Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2020

Μαγεύουν οι «Τρωάδες»




Μια μαγική παράσταση, εμπνευσμένη και από τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που δημιούργησε ο ίδιος ο Covid 19 μας παραδίδει ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Γιάννης Παρασκευόπουλος με τις «Τρωάδες»,  μια πραγματικά μεγάλη στιγμή για το Κρατικό θέατρο και τους υπόλοιπους συντελεστές.

Ο Ευριπίδης, στις  «Τρωάδες», εξιστορεί  το θρήνο των γυναικών της Τροίας μετά την άλωση από τους Έλληνες και την απόλυτη καταστροφή τους. Θρήνος για τους οικείους τους που χάθηκαν, για την πατρίδα τους που έπεσε σε χέρια ξένων, αλλά και για τη δική τους μοίρα και το σκοτεινό μέλλον που τις περιμένει. Οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίζουν με φρίκη την προοπτική να ξεριζωθούν και να πάνε σκλάβες στα παλάτια των μισητών Ελλήνων. Στην τεράστια θλίψη και μοναξιά τους τις ενώνει η κοινή τους μοίρα στην οποία εντέλει και θα υποκύψουν αλλά και η ανάγκη τους να συνεχίσουν να ζουν. Πρωταγωνίστριες η Εκάβη, η Ανδρομάχη, η Κασσάνδρα αλλά και το μήλον της έριδος, η ίδια η Ελένη.

Ένα έργο καθαρά αντιπολεμικό, στο οποίο ο Ευριπίδης με τόλμη και σοφία  αποφασίζει να παρουσιάσει στους Έλληνες νικητές του Τρωικού πολέμου την πλευρά των αντιπάλων, που θρηνεί και υποφέρει.  Και στηλιτεύει με σθένος τη βαρβαρότητα του πολέμου και κυρίως των νικητών, που κυριευμένοι από την επιτυχία  και την εξουσία υποπίπτουν σε φριχτές πράξεις απέναντι στους χαμένους. Το έργο αυτό έγραψε ο Ευριπίδης στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου.

Στην παράσταση πρωταγωνιστεί ένας εξαιρετικός χορός, που τηρεί πάντα αποστάσεις, άλλοτε κρατώντας στα χέρια δίμετρα κοντάρια-δοκούς και άλλοτε καθήμενος σε ισάριθμα με τους ηθοποιούς πολυγωνικά σκαμνάκια, επίσης σε απόσταση. Τα σκαμνάκια αυτά γεμίζουν το χώρο, άλλοτε σε κύκλο, άλλοτε σε πι, άλλοτε διάσπαρτα και πολύ συχνά μετακινούνται από τους ηθοποιούς δίνοντας ένταση στις στιγμές αλλά και αναπαριστώντας έτσι  την μεγάλη αναστάτωση των Τρωάδων. Η κινησιολογία είναι του Τάσου Παπαδόπουλου.  

Από την άλλη, τα δίμετρα κοντάρια δημιουργούν φαντασμαγορικά σχήματα σε όλη τη διάρκεια του έργου και γίνονται είτε σταυροί που κουβαλούν στην πλάτη τους οι πρωταγωνιστές, είτε κουπιά, είτε κάθε είδους εργαλεία που εξυπηρετούν με τη χρήση ή τους κρότους που παράγουν  τις ανάγκες της παράστασης. Τα συμβολικά αυτά κοντάρια-δοκοί που δίνουν χαρακτήρα  αλλά και ορίζουν ταυτόχρονα τις αποστάσεις είναι αναμφίβολα το σήμα κατατεθέν της παράστασης,  απομακρύνοντας  και ενώνοντας  ταυτόχρονα τους ηθοποιούς με έναν ιδιαίτερο τρόπο τώρα που δεν επιτρέπονται οι κοντινές επαφές. Τα σκηνικά είναι του Θανάση Κολαλά.

Τους εξαίρετους σχηματισμούς με τα κοντάρια πάνω στη σκηνή συνοδεύουν οι υπέροχοι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου και η κατάλληλη μουσική του Μάνου Μυλωνάκη. Σημαντικός και ο ρόλος των λιτών αλλά με άποψη κοστουμιών της Σοφίας Παπαδοπούλου. Απόλαυσα πραγματικά τα ονειρικά δευτερόλεπτα κατά τα οποία τα ανάλαφρα φορέματα των γυναικών με βοηθό το αεράκι της στιγμής κυμάτιζαν στην κυριολεξία στους ρυθμούς της μουσικής, τόσο αρμονικά λες και τα οδηγούσε η μπαγκέτα ενός διευθυντή ορχήστρας. Εύχομαι να είστε τυχεροί και να το ζήσετε κι εσείς!!

Ομολογώ πως κάποιες στιγμές όλη αυτή η κίνηση και η φαντασμαγορία κινδύνεψαν να με απομακρύνουν από την τραγικότητα των στιγμών, δεν έγινε όμως αυτό, καθώς με επανέφεραν οι ηθοποιοί με τις εξαιρετικές ερμηνείες τους. Ξεχώρισε η Γιώτα Φέστα, στο ρόλο της Εκάβης, που ερμηνεύει με πολύ συναίσθημα, αλλά χωρίς μελοδραματισμούς τον  κορυφαίο ρόλο. Εξαιρετική Κασσάνδρα, βαθιά μέσα στο ρόλο η Μαρία Καραμήτρη. Απόλυτα ταιριαστή και πειστική ως Ελένη μας συνεπαίρνει η Γιολάντα Μπαλαούρα. Μαζί τους η ταλαντούχα Ελένη Θυμιοπούλου ερμηνεύει με περίσσια δύναμη και υπέροχη χροιά την Αθηνά. Τέλος δυναμικός Ποσειδώνας αναδείχθηκε ο Χρήστος Διαμαντούδης και μαζί του ξεχώρισε ο πάντα συνεπής Νικόλας Μαραγκόπουλος στο ρόλο του Μενέλαου.

Αποτέλεσμα μια μαγική παράσταση με πρωταγωνιστή έναν  χορό υψηλής αισθητικής που δημιουργεί ονειρική ατμόσφαιρα , αλλά και σημαντικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς. Μια παράσταση που θα μείνει στη μνήμη όποιου την παρακολουθήσει. Μην τη χάσετε!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
«ΤΡΩΑΔΕΣ» ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ


Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης
Σκηνοθεσία- Προσαρμογή κειμένου: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Σκηνικά: Θανάσης Κολαλάς
Κοστούμια: Σοφία Παπαδοπούλου
Μουσική: Μάνος Μυλωνάκης
Κινησιολογία: Τάσος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Βαγγέλης Σκυλίτσης, Μαρία Νεφέλη Παρασκευοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Βοηθός ενδυματολόγου: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Φωτογράφιση: Τάσος Θώμογλου
Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη
 
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Διαμαντούδης (Ποσειδών), Ελένη Θυμιοπούλου (Αθηνά), Μαρία Καραμήτρη (Κασσάνδρα), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Μενέλαος), Νίκος Μήλιας (Στρατιώτης), Γιολάντα Μπαλαούρα (Ελένη), Ιωάννα Παγιατάκη (Ανδρομάχη), Χρίστος Στυλιανού (Ταλθύβιος), Βασίλης Τρυφουλτσάνης (Στρατιώτης),  Γιώτα Φέστα (Εκάβη)
 
Γυναίκες της Τροίας: Μαριάννα Αβραμάκη, Νεφέλη Ανθοπούλου, Σταυρούλα Αραμπατζόγλου, Μομώ Βλάχου, Χρύσα Ζαφειριάδου, Ελένη Θυμιοπούλου, Μαρία Καραμήτρη, Άννα Κυριακίδου, Γιολάντα Μπαλαούρα, Ιωάννα Παγιατάκη, Εύη Σαρμή, Ελευθερία Τέτουλα.
 



Πρεμιέρα: Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
Πέμπτη 20, Παρασκευή 21, Σάββατο 22 Αυγούστου

Διάρκεια παράστασης: 90'
 
Πρόγραμμα παραστάσεων:
Πέμπτη 20, Παρασκευή 21, Σάββατο 22 Αυγούστου - Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
Τετάρτη 26 Αυγούστου - Θέατρο Άλσους «Μελίνα Μερκούρη», Βέροια
Πέμπτη 27 Αυγούστου- Αρχαίο Θέατρο Μίεζας, Νάουσα
Πέμπτη 17, Παρασκευή 18, Σάββατο 19  Σεπτεμβρίου - Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
 

 

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2020

Υποδειγματική «η Αρχή του Αρχιμήδη»


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου



Μια υποδειγματική παράσταση κατάφερε να δημιουργήσει ο γνωστός και αγαπημένος σκηνοθέτης Βασίλης Μαυρογεωργίου με τη συνδρομή τεσσάρων εξαίρετων ηθοποιών, στην «Αρχή του Αρχιμήδη» του καταξιωμένου Ισπανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό. 

Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020

Συγκλονιστικό «Το παλτό»


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου


Είναι συγκλονιστικός, είναι καθηλωτικός, είναι ανεπανάληπτος!! Είναι ο Κρίτωνας Ζαχαριάδης στο ρόλο του Ακάκιου, στο «Παλτό» του Νικολάι Γκόγκολ, που παίζεται στο θέατρο Σοφούλη. Πώς μπόρεσε να κατανοήσει τόσο βαθιά το χαρακτήρα που υποδύεται; Πώς κατάφερε να ταυτιστεί έτσι και να εισχωρήσει τόσο υπέροχα στην ψυχοσύνθεσή του; Αναμφίβολα συντέλεσαν και οι οδηγίες του σκηνοθέτη, αλλά σίγουρα πρωτίστως υπεύθυνα είναι η αρραγής αφοσίωση και το τεράστιο υποκριτικό του ταλέντο.

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Καθηλωτικοί «Οι Στυλοβάτες της Κοινωνίας».


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

«Οι Στυλοβάτες της Κοινωνίας» γράφτηκαν το 1877 και είναι το έργο του Χένρικ Ίψεν  όπου ο συγγραφέας στρέφεται για πρώτη φορά στο ρεαλισμό και στην πρόζα, καθώς  τα προηγούμενα έργα του ήταν κυρίως ποιητικά. Ακόμη, με τους «Στυλοβάτες» ο Χένρικ Ίψεν αποφασίζει και πάλι για  πρώτη φορά να ασχοληθεί με τα κοινωνικά ζητήματα, στηλιτεύοντας τα στραβά  και ασκώντας οξεία κριτική. Το έργο εμφανίζει αρκετές αδυναμίες  στο στήσιμό του, κάτι που δεν συμβαίνει στα επόμενα έργα του, λόγω του ότι αποτελεί μια πρώτη απόπειρα του συγγραφέα να αποδώσει ένα νέο , άγνωστο σε αυτόν είδος. Μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που δεν ανεβαίνει καθόλου συχνά ούτε στην Ελλάδα ούτε  και παγκοσμίως. Στην Ελλάδα ανέβηκε αυτούσιο μόνο μια φορά,  το μακρινό 1902 , καθώς και σε μια συντετμημένη εκδοχή του το 2016.

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2020

«Μια γιορτή στου Αλ-Νουρί», μια λαμπρή παράσταση.


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου





Ένα εξαιρετικό κείμενο του πρωτοπόρου γερμανού συγγραφέα Φόλκερ Λούντβιχ, που ερμηνεύουν με περισσή ενέργεια οι ηθοποιοί του κρατικού θεάτρου κάτω από τις οδηγίες του έμπειρου σκηνοθέτη Βασίλη Κουκαλάνι, είναι το έργο «Μια γιορτή στου Aλ- Νουρί», που ανεβαίνει από την παιδική  σκηνή του Κ.Θ.Β.Ε.

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

Ξεκαρδιστική, μουσικοχορευτική «Μήδεια».


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου


Μια ξεκαρδιστική, σπαρταριστή κωμωδία, γεμάτη μουσική και τραγούδια είναι η Μήδεια του Μποστ σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Είναι μια παράσταση στημένη με πολύ πολύ κέφι, που μοιάζει να την απόλαυσε πρώτος από όλους ο ίδιος ο σκηνοθέτης που την εμπνεύστηκε.

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

Συγκινητικός ο «Κάτω Παρθενώνας»


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ο ένας είναι  γιάπης, ένας μεγαλοχρηματιστής στα πρόθυρα όμως της χρεοκοπίας, που αναμένεται σύντομα να πάρει στο λαιμό του και πολλούς πελάτες του επενδυτές. Ο άλλος ένας άστεγος, πρώην βιβλιοπώλης, που ζει σε μια σπηλιά κάτω από τον βράχο της ακρόπολης, στον «Κάτω Παρθενώνα», παρέα πλέον με κάποιους απόκληρους της κοινωνίας. Ο πρώτος ζητά από τον δεύτερο να τον δολοφονήσει έναντι αδρής αμοιβής, για να γλιτώσει από την επερχόμενη καταστροφή και τον πλήρη διασυρμό.