Ατμοσφαιρικός ο «ΝΑΝΟΥΡΙΣΤΗΣ»

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Δεν μπορώ να γράψω για τα έργα του Θανάση Τριαρίδη, και αυτό είναι γεγονός. Ίσως δεν μπορώ πάντοτε να αντιληφθώ πλήρως τη σύλληψη και την εξέλιξή τους. Πάντα, όμως, με εντυπωσίαζε η ευκολία με την οποία αυτός ο άνθρωπος εμπνέεται και γράφει θέατρο. Έχει γράψει τόσα πολλά... Παρ’ όλα τα θετικά χαρακτηριστικά τους, δεν τα θεωρώ τέλεια, γιατί εν τέλει ποτέ δεν τα κατάλαβα ολοκληρωτικά.

Είδα χθες και τον «ΝΑΝΟΥΡΙΣΤΗ». Το έργο γράφτηκε πριν από δώδεκα χρόνια και, όπως μας είπε ο ίδιος, όταν το βλέπει νιώθει σαν να το έχει γράψει κάποιος άλλος. Τόσο πολύ έχει αλλάξει πλέον ο τρόπος σκέψης και ο προσανατολισμός του συγγραφέα. Εμένα μου έμοιασε σαν ένα μαγικό παραμύθι μέσα από το οποίο  μια διάσημη συγγραφέας οδηγείται στον θάνατο. Και έτσι όπως εκτυλίχθηκε η ιστορία, ήταν τελικά ένας αποδεκτός, ένας υποφερτός θάνατος.

Ο νανουριστής είχε αναλάβει να τη νανουρίσει στις τελευταίες στιγμές της, μέχρι να πεθάνει. Δεν την νανούρισε βέβαια· όμως της κράτησε συντροφιά. Το παραμύθι είχε έρωτα, αναμνήσεις, σασπένς, αιφνιδιασμούς, ευρηματικότητα, αλλά και μια ιστορία μέσα στην ιστορία, για έναν αλχημιστή, που είναι αλήθεια δεν ήταν απόλυτα κατανοητή. Αυτή την πολύπλοκη ιστορία θα μπορούσε ο συγγραφέας να την επεξεργαστεί περισσότερο, ώστε να περάσει ευκολότερα όλη η ουσία και το συναίσθημά της στους θεατές. Παρ’ όλα αυτά, το έργο μας κράτησε το ενδιαφέρον στο υπόλοιπο κομμάτι του, διατηρώντας την προσμονή για την εξέλιξη.

Ο Παύλος Δανελάτος το ανέβασε εξαιρετικά ποιοτικά, όπως κάνει πάντα, σε μια ατμοσφαιρική παράσταση. Και ήταν σίγουρα ένα δύσκολο εγχείρημα, αν σκεφτούμε τη δυστοπία του έργου αλλά και τις προηγούμενες απόπειρες άλλων σκηνοθετών, που τελικά ναυάγησαν. Ναι, ο Παύλος Δανελάτος δεν φοβάται τον Θανάση Τριαρίδη· τον αγαπάει.

Πολύ καλές οι ερμηνείες, με τη Μαρία Προδρόμου να αποδίδει ιδανικά την υστερική αριστοκράτισσα που αγόρασε τον θάνατό της. Ο Αλέξης Κότσυφας, ως νανουριστής, μου φάνηκε υπερβολικά πραγματιστής, αν και κλήθηκε να συντροφεύσει μια γυναίκα στις τελευταίες της στιγμές. Θα περίμενα να δείχνει, τουλάχιστον στην αρχή, και όχι απαραίτητα να είναι στην πραγματικότητα, λίγο περισσότερο πνευματικός.

Μια παρατήρηση για τον σκηνοθέτη: δεν μου άρεσαν οι θηλυπρεπείς κινήσεις του νανουριστή όταν έγινε η αντιστροφή των ρόλων. Όχι μόνο δεν ήταν απαραίτητες, αλλά χαλούσαν και το κλίμα του έργου.

Η παράσταση πλαισιωνόταν από σαγηνευτικές μουσικές και φωτισμούς. Το έργο, αν και πραγματεύεται τον θάνατο και έχει μια πεσιμιστική βάση που σίγουρα αντιπροσωπεύει τον συγγραφέα, διέθετε μια ευρηματική πλοκή και, σε συνδυασμό με το προσεγμένο ανέβασμα από τον έμπειρο σκηνοθέτη, τελικά μου άρεσε. Μας άφησε μια αίσθηση πληρότητας και ζεστασιάς. Μια ανάταση και μια υποβόσκουσα γλύκα.

Αν σας αρέσουν οι φανταστικές ιστορίες με έρωτα και μυστήριο, αξίζει να το δείτε!