φτάνω στην κορυφή. Είναι ο τρίτος καλός μου Άγγελος.

Τελευταίο βήμα να περάσω τις προστατευτικές μπάρες. Όλοι όσοι έχουν ανέβει είναι σε έξαλλη κατάσταση. Τηλεφωνώ στον γιό μου. « Έγινε ένα σοβαρό δυστύχημα στο τρένο στα Τέμπη. Μπορεί να έχει και νεκρούς. Μην ανησυχείτε. Είμαι καλά. Σώθηκα». Οι διπλανοί μου μου ζητούν το κινητό για να τηλεφωνήσουν στους δικούς τους. Προσπαθούν να θυμηθούν τα νούμερά τους. Μα κατά κανόνα δεν τα καταφέρνουν, παίρνουν λάθος νούμερο και απελπίζονται. Κάποιοι άλλοι με κινητά τηλεφωνούν στους δικούς τους κλαίγοντας και φωνάζοντας.

Μετά από λίγη ώρα εμφανίζεται ένα άδειο πούλμαν. Είναι ένας περαστικός οδηγός που είδε το τροχαίο και σταμάτησε να βοηθήσει. Με αυτόν θα επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη. Στο δρόμο διηγείται  πως είδε το intercity να συγκρούεται μετωπικά με μιαν εμπορική αμαξοστοιχία και ομολογώ δεν τον πίστεψα. «Τι μας λέει ;»  είπα. «Είναι δυνατόν; Σε ποιον αιώνα ζούμε για να συγκρουστούν μετωπικά δύο αμαξοστοιχίες. Σίγουρα λάθος κάνει….» Κι όμως ήταν ακριβώς έτσι.

Φτάνοντας στο σπίτι σύμφωνα με τις ειδήσεις οι νεκροί ήταν 8. Σε λίγο έγιναν 15. Και όλο και ανέβαιναν. Το σοκ μου γίνεται όλο και μεγαλύτερο όσο πληθαίνουν οι νεκροί. Πολύ τυχερή που επέζησα. Το σώμα μου γεμάτο μώλωπες, και ένα χτύπημα στο κεφάλι αλλά ευτυχώς μόνο αυτά.  Όσο για τα ψυχικά τραύματα…. Έχω εφιάλτες , δεν μπορώ να κοιμηθώ, μπροστά στα μάτια μου τριγυρνούν τα νεαρά παιδιά που χάθηκαν, πώς γλύτωσα από εκεί….

Ο γιος μου που με περίμενε  το βράδυ του δυστυχήματος, ή μάλλον του εγκλήματος στο σταθμό της Θεσσαλονίκης μου είπε για τους γονείς που όλο αγωνία περίμεναν μαζί του και ρωτούσαν για τα παιδιά τους. Όταν λίγες μέρες αργότερα πήγαμε μαζί στο αστυνομικό τμήμα στα Τέμπη να παραλάβουμε ό,τι απέμενε από τα πράγματά μου, είδαμε να βγαίνει από εκεί ο κύριος που περίμενε δίπλα στον γιο μου μαζί με τη σύζυγο του. Στα χέρια τους κρατούσαν μια βαλίτσα και ένα back bag. Δεν βρήκε το κουράγιο να τους μιλήσει. Ρωτήσαμε όμως του αστυνομικούς μπαίνοντας. «Σώθηκε το παιδάκι των κυρίων που μόλις βγήκαν;» «Όχι, δυστυχώς, οι κύριοι παρέλαβαν μόνο τα πράγματά του».  ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ.