«ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ» Μια ενδιαφέρουσα απόδοση ενός κλασικού έργου, με σύγχρονη οπτική».

Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου

Ο Όσβαλντ Άλβινγκ, ο γιος που έφυγε από την πατρική εστία σε ηλικία μόλις επτά ετών, επιστρέφει στην πατρίδα του, τη Νορβηγία, από το Παρίσι, ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας. Ένας από τους λόγους της επιστροφής του είναι τα εγκαίνια του μεγάλου ορφανοτροφείου που έχτισε η μητέρα του Έλεν στη μνήμη του πατέρα του. Ο πάστορας Μάντερς, οικογενειακός φίλος και δεξί χέρι της Έλεν στην ολοκλήρωση των διαδικασιών για το ορφανοτροφείο, ετοιμάζεται μάλιστα να εκφωνήσει έναν εγκωμιαστικό επικήδειο λόγο για τον λοχαγό Άλβινγκ, πατέρα του Όσβαλντ.

Κι ενώ η εξωτερική εικόνα της οικογένειας φαντάζει υποδειγματική, πάμπολλα μυστικά και ψέματα έρχονται να αποκαλυφθούν. Η αλήθεια για τον μέθυσο και έκλυτο πατέρα, που περνούσε τις ώρες του στα πορνεία, για τη δυστυχισμένη μητέρα που παρέμεινε στον γάμο για τα μάτια του κόσμου, ύστερα μάλιστα από παρότρυνση του πάστορα, αλλά και για μια τραγική αρρώστια που κληρονόμησε ο γιος εξαιτίας της έκλυτης ζωής του πατέρα του. Η Έλεν, θύμα του καθωσπρεπισμού και της γνώμης του κόσμου, όχι μόνο παρέμεινε σε έναν δυστυχισμένο γάμο, αλλά έστειλε και το παιδί της στο εξωτερικό, για να μην είναι μάρτυρας της άσωτης ζωής του πατέρα του. Στην ιστορία συμμετέχουν ακόμη ο γέρο Έγκστραντ, στενός συνεργάτης του πάστορα στις εργασίες για το ορφανοτροφείο, και η κόρη του, Ρεβέκκα, υπηρέτρια - ψυχοκόρη  της Έλεν.

Πολλές οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί για την κοινωνία, τα κοινωνικά πρέπει και τη γνώμη του κόσμου, που τελικά αναγκάζουν μια γυναίκα να παραμείνει σε έναν δυστυχισμένο γάμο. Δυστυχία, απωθημένα, μια ολόκληρη ζωή βυθισμένη στο ψέμα και στη θλίψη. Μια ψεύτικη βιτρίνα που κρύβει μια κατεστραμμένη οικογένεια και ένα παιδί που καλείται να πληρώσει τα λάθη των γονιών του. «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα».

Στην παράσταση, η σκηνοθετική και σκηνογραφική επιλογή είναι να στηθεί ένα διάφανο σκηνικό από πλέξιγκλας και πλαστικό. Πιθανότατα, επειδή μέσα από αυτή τη διαφάνεια πρόκειται να αποκαλυφθεί επιτέλους η αλήθεια, να φανεί το ψέμα μέσα στο οποίο ζούσε η οικογένεια όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως, όμως, αυτό το ψυχρό υλικό να συμβολίζει και την ψυχρή ιδιοσυγκρασία των ηρώων, αλλά και γενικότερα την ψυχρή ατμόσφαιρα της Νορβηγίας. Τα σκηνικά και τα σύγχρονα κοστούμια είναι της Έλλης Ναλμπάντη.

Ο σκηνοθέτης Χάρης Πεχλιβανίδης προσεγγίζει ένα κλασικό έργο με σύγχρονη ματιά, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα και την επικαιρότητα των μηνυμάτων του. Βασικός πυλώνας, όπως δηλώνει ο ίδιος, είναι η διάθεση να αναδείξει όσα έχει να μας πει ο Ίψεν στη σημερινή εποχή. Έτσι, η σύφιλη, η ασθένεια από την οποία προσβλήθηκε ο Όσβαλντ εξαιτίας του πατέρα του, αποκτά συμβολική διάσταση, παραπέμποντας στα σύγχρονα βάρη που κληροδοτεί η οικογένεια στα παιδιά της. Τα ψέματα, την απόκρυψη της αλήθειας, την εξάρτηση και την αδυναμία  να ενηλικιωθούν και να πάρουν τα ηνία της ζωής τους  στα χέρια τους.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που παρατηρήσαμε στη σκηνοθεσία είναι η συνεχής κίνηση του Όσβαλντ κυκλικά γύρω από τη σκηνή, σαν να παρακολουθεί τα δρώμενα, ενώ στην πραγματικότητα δεν βλέπει ούτε ακούει τίποτα. Σίγουρα, κάποιος συμβολισμός για την βαθιά άγνοια του ήρωα για τη ζωή της οικογένειάς του, αλλά και την αδυναμία του να πράξει το οτιδήποτε. Όσον αφορά το πώς κυλά η παράσταση και τις ερμηνείες των ηθοποιών, ο σκηνοθέτης πολύ καλώς  δίνει μια ελαφρότητα στο έργο αποφεύγοντας οτιδήποτε υπερβολικά πομπώδες και τραγικό.

 Η Έφη Σταμούλη που επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στο θέατρο Αμαλία είναι άριστη και σπουδαία, σε μια δυνατή αλλά λιτή ερμηνεία,  άλλωστε η μεγάλη κυρία του θεάτρου της Θεσσαλονίκης δεν χρειάζεται συστάσεις. Ο Νικόλας Μαραγκόπουλος εμφανίζεται αρκετά ψυχρός και τυπικός στον ρόλο του πάστορα, αφού μάλλον αυτός είναι και ο χαρακτήρας που θέλει να αποδώσει. Δίπλα τους, ο Στάθης Μαυρόπουλος, δίνει έναν Έγκστραντ φυσικό και πηγαίο, καταφέρνοντας να αποδώσει με ακρίβεια τόσο την ηλικιακή κατηγορία όσο και τον ιδιαίτερο, αμφιλεγόμενο χαρακτήρα του. Σίγουρα, μία από τις καλύτερες στιγμές του. Πολύ καλοί και οι νεαροί Γιώργος Μάρκος και Ειρήνη Ηροδότου, στους ρόλους του Όσβαλντ και της Ρεβέκκας. Με τη νεανική τους ορμή και τον αυθορμητισμό τους χαρίζουν πηγαίες, ζεστές στιγμές που φωτίζουν κάπως την βαριά ατμόσφαιρα του έργου.

Όσον αφορά τη μετάφραση της Γλυκερίας Καλαϊτζή, είναι σαφής και καθαρή και μας βοηθά να παρακολουθήσουμε το έργο με αμείωτο ενδιαφέρον, απολαμβάνοντας τον λόγο του Ίψεν.

Στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας συμβάλλουν οι πολύ όμορφοι φωτισμοί και τα σκοτάδια που δημιουργεί η Δήμητρα Αλουτζανίδου, τα οποία σε αρκετές στιγμές εντυπωσιάζουν. Σίγουρα, πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά. Σημαντική είναι και η συμβολή των μουσικών χαλιών και  αποσπασμάτων, που ακούγονται κυρίως σε κρίσιμες στιγμές του έργου και έχουν επιμεληθεί ο σκηνοθέτης και ο Γιώργος Μάρκος.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια ανεβάσματος ενός σπουδαίου κλασσικού έργου, στο οποίο ο σκηνοθέτης προσθέτει τις δικές του πινελιές εκσυγχρονισμού. Αξίζει να το παρακολουθήσετε, για τις δυνατές ερμηνείες και  τον αιχμηρό και πρωτοποριακό λόγο του Ίψεν και τους προβληματισμούς που αυτός γεννά. Γιατί είναι ένα έργο διαχρονικό, που εξακολουθεί να μας αφορά , φωτίζοντας τις οδυνηρές αλήθειες πίσω από την επίπλαστη οικογενειακή ευτυχία, τον καθωσπρεπισμό και την κοινωνική υποκρισία, με τα παιδιά να γίνονται συχνά τα πιο αθώα θύματα των λαθών των γονιών τους.

Συντελεστές

Μετάφραση : Γλυκερία Καλαϊτζή

Σκηνοθεσία: Χάρης Πεχλιβανίδης

Κίνηση/ Βοηθός Σκηνοθέτη: Σοφία Παπανικάνδρου

Σκηνικά/Κοστούμια: Έλλη Ναλμπάντη

Φωτισμοι: Δήμητρα Αλουτζανίδου 

Μουσική: Χάρης Πεχλιβανίδης - Γιώργος Μάρκος

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσινάρης, Τάσος Θώμογλου

Παραγωγή: Θέατρο Αμαλία- TooFarEast

Επί σκηνής

Έφη Σταμούλη

Ειρήνη Ηροδότου

Στάθης Μαυρόπουλος

Νικόλας Μαραγκόπουλος

Γιώργος Μάρκος 

 

 

 

«ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ», μία ευχάριστη, συγκινητική παράσταση

Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου

Τα μέλη μιας τρελοπαρέας, φίλοι όπως φαίνεται από τα μαθητικά τους χρόνια, συναντιούνται ένα βράδυ στο σπίτι της Έλλης, η οποία μάλλον έχει σκοπό να τους περιποιηθεί ιδιαίτερα. Είναι ο Άρης, καθηγητής Βιολογίας στο πανεπιστήμιο, η Μυρτώ, διαφημίστρια, και ο άντρας της, ο Ανδρέας, κτηνίατρος και μάλλον ανεπιθύμητος. Ακόμη, ο Πέτρος, gay αρχιτέκτονας, και ο Ορέστης, το amore του, που έρχεται στην παρέα για πρώτη φορά.

Το στενά δεμένο παρεάκι αρχίζει να συζητά για τα προσωπικά του. Στο προσκήνιο έρχεται αμέσως ο δυστυχισμένος γάμος του Ανδρέα και της Μυρτώς. Είναι, άραγε, αυτό το μόνο πρόβλημα; Μήπως και ο Ορέστης, που σήμερα βλέπει τον Πέτρο πολύ διαφορετικό και προβληματίζεται για τη σχέση τους; Μήπως και ο Άρης, που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη σχέση του με μία φοιτήτρια; Η μόνη νορμάλ φαντάζει η Έλλη, σε μια ήρεμη ζωή, χωρίς γκομενικά προβλήματα. Είναι, όμως, αυτή η αλήθεια ή τα φαινόμενα απατούν; Γιατί οι φίλοι της μιλούν για κάποια κρυφή κατάθλιψη; Τα πράγματα θα χειροτερέψουν ξαφνικά όταν εμφανιστεί η Μαριλού, η κρυφή γκόμενα του Ανδρέα.

Η συγγραφέας Βαρβάρα Δουμανίδου γράφει ένα έργο με πολλά αστεία, ευτράπελα και πετυχημένες ατάκες. Στο κείμενό της μπλέκονται ποιητές και συγγραφείς, όπως ο Κώστας Ταχτσής και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Διακρίνεται σίγουρα η αγάπη της για την τέχνη και την ποίηση. Παράλληλα, όμως, μπαίνουν και διάφοροι κοινωνικοί προβληματισμοί που αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις, φιλικές , συγγενικές μα  και ερωτικές. Οι gay  άντρες και η αντιμετώπισή τους, τα παιδιά που ασφυκτιούν μέσα σε πιεστικές σχέσεις εξάρτησης με τους γονείς τους, σκέψεις για την κτητικότητα γενικότερα, αλλά και για τους διαλυμένους γάμους που, παρ' όλα αυτά, δεν τελειώνουν. Όλα αυτά τα ζητήματα θίγονται εμβόλιμα μέσα στο κείμενο, μέσα από τις συζητήσεις της παρέας και αναδεικνύουν αναμφίβολα τις πολλές ευαισθησίες της συγγραφέως.

Και μέσα σε όλα αυτά δεν λείπουν τα happenings! Όπως ο Πέτρος, που μιμείται τη Λαίδη Άντζελα στο «Εξαιρούνται». Ακόμη, το παρεάκι, πόσο επίκαιρο, μερακλώνεται με Μαζωνάκη, συγκινείται με τη «Σωτηρία της ψυχής», μα και χορεύει έξαλλα το τραγούδι «Τον εαυτό μου χάνω». Τυχαίο;

Ένα έργο ευχάριστο και πλούσιο σε ιδέες, που δεν αφήνει αδιάφορους τους θεατές, οι οποίοι άλλοτε γελούν, άλλοτε συγκινούνται και άλλοτε σιγοτραγουδούν μαζί με τους ηθοποιούς, παρασυρμένοι από το συναίσθημα που αναδύεται μέσα από το κείμενο.

Οι έμπειροι ηθοποιοί μπαίνουν εύκολα στους ρόλους τους, τουλάχιστον αυτό εισπράττει το κοινό, και δίνουν εξαιρετικές, απολαυστικές ερμηνείες. Δεν ξέρουμε αν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποιον. Τι να πούμε για τη Φανή Πλάκα, τη Μυρτώ, που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας; Για τον Παναγιώτη Καβαλιεράκη, τον αμήχανο Ανδρέα, του οποίου αποκαλύπτονται οι γυναικοδουλειές; Για τον εξαίρετο Δημήτρη Βασιλειάδη, που ερμηνεύει τον ομοφυλόφιλο Πέτρο με μικρές, μα επαρκείς δόσεις gay εσάνς; Τον γλυκούλη Δημήτρη Πογαρίδη, τον Ορέστη, που θεωρεί την παρέα πολύ προχωρημένη έως και εκκεντρική; Καλός και ο Άρης του Δημήτρη Ελιά, όπως και η Μαριλού της Μαρίας Σεμερτζίδου, αλλά και η Έλλη της Βαρβάρας Δουμανίδου.

Η σκηνοθεσία, που είναι επίσης της Βαρβάρας Δουμανίδου, είναι αναμφίβολα ρέουσα και γεμάτη ζωντάνια. Οι ηθοποιοί παραμένουν συνεχώς απασχολημένοι με τα πειράγματα και τις κουβεντούλες τους, τα ατέλειωτα φαγητά, τα κρασάκια και τα ποτά τους, πότε στην τραπεζαρία και πότε στο σαλόνι. Όλοι βρίσκονται σε συνεχή κίνηση, σε ένα ατελείωτο μπες-βγες που δεν αφήνει τους θεατές να βαρεθούν. Τα τραγούδια και κάποια άλλα δρώμενα κρατούν επίσης αμείωτο το ενδιαφέρον.

Το σκηνικό του σπιτιού της Έλλης, που δέχεται τους καλεσμένους της, είναι κομψό και ζεστό, με το κόκκινο χρώμα να κυριαρχεί, όπως άλλωστε και στα ρούχα της, δίνοντας μια ιδιαίτερη θαλπωρή στον χώρο. Μάλλον, τελικά, αυτή η Έλλη είναι πλήρης και ευτυχισμένη! Από κοντά και ένα μπαρ που παίρνει φωτιά, όπου παρασκευάζονται ξανά και ξανά ποτά για την παρέα, για να ανέβει η διάθεση.

Η μουσική και τα τραγούδια δεν θα λείψουν, παρά τις κάποιες δυσάρεστες στιγμές. Και ένα είναι σίγουρο. Η συγγραφέας θα καταφέρει να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές των θεατών, που αυθόρμητα θα συγκινηθούν, θα χειροκροτήσουν, μα και θα τραγουδήσουν μαζί με τους ηθοποιούς. Μην ανησυχείς, Βαρβάρα, πέτυχες!

Όλα πάνε καλά, λοιπόν, μέχρι το απροσδόκητο τέλος, που έρχεται σίγουρα να εκφράσει τους προβληματισμούς και τις λεπτές ευαισθησίες της συγγραφέως. Μα αυτό δεν θα σας το πω!

Το «Μεταξύ μας» είναι μια ευχάριστη, διαφορετική παράσταση, με γέλιο, κοινωνικό προβληματισμό, συναίσθημα και συγκίνηση, που αξίζει να δείτε!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο - Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δουμανίδου
Κίνηση: Δημήτρης Βασιλειάδης
Σκηνικά: Θέατρο του Άλλοτε
Κοστούμια: Θέατρο του Άλλοτε
Μακιγιάζ: Νταϊάνα Αντωνιάδου
Γραφιστική επιμέλεια: Φωτεινή Φιλοξενίδου
Digital Campaign: Boldot Όλγα Πιτσαρή - Φανή Πλάκα
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Ευδοκία Παυλίδου
Φωτογραφίες: Λάμπρος Καζάν
Promo Video: Μάριος Σπύρογλου

ΔΙΑΝΟΜΗ
Πέτρος - Δημήτρης Βασιλειάδης
Έλλη - Βαρβάρα Δουμανίδου
Άρης - Δημήτρης Ελιάς
Ανδρέας - Παναγιώτης Καβαλιεράκης
Μυρτώ - Φανή Πλάκα
Ορέστης - Δημήτρης Πογαρίδης
Μαριλού - Μαρία Σεμερτζίδου

 

 

 

 

«Ζ- το χρονικό μιας δολοφονίας», μία εμπνευσμένη, αξιόλογη παράσταση

 

Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου

Μια νεαρή ομάδα παιδιών, μια ξεχωριστή παρέα με πολύ μεράκι, ταλέντο, έμπνευση, αλλά και προβληματισμούς και ανησυχίες, παίρνει την απόφαση, πολλές δεκαετίες μετά την εμβληματική ταινία του Κώστα Γαβρά «Ζ», να ανεβάσει την πολύκροτη υπόθεση στο θέατρο. Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Παναγιώτης Γκιζιώτης, καθώς και τη θεατρικη μεταγγραφή μαζί με τον Γιώργο Χιώτη.

Ζ, γιατί ζει! Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ζει, παρά την άνανδρη δολοφονία του. Ζει στις καρδιές μας, ζει στη συνείδησή μας. Ζουν για πάντα οι ιδέες του, διαχρονικές και επίκαιρες.

Οι ηθοποιοί είναι πέντε, τέσσερα αγόρια κι ένα κορίτσι, όλοι τους μια γροθιά. Εκτός από το ότι παίζουν κάνουν και όλα τα άλλα στην παράσταση! Μουσικές, κίνηση, φώτα, όργανα. Και αξίζει να αναφέρω τα ονόματά τους. Αλέξανδρος Γιαγκούσης, Δημήτρης Ροΐδης, Αγγελίνα Τερσενίδου, Νίκος Τσόπογλου, Γιώργος Χιώτης.  Στήνουν παράξενα, αποδομημένα σκηνικά από τσιμέντο, μέταλλα, ξυλαράκια και τούβλα με τη βοήθεια του Θωμά Σιδήρογλου. Στήνουν μια μπάντα. Είναι όλοι τους μουσικοί, μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, πνευστά. Παίρνουν τα μικρόφωνα και άλλοτε ερμηνεύουν επιλεκτικά κάποιους ρόλους, άλλοτε αφηγούνται κι άλλοτε τραγουδούν. Και τότε η σκηνή κατακλύζεται από κύματα έντασης και συγκίνησης. Ροκ, έντεχνο, παραδοσιακό. Παίζουν με τους ήχους που παράγουν οι ίδιοι πάνω στη σκηνή. Κραυγές, γρατζουνίσματα, μπουμπουνητά, ποδοβολητά, πυροβολισμοί, αλλά και πιο ήπιοι ήχοι. Ήχοι που ακολουθούν τους χτύπους της καρδιάς των θεατών, ήχοι που ταράζουν, ξεσηκώνουν, φοβίζουν.

Μιλούν για τον γιατρό, το Γρηγόρη. Αυτόν που κάθε Τρίτη και Πέμπτη εξετάζει τους ασθενείς του χωρίς να παίρνει χρήματα, κι ας μην αρκεί μόνο αυτό για να σώσει την ανθρωπότητα. Τον  γιατρό, τον βαλκανιονίκη στο άλμα εις μήκος, τον βαθύ ειρηνιστή. Που ζωντανεύει πάνω στη σκηνή και μιλά, μιλά για τις ιδέες του, για τους ανώφελους εξοπλισμούς, για τα υπέρογκα ποσά που ξοδεύονται κάθε χρόνο για όπλα, ενώ ακόμη και πολύ μικρότερα ποσά θα μπορούσαν να θρέψουν ολόκληρη την πεινασμένη ανθρωπότητα. Ο γιατρός με τις μεγάλες ιδέες και το χαμογελαστό πρόσωπο. Ο ακούραστος, ο δυνατός, ο εμπνευστής, ο δικός μας άνθρωπος.

Στις 22 Μαΐου του 1963, μετά από μια ομιλία του για την ειρήνη, ένα τρίκυκλο τον χτύπησε στη συμβολή των οδών Βενιζέλου και Ερμού και στη συνέχεια ένα κλομπ τού έσπασε το κεφάλι. Μα όχι! Ήταν ατύχημα! Το κεφάλι του έσπασε από την πτώση στο έδαφος, λένε οι εγκληματίες. Ο Γιάγκος, οδηγός του τρικύκλου με βεβαρημένο παρελθόν, και ο Βάγγος, βιαστής και παιδοβιαστής, άνθρωποι του υποκόσμου και του παρακράτους, πληρωμένοι δολοφόνοι. Δίπλα τους ο Τίγρης, που βλέπει τη σκηνή και ορμά πάνω στο τρίκυκλο, από μόνος του, για να υπερασπιστεί τον χτυπημένο γιατρό. Κι ένας τροχονόμος που αργότερα συλλαμβάνει τον Γιάγκο. Είναι η φωνή του καλού, μια φωνή που όλοι επιδιώκουν να πνίξουν και να φιμώσουν. Γύρω τους, πάμπολλοι ακόμη άνθρωποι, κάποιοι του υποκόσμου. Ο  Αρχηγόσαυρος με την οργάνωση και τα έντυπα που εκδίδει, ο Βαρώνος, αλλά και ο αρχηγός της αστυνομίας, ο ανακριτής, ο στρατηγός.

Και η γυναίκα του γιατρού. Τα όνειρα της για μια χαρούμενη ζωή, οι ευτυχισμένες στιγμές του παρελθόντος. «Το χέρι σου μέσα στο δικό μου χέρι, το χέρι σου μέσα στο δικό μου χέρι». Μια ζωντανή που έμεινε να πενθεί έναν νεκρό… Ή μήπως μια νεκρή πλέον γυναίκα που πενθεί κάποιον που για πάντα ζει και θα ζει;

Οι πέντε ηθοποιοί ερμηνεύουν, απαγγέλλουν, παίζουν εξαιρετικές μουσικές, άλλοτε σαν υπόκρουση κι άλλοτε κυριαρχώντας στον χώρο, πετούν σπίθες και εκτοξεύουν το συναίσθημα των θεατών. Μέσα από τη θεατρική πράξη προσπαθούν να βάλουν τα πράγματα σε μια σειρά, να ξεδιαλύνουν τις μαρτυρίες και τα γεγονότα, μπας και βγει κάποιο συμπέρασμα..

Μέσα στο ιδιαίτερο, ευφάνταστο σκηνικό, η παρέα τα καταφέρνει περίφημα να μεταφέρει το συνταρακτικό κλίμα της τρομοκρατίας, της δολοφονίας, του παρακράτους, της ανάκρισης. Σίγουρα αξίζει αυτός ο φόρος τιμής που αποτίουν τα νεαρά παιδιά στον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον ακούραστο γιατρό, τον εμπνευσμένο ιδεολόγο, τον μεγάλο αγωνιστή, τον ανιδιοτελή Έλληνα.

Ανέβηκε με το αεροπλάνο για μια ομιλία στη Θεσσαλονίκη. Επέστρεψε στην Αθήνα μέσα σε ένα φέρετρο, στο βαγόνι 4383 Ζ. Χώμα έγιναν τα όνειρά του και τον κατάπιε ο θάνατος. Και σίγησε για πάντα η φωνή του. Το όραμά του, όμως, παραμένει. Αφυπνίζει, θορυβεί και επιμένει.

Μόλις προχθές, στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, έγινε επίδειξη των νέων υπερσύγχρονων και πανάκριβων όπλων, που ετοιμάζονται να αναχαιτίσουν οποιαδήποτε επίθεση. Τόσα χρόνια μετά και τίποτα δεν άλλαξε! Η πολιτεία επιμένει στα ίδια, όπως και στο παρελθόν. Και η Θεσσαλονίκη του σήμερα έρχεται να ενωθεί με εκείνη του παρελθόντος, φωνάζοντας τα ίδια συνθήματα, έχοντας τους ίδιους προβληματισμούς για τον πόλεμο και τα υπέρογκα έξοδα των εξοπλισμών, όπως τότε. Οι απλοί πολίτες μένουν μόνοι να κραυγάζουν τα ίδια ζητήματα, τα ίδια αιτήματα. Συμπαράσταση στην πονεμένη και πεινασμένη ανθρωπότητα και Ειρήνη, Ειρήνη, Ειρήνη. Μα ποιος άραγε νοιάζεται να τους ακούσει;

Δείτε αυτή την παράσταση!

Συντελεστές

Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Γκιζώτης

Δραματουργική Επεξεργασία - Θεατρική Μεταγγραφή: Παναγιώτης Γκιζώτης, Γιώργος Χιώτης

Μουσική Σύνθεση: Δημήτρης Ροΐδης, Νίκος Τσόπογλου

Επιμέλεια Κίνησης: Αλέξανδρος Γιαγκούσης

Ενδυματολόγος: Γεωργία Διάκου

Σκηνικά: Θωμάς Σιδήρογλου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Παναγιώτης Γκιζώτης

Visuals/Βίντεο: Γιάννης Παπαγεωργίου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεωργία Διάκου

Ηθοποιοί: Αλέξανδρος Γιαγκούσης, Δημήτρης Ροΐδης, Αγγελίνα Τερσενίδου,

Νίκος Τσόπογλου, Γιώργος Χιώτης

Οργάνωση & Εκτέλεση Παραγωγής: Δέσποινα Σαραντίδη

Διεύθυνση Παραγωγής: Παναγιώτης Μητσόπουλος

Παραγωγή: Καλλιτεχνικός Οργανισμός Ανδρέας Βουτσινάς

 

 

 

 

«SKG ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ», δύο εξαιρετικοί, δυνατοί μονόλογοι με φόντο τη Θεσσαλονίκη

 

Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου

Στην καρδιά της πόλης, στον ζεστό και πάντα φιλόξενο χώρο της Ζώγιας, που εγγυάται την ποιότητα και τον πολιτισμό, απολαύσαμε την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου δύο εξαιρετικούς μονολόγους από τον Κωνσταντίνο Ραβνιωτόπουλο. Εκεί, όπου οι θεατές στέκονται μόλις μία ανάσα από τους καλλιτέχνες και η ενέργεια ρέει άμεσα και μεταδίδεται αβίαστα ανάμεσά τους, κορυφώνοντας το συναίσθημα.

Το «ΦΥΛΛΑΔΙΑ ΑΝΤΙ  ΣΤΕΦΑΝΩΝ» είναι ο πρώτος μονόλογος, που έγραψε ο Παναγιώτης Γκούβερης. Πρόκειται για την ιστορία του Φυλλάδιου, ενός ταπεινού, πολυκουρασμένου μεσόκοπου άντρα, που μοιράζει όλη του τη ζωή φυλλάδια εδώ κι εκεί, από δρόμο σε δρόμο και από οικοδομή σε οικοδομή. Και μοίρασε και μοίρασε και μοίρασε... ώσπου αγανάκτησε και απηύδησε! Έφτασε στο αμήν και τώρα θέλει να τα σπάσει και να τα διαλύσει όλα, να μην τα βλέπει και να μην τα ακούει πια. Τους δρόμους, τις γωνίες, τις διαβάσεις, τα κτίρια, ακόμα και τον ίδιο τον Λευκό Πύργο,  όλα τα σιχάθηκε, μαζί με τη δουλειά του!

Πρόκειται για μια θλιβερή ιστορία, όπου ο συγγραφέας αριστοτεχνικά μεταδίδει την πίκρα και το εξαντλημένο συναίσθημα ενός ανθρώπου απογοητευμένου από τη ζωή. Ο Φυλλάδιος είναι λυπημένος και απελπισμένος. Ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος υιοθετεί τις χαμηλές του νότες και τις θλιβερές του αποχρώσεις και, επιστρατεύοντας όλα τα εκφραστικά του μέσα, πλάθει έναν Φυλλάδιο βαθιά ανθρώπινο. Τι καλός που είναι! Απόλυτη σιγή επικρατεί, καθώς το κοινό παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα, αναμένοντας την εξέλιξη της ιστορίας. Κι ο Κωνσταντίνος βυθίζεται βαθιά στον ρόλο, θλίβεται, σκοτεινιάζει και, μέσα από μια δυνατή επικοινωνία, κατακτά τους θεατές.

Οι «ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΤΟΥΛΙΠΕΣ» της Μαρίας Τσιρωνά είναι ο  δεύτερος μονόλογος. Είναι η αστειότατη ιστορία του Κώστα ( συνονόματου του ηθοποιού!), ενός μεγαλοδικηγόρου με δικό του γραφείο, ενός καταξιωμένου τύπου που  έχει τα πάντα. Ο Κώστας απολαμβάνει την όμορφη ζωή του και το μόνο που τον απασχολεί είναι πως άρχισε να κάνει πια λίγη κοιλίτσα και κάτι πρέπει να γίνει για να την χάσει και να παραμείνει κοντά στην τελειότητα!

Η μεγάλη του αδυναμία είναι το Μαρινάκι, η γυναίκα του (αχ, αυτή η γυναίκα του!), που την έχει στα όπα όπα. Πρωί, βράδυ, απόγευμα και μεσημέρι, όλο γι' αυτήν μιλάει και όλο της παίρνει δώρα από τα γνωστά καταστήματα του κέντρου. Ρουχαλάκια, τσάντες, αξεσουάρ και εσώρουχα, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Ναι, αυτή είναι όλος του ο κόσμος! Το Μαρινάκι του, το Μαρινάκι, το Μαρινάκι! Ώσπου μια μέρα η Μαρίνα τον εγκαταλείπει. Κι εκείνος αποφασίζει να μας αφηγηθεί την ιστορία του.

Αυτή τη φορά δεν έχουμε μια θλιβερή ιστορία, αλλά μια πέρα για πέρα κωμική αφήγηση. Όλες οι περιγραφές της κοινής τους ζωής, της εμφάνισής τους, της σχέσης τους, αλλά και όσα συμβαίνουν μια μέρα που ο Κώστας παίρνει ένα μπουκέτο κίτρινες τουλίπες για να τις χαρίσει στη Μαρίνα, αφού αυτό είναι το αγαπημένο της χρώμα και το αγαπημένο της λουλούδι, συνθέτουν μια απολαυστική ιστορία. Η συγγραφέας δίνει εδώ μια εκ διαμέτρου αντίθετη χροιά σε σχέση με τον πρώτο μονόλογο, εντελώς εύθυμη, διανθισμένη με άφθονο πηγαίο χιούμορ!

Και εδώ ο Κωνσταντίνος, με τη μεγάλη του εμπειρία στο stand-up comedy, βρίσκεται πραγματικά στο στοιχείο του. Και να οι γκριμάτσες, και να οι χειρονομίες, και να οι μιμήσεις του Μαρινακίου! Γιατί αυτή η τσαπερδόνα βρίσκεται πραγματικά παντού, καθώς ο Κωνσταντίνος μάς τα αφηγείται απολαυστικά. Όλοι οι θεατές  κρέμονται κυριολεκτικά από το στόμα του ηθοποιού,  εκπλήσσονται,  προβληματίζονται, ξεκαρδίζονται και απολαμβάνουν την κάθε στιγμή! Ο ηθοποιός τα δίνει πραγματικά όλα, σε μια μεγάλη κατάθεση ψυχής.

Οι δύο ιστορίες έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς τη Θεσσαλονίκη, την πολύπαθη αυτή πόλη που όλοι αγαπάμε και δεν αλλάζουμε με τίποτα. Η Εγνατία, η Τσιμισκή, η Βενιζέλου, η Βασιλέως Ηρακλείου, ο Λευκός Πύργος και πολλά ακόμη τοπωνύμια παρεμβάλλονται στην αφήγηση, για να μας ταξιδέψουν σε κάθε γωνιά της. Και στο τέλος, με ένα κόκκινο καμπριολέ και ένα εξαιρετικό εύρημα του Κωνσταντίνου, οι δύο ιστορίες ενώνονται και οι ήρωες συναντιούνται μοιραία!

Και τους δύο μονολόγους σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος, δίνοντας στον καθένα την ανάλογη απόχρωση. Από τους σοβαρούς και μουντούς τόνους του πρώτου, στην πολύχρωμη ( ή μήπως  κατακίτρινη;) απογείωση του δεύτερου, με το κοινό να ξεσπά συνεχώς σε γέλια. Ήταν μια ερμηνεία 90 λεπτών, γεμάτη συναίσθημα, γεμάτη ζωή, γεμάτη Θεσσαλονίκη! Να που δεν γράφτηκαν για αυτή τη φτωχομάνα μόνο τραγούδια. Γράφτηκαν και ωραία θεατρικά έργα, για να μας πάρουν αγκαλιά, να μας ταξιδέψουν στους δρόμους της, να μας συνεπάρουν και να μας συγκινήσουν.

Για όσους δεν πρόλαβαν να  παρακολουθήσουν την παράσταση, αναμένονται νέες παραστάσεις τον Ιανουάριο. Κωνσταντίνε, περιμένουμε με αγωνία να σε ξαναδούμε και να σε ξαναπολαύσουμε. Ήσουν υπέροχος!

 

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία και ερμηνεία: Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος

Συγγραφείς: ΦΥΛΛΑΔΙΑ ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΩΝ Παναγιώτης Γκούβερης.

                     ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΤΟΥΛΙΠΕΣ Μαρία Τσιρωνά

 

Black Birthday, μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία

Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου

Ένας μεσόκοπος άντρας, ο Κώστας, καλεί τον φίλο του, τον Στάθη, να περάσουν το βράδυ μαζί στο σπίτι. Είναι η μέρα που πρόκειται να γιορτάσει τα 60ά του γενέθλια. Είναι μόνος, γιατί η σύζυγός του βρίσκεται με την κόρη τους στο μαιευτήριο. Ο Κώστας, συντηρητικός και φοβιτσιάρης, πάσχει από αρρωστοφοβία και παραπονιέται συνεχώς για την υγεία του. Αποδεικνύεται, μάλιστα, ότι πιστεύει πως τη νύχτα αυτή, που θα κλείσει τα 60, θα φύγει από τη ζωή, μια πεποίθηση που τον συνοδεύει εδώ και χρόνια.

Ο Στάθης, από την άλλη, είναι ο εντελώς αντίθετος χαρακτήρας. Ορθολογιστής, πρακτικός, γλεντζές, έξω καρδιά, που ρουφάει τη ζωή με όλο του το είναι. Οι δύο άντρες, στενοί φίλοι από τα παλιά, θα συζητήσουν αρχικά για την πικάντικη ερωτική ζωή του Στάθη, ο οποίος επιδίδεται συνεχώς σε εξωσυζυγικές σχέσεις. Σιγά σιγά, όμως, η συζήτηση θα στραφεί στις κηδείες, καθώς ο Κώστας περιμένει, όπως είπαμε, το τέλος να έρθει σύντομα.

Έτσι, η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από κηδείες, φέρετρα, καύση νεκρών, λουλούδια και επικήδειους. Στο τέλος, μάλιστα, οι δύο φίλοι αρχίζουν να συζητούν πολύ σοβαρά για την κηδεία του αρρωστοφοβικού Κώστα, ο οποίος είναι βέβαιος ότι θα πεθάνει και δίνει στον φίλο του τις τελευταίες οδηγίες, εξηγώντας του τις επιθυμίες του για την ημέρα της κηδείας του.

Ο συγγραφέας Κώστας Σταύρου μάς χαρίζει μια απολαυστική κωμωδία, όπου, αν και τα μακάβρια στοιχεία είναι πάμπολλα, το γέλιο έρχεται συνεχώς και αβίαστα στα χείλη των θεατών. Πρόκειται για ένα έξυπνο έργο, γραμμένο με έμπνευση, όπου οι ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη. Καθώς περνάει η ώρα, οι δύο άντρες φτάνουν και σε πιο σοβαρά ζητήματα, κρίνοντας και στιγματίζοντας ο ένας τον χαρακτήρα του άλλου. Μέσα από τον διάλογο και το χιούμορ αναδεικνύεται η ανθρώπινη, βαθύτερη και ευάλωτη πλευρά των δύο φίλων.

Το μεγάλο ατού του έργου είναι η εξαιρετική ροή του και τα κωμικά στοιχεία που διαδέχονται το ένα το άλλο, χαρίζοντάς μας πραγματικά απεριόριστη διασκέδαση.

Σκηνοθετικά δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο εύρημα, ενώ οι δύο άντρες άλλοτε κινούνται στον χώρο και άλλοτε κάθονται στο σαλονάκι, παίζουν χαρτιά ή πίνουν ένα ποτό. Πραγματική ατραξιόν, ωστόσο, είναι μια κορνίζα που συνεχώς στραβώνει, είτε μόνη της είτε επειδή τη στραβώνει ο Στάθης, και την ισιώνει ο κατά φαντασίαν ασθενής Κώστας. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε… Η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Νικολάου.

Ο Δημήτρης Σιακάρας, στον ρόλο του μελλοθάνατου, είναι πραγματικά απολαυστικός, χαρίζοντάς μας μια θαυμάσια ερμηνεία. Με όλο του το σώμα, τις κινήσεις, τα καμπουριάσματα και τις γκριμάτσες του προσώπου του, αποδίδει έξοχα τον προκατειλημμένο άντρα, που κυριεύεται από τον φόβο της αρρώστιας και του θανάτου.

Δίπλα του, ο έμπειρος Νίκος Νικολάου ευχάριστος αλλά κάπως αμήχανος ερμηνευτικά.

Τα σκηνικά αποτελούνται από κάποια σκαλιστά έπιπλα, ένα ρετρό σαλονάκι και μια τραπεζαρία άλλης εποχής. Πολύ κομψά, αλήθεια, όλα αυτά και δεν γνωρίζουμε αν συμβολίζουν κάτι, όπως, για παράδειγμα, τον συντηρητισμό του ιδιοκτήτη τους. Σίγουρα, πάντως, το έργο θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς και με πιο μοντέρνα επίπλωση. Τα σκηνικά επιμελήθηκε η Χρύσα Δαπόντε.

Η παράσταση διανθίζεται πού και πού με μικρά μελωδικά μουσικά κομμάτια, με απαλή μουσική που χαϊδεύει τα αυτιά των θεατών και προσθέτει ατμοσφαιρικότητα. Τη μουσική φρόντισε ο Μάριος Στρόφαλης. Στην ίδια κατεύθυνση συμβάλλουν και οι ευφάνταστοι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου.

Συνολικά, πρόκειται για μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία από το Κ.Θ.Β.Ε. που καταφέρνει να μετατρέψει τον φόβο του θανάτου σε αφορμή για αβίαστο γέλιο. Οι απολαυστικές ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη, ο ρυθμός παραμένει ζωηρός και οι δύο φίλοι, με τις τόσο διαφορετικές αντιλήψεις τους για τη ζωή, μας χαρίζουν στιγμές πραγματικής διασκέδασης. Αν θέλετε να ξεσκάσετε πραγματικά και να γελάσει λίγο το χειλάκι σας, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, πηγαίνετε να τη δείτε.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Κώστας Σταύρου

 

Σκηνοθεσία - Επιμέλεια κειμένου: Νίκος Νικολάου

 

Σκηνικά - Κοστούμια: Χρύσα Δαπόντε

 

Μουσική: Μάριος Στρόφαλης

 

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

 

Βοηθός σκηνοθέτη: Λίλη Αδρασκέλα, Δανάη Σταματοπούλου

 

Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης

 

Φωτογραφίες: Mike Rafail

Διανομή

Νίκος Νικολάου - Στάθης

 

Δημήτρης Σιακάρας - Κώστας

 

 

Βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό «ΤΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ»

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένας συντηρητικός τραπεζικός υπάλληλος, ο Άλφα, κερδίζει ξαφνικά 10 εκατομμύρια ευρώ στο λαχείο. Τα κερδίζει ή μήπως όλα συμβαίνουν στο όνειρό του; Τα κερδίζει ή τα αποκτά με το έτσι θέλω; Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να κάνει τη ζωή που ονειρεύεται; Η ώρα να κάνει τον γύρο του κόσμου; Δεν το δικαιούται, άλλωστε, μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς; Στο περιβάλλον του Άλφα βρίσκονται ακόμη ο φίλος του ο Βήτα, η γυναίκα του και η κόρη του.

Καθώς το μυαλό του ήρωά μας πάσχει από τη νόσο Lewy, μια μορφή άνοιας, διαβάζοντας για το έργο «Το μισό του μηδέν» συνάντησα πολλά και βαρύγδουπα σχόλια για τα σκοτάδια του πρωταγωνιστή και τη σύγχυση που του προκαλούν όλα αυτά. Έτσι, ετοιμαζόμουν να δω ένα έργο δύσκολο και δυσνόητο, στενάχωρο και κουραστικό.

Μα όχι! Η ιστορία του Άλφα ξετυλίγεται τόσο απλά και φυσικά, τόσο ανθρώπινα, διανθισμένη με ευχάριστα στοιχεία και πολύ χιούμορ, κι ας έχει τη θλίψη της. Αποδίδεται τόσο ρεαλιστικά, ακόμη και στη σκοτεινότητά της. Κι αυτό, βέβαια, αποτελεί ένα από τα προσόντα του συγγραφέα της, του πολύπειρου Μηνά Βιντιάδη.

Πρόκειται για ένα έργο εξαιρετικά επίκαιρο, καθώς γύρω μας καθημερινά πολλοί γνωστοί μας, συγγενείς και φίλοι, προσβάλλονται από κάποια μορφή άνοιας. Παράλληλα, όμως, πέρα από μια ιστορία που αφορά την ψυχολογία του ήρωα, είναι και η  ιστορία ενός απλού ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα μας, αλλά και μιας χαρακτηριστικής οικογένειας, με τα προβλήματά της, τις συγκρούσεις, τους απολογισμούς και τις απογοητεύσεις της, τα μυστικά και τα ψέματά της.

Όπως καταλάβατε ήδη, πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο έργο από το οποίο ο θεατής μπορεί να προσλάβει πολλά και διάφορα. Οι διάλογοι είναι ζωντανοί και σύντομοι, ενώ οι πολλές ανατροπές κρατούν τους θεατές σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Η παράσταση είναι στημένη πάνω σε ένα ευφάνταστο σκηνικό. Έναν μεγάλο, λευκό λαβύρινθο, μέσα στον οποίο οι ήρωες κινούνται ασταμάτητα, στους διαδρόμους και στα μικρά του διαμερίσματα. Ο λαβύρινθος αυτός, όπως αναφέρει η σκηνογράφος του έργου, Άννα Μαρία Αγγελίδου, συμβολίζει τις έλικες του εγκεφάλου, είναι το ίδιο το μυαλό του ήρωά μας.

Ο σκηνοθέτης, Γιώργος Κιουρτσίδης, βάζει τον πρωταγωνιστή να κινείται τον περισσότερο χρόνο στο βάθος της σκηνής, σαν να παρατηρεί τους υπόλοιπους ήρωες, οι οποίοι κινούνται μέσα στον λαβύρινθο. Γιατί αυτή είναι, ουσιαστικά, η εικόνα που έχει ο ήρωάς μας, ο πάσχων. Η δράση είναι ακριβώς ό,τι αντιλαμβάνεται το ευάλωτο μυαλό του, όσα ο ίδιος βιώνει και πλάθει μέσα από τη σύγχυση της ασθένειας, κάτι ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

Ο Άλφα είναι ντυμένος στα μαύρα, καθώς σκοτεινό είναι και το μυαλό του, ενώ οι υπόλοιποι ήρωες, ο φίλος του, η σύζυγος και η κόρη του, είναι ντυμένοι στα λευκά. Λευκά είναι επίσης ο λαβύρινθος και τα έπιπλα, με το συνολικό σκηνικό να παραπέμπει αναπόφευκτα σε έναν χώρο ασθένειας και νοσοκομείου.

Μέσα σε αυτό το πρωτότυπο και ιδιαίτερο σκηνικό, ο σκηνοθέτης κινεί τους ήρωες αδιάκοπα, αλλά αργά, με τυπικές, στιλιζαρισμένες κινήσεις, σαν πιόνια πάνω σε μια σκακιέρα. Κι αυτό παραπέμπει σίγουρα στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο Άλφα αντιλαμβάνεται όσα συμβαίνουν γύρω του, υπό την επήρεια της ασθένειας που σταδιακά τον καταβάλλει.

Το έργο διανθίζεται από πρωτότυπη, ιδιαίτερη ηλεκτρονική μουσική, με παύσεις, επανεκκινήσεις και εσωτερικές κραυγές που κάνουν τους θεατές να κρατούν την ανάσα τους, περιμένοντας τη συνέχεια. Την τόσο πετυχημένη αυτή μουσική έγραψε ο  Γιώργος Μάρκος.

Στην όλη απόδοση του έργου συμβάλλουν ακόμη οι εξαιρετικοί φωτισμοί και τα ήπια χρώματα, αλλά κυρίως τα σκοτάδια και τα μισοσκόταδα, που παραπέμπουν για άλλη μια φορά στα σκοτάδια του μυαλού του ήρωά μας. Τους φωτισμούς επιμελήθηκε ο Γιάννης Τούμπας. Στην όλη ατμόσφαιρα συντελούν τέλος οι προβολές του video wall της Άντας Λιάκου.

Στις ερμηνείες τώρα, ο φίλος και η κόρη του ήρωα κινούνται και ερμηνεύουν με έναν εντελώς τυπικό τρόπο, όπως τυπικές είναι και οι κινήσεις τους μέσα στον λαβύρινθο. Και αυτό, σίγουρα, αποτελεί σκηνοθετική επιλογή. Η κόρη είναι η Ρέα Καραδέδου Ισουά, ένα ταλαντούχο πλάσμα με μια ιδιαίτερη λάμψη στα μάτια, που μόλις ξεπήδησε από τη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου, ενώ τον φίλο υποδύεται ο Αλέξανδρος Ζαφειριάδης, που ομολογουμένως ήταν κάπως άχρωμος και άοσμος σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους.

Φαίνεται πως ο σκηνοθέτης ζήτησε από τη σύζυγο μια περισσότερο εκφραστική ερμηνεία. Και εκεί η Ελευθερία Τέτουλα πετυχαίνει έναν άθλο. Να είναι σχεδόν ανέκφραστη και  παγωμένη και ταυτόχρονα τόσο έντονα εκφραστική! Σίγουρα πρόκειται για κάτι πολύ δύσκολο, το οποίο καταφέρνει να διαχειριστεί με μεγάλη ωριμότητα, επιστρατεύοντας όλες τις υποκριτικές της ικανότητες.

Άφησα τελευταίο τον πρωταγωνιστή, Θοδωρή Πολυζώνη, στον ρόλο του Άλφα, ο οποίος καταφέρνει να συγκλονίσει τους θεατές με μια δυνατή ερμηνεία. Από την πρώτη στιγμή τον βλέπουμε να παρατηρεί κάπως ανέκφραστος το κενό και να ρεμβάζει κοιτάζοντας το ταβάνι, προϊδεάζοντάς μας ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι κάτι χάνει από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του. Και, καθώς περνά η ώρα, η ερμηνεία του κορυφώνεται, αποτυπώνοντας ένα πρόσωπο εντελώς χαμένο, σημαδεμένο από τη σκληρότητα της νόσου.

Όσο για τον πρωτότυπο τίτλο του έργου, στον οποίο δεν αναφέρθηκα, δεν έχετε παρά να δείτε την παράσταση για να ανακαλύψετε τη σημασία του.

Συνολικά, πρόκειται για ένα έξυπνο έργο, γεμάτο προβληματισμούς, ανατροπές και συγκίνηση, σύντομο και περιεκτικό, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μας από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο σκηνοθέτης αγκάλιασε το έργο με πολλή αγάπη και αφοσίωση, αποδίδοντάς το με ένα ιδιαίτερο, υπόκωφο συναίσθημα, ενώ οι ηθοποιοί το απογείωσαν με τις ερμηνείες τους. Αξίζει να το δείτε!