Κυριακή, 4 Ιουλίου 2021

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ Έξοχη εναρκτήρια συναυλία

 

της Βικτωρίας Ιωσηφίδου


Εναρκτήρια συναυλία το Σάββατο 3 Ιουλίου για τον Μανώλη  Μητσιά μετά από δύο ολόκληρα χρόνια αποχής, στον φιλόξενο χώρο του ανοιχτού δημοτικού θεάτρου στη Νάουσα. Μεγάλη τιμή για τη γενέθλια πόλη μου! Τη συναυλία διοργάνωσε το ωδείο Αριστοτέλης του Πάνου Παπαδόπουλου και ο  Μάνος κράτησε για δύο ολόκληρες ώρες συντροφιά στο κοινό του, ταξιδεύοντάς μας  σε μια χρυσή πορεία 50 ολόκληρων χρόνων στο ελληνικό τραγούδι.

Είναι αυτός, που πριν 50 και πλέον χρόνια σε νεαρή ηλικία άφησε τα πικρά καπνοχώραφα στα Δουμπιά Χαλκιδικής και κατάφερε να κατακτήσει και να μαγέψει με τη γλυκιά μελωδική φωνή του και τη μοναδική χροιά του  το πανελλήνιο. Είναι αυτός, ο αγωνιστής της δημοκρατίας με το ακλόνητο ήθος . Είναι αυτός,  που γνώρισε, συναναστράφηκε  και  ζυμώθηκε με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες  της ελληνικής  μουσικής σκηνής. Είναι αυτός, ο τραγουδιστής της ποιότητας. Κάθε του άλμπουμ και ένα μικρό διαμαντάκι  στο εξαίσιο κόσμημα που αποτελεί την πορεία του στο ελληνικό τραγούδι.

Η συναυλία ξεκίνησε με τον Τσάμικο, από το άλμπουμ Αθανασία, με τον συμπυκνωμένο λόγο του μεγάλου Νίκου Γκάτσου να σπαρταρά Ελλάδα, ιδανικό αφιέρωμα στα 200 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης. Ακολούθησε κι άλλος πολύς Γκάτσος αλλά και άλλοι μεγάλοι ποιητές, σε μουσικές των μεγαλύτερων Ελλήνων συνθετών, Χατζηδάκη, Θεοδωράκη, Κηλαηδόνη,  Μούτση, Μικρούτσικου, Σπανού, Χατζηνάσιου, Άκη Πάνου και άλλων. Το τέλος δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την εμβληματική Πιρόγα ή Ερωτικό σε στίχους Άλκη Αλκαίου και μουσική Θάνου Μικρούτσικου. 

Ο κόσμος απόλαυσε τις έξοχες μελωδίες με την υπέροχη φωνή του μεγάλου καλλιτέχνη, ένα ήρεμο χάδι στα αυτιά μας,  και μαζί του σιγοτραγούδησε  βιώνοντας την απόλυτη τέρψη. Ήτανε μια ζεστή, μελωδική βραδιά , που δώσαμε και πήραμε θετική ενέργεια, χαρήκαμε, συγκινηθήκαμε, νοσταλγήσαμε, διασκεδάσαμε. Το καλύτερο δώρο μετά από δύο δύσκολα χρόνια, πανδημίας και απόστασης.

Τον Μανώλη Μητσιά συνόδεψε στο τραγούδι στην έναρξη του προγράμματος η Ναουσαία Μαίρη Δούτση, ενώ έπαιξαν μαζί του οι εξαιρετικοί μουσικοί Αχιλλέας Γουάστωρ  πιάνο,  Ηρακλής Ζάκκας  μπουζούκι,  Παναγιώτης Παπαδόπουλος  ακορντεόν και Σταύρος Καβαλιεράτος μπάσο. Στα φώτα ήταν ο Γιάννης Καπράρας  και στον ήχο ο Γιάννης Ιωαννίδης.

Ευχόμαστε η συναυλία αυτή να είναι γουρλίδικη  και να φέρει κι άλλες πολλές συναυλίες σε ολόκληρη την Ελλάδα για τον Μανώλη Μητσιά για να τον χαρούν όλοι οι Έλληνες!

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2021

"Τ΄ Ανατολής το Χάραμαν", εκδήλωση μνήμης

 

Ημέρα μνήμης σήμερα για τον Ποντιακό Ελληνισμό που θυμάται τα 102 χρόνια από την τραγική γενοκτονία του Πόντου. Το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τίμησε πριν από λίγο το γεγονός αυτό με μια σεμνή, λιτή, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα συγκινητική και πολύ ουσιαστικής σημασίας εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του ΠΑΜΑΚ και την Έδρα Ποντιακών Σπουδών του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ.

Για τριάντα περίπου λεπτά μια δεμένη ομάδα σημαντικών μουσικών, οργανοπαιχτών της ποντιακής λύρας αλλά και άλλων παραδοσιακών μουσικών οργάνων, όπως περσική λύρα, πολίτικο λαούτο, νταούλι και κρουστά πλημμύρισαν τα σπίτια μας με σκοπούς του Πόντου, παραδοσιακούς αλλά και νεότερους, που εμπνεύστηκε ο Γιάννης Τσανασίδης.

Οι σκοποί αυτοί και τα λίγα τραγούδια που ακούστηκαν φέρνοντας στις μνήμες όλων μας τις χαμένες πατρίδες, συνόδευαν μια σύντομη αλλά πολύ περιεκτική αφήγηση της μακράς ιστορίας του πολύπαθου Πόντου, ένα κείμενο που μας περιέγραψε με απλά και λίγα λόγια αλλά και ιδιαίτερη σαφήνεια τους σημαντικούς σταθμούς από την ίδρυση της Ποντιακής αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, την άνθηση και την απόλυτη ακμή της, ως την άδικη και αποτρόπαιη γενοκτονία και την μετεγκατάσταση των προγόνων μας στον Ελλαδικό χώρο, όπου συνέχισαν με τον ίδιο ζήλο και ενεργητικότητα να προοδεύουν και να δημιουργούν. Στο ταξίδι αυτό μας βοήθησαν λίγες αλλά χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Αφήγηση, μουσική , τραγούδι και χορός, με την μουσική να κυριαρχεί και να αιχμαλωτίζει τις καρδιές μας, με πάντοτε καθαρούς, άλλοτε στιβαρούς και άλλοτε  περίτεχνους ήχους, άλλοτε χαρούμενους, άλλοτε λυπητερούς. Κοινός παρονομαστής οι εξαιρετικοί συντελεστές, πολλοί από τους οποίους με βαριά βιογραφικά, κάτι ιδιαίτερα τιμητικό, που  χάρισε την απόλυτη ποιότητα στην σύντομη εκδήλωση, μια ποιότητα που πάντα χαρακτήριζε τον ποντιακό ελληνισμό.

Τελευταία παρατήρηση! Έλαμπαν τα νιάτα στην εκδήλωση αυτή. Νέοι όλοι οι συντελεστές, που μιλούσαν, που τραγουδούσαν, που χόρευαν και κυρίως που ερμήνευαν με τόσο πάθος και δεξιοτεχνία τις μουσικές του Πόντου, παντού νέα γενιά. Αυτά τα νιάτα, αυτή δυναμική, η ένταση, η ομορφιά ,η λεβεντιά,  η χάρη, δεν μπορεί παρά να δίνουν το ηχηρό μήνυμα της συνέχειας, το μήνυμα της ακάματης και  ισχυρής παρουσίας του Ποντιακού Ελληνισμού!

Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο!




ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Θύμιος Ατζακάς Μουσική επιμέλεια

Γιάννης Τσανασίδης Μουσική επιμέλειαΠοντιακή λύρα, προετοιμασία οργανικού συνόλου

Νατάσσα Τσακηρίδου Tραγούδι, προετοιμασία φωνητικού συνόλου

James Wylie Περσική λύρα

Ιάκωβος Μωυσιάδης Πολίτικο λαούτο

Σάκης Λάιος Κρουστά

Νίκος Φιλιππίδης Νταούλι

Ποντιακές λύρες: Ονούρ Σεντούρκ, Γιώργος Παπαδόπουλος, Βασίλης Μαυρομουστακίδης, Λευτέρης Ραφαηλίδης

Χριστίνα Κεμανετζίδου Φωνή

Μαρία Παπαχριστοδούλου Φωνή

Χορευτικό Ηλιοείδεια (Θεόδωρος Βασιλειάδης, Ευμορφία Κωστελίδου, Γρηγόρης Λιάτσος, Ιωάννα Πολυχρονιάδου, Γεώργιος Ρουκάς, Μιχάλης Τσανασίδης, Χρύσα Τσιγκογιάννη)
Αφηγητής Θεοχάρης Ιωαννίδης
 
Επιμέλεια κειμένων και φωτογραφιών: Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, Επίκουρος Καθηγητής ΑΠΘ στην Έδρα Ποντιακών Σπουδών & Θεοδόσης Κυριακίδης, Επιστημονικός Συνεργάτης της Έδρας Ποντιακών Σπουδών
 
Για το αρχειακό οπτικό υλικό ευχαριστούμε το Σωματείο Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα.







Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2020

Εύθυμη, παραδοσιακή «Βαβυλωνία»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου



Ένα πολύχρωμο, ζωντανό, διασκεδαστικό παζλ της  νεοσύστατης Ελλάδας του 1827, με παραδοσιακή σκηνοθεσία χωρίς εκπλήξεις και εξαιρετικές ερμηνείες από όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς είναι η «Βαβυλωνία» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του Τάκη Χρυσικάκου, που ανεβαίνει στο θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Ένα έργο που άγγιξε και αγγίζει τον Έλληνα, ο οποίος αγαπά να βλέπει την ιστορία του και την καταγωγή του και να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες και την ψυχή του.

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2020

Μαγεύουν οι «Τρωάδες»




Μια μαγική παράσταση, εμπνευσμένη και από τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που δημιούργησε ο ίδιος ο Covid 19 μας παραδίδει ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Γιάννης Παρασκευόπουλος με τις «Τρωάδες»,  μια πραγματικά μεγάλη στιγμή για το Κρατικό θέατρο και τους υπόλοιπους συντελεστές.

Ο Ευριπίδης, στις  «Τρωάδες», εξιστορεί  το θρήνο των γυναικών της Τροίας μετά την άλωση από τους Έλληνες και την απόλυτη καταστροφή τους. Θρήνος για τους οικείους τους που χάθηκαν, για την πατρίδα τους που έπεσε σε χέρια ξένων, αλλά και για τη δική τους μοίρα και το σκοτεινό μέλλον που τις περιμένει. Οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίζουν με φρίκη την προοπτική να ξεριζωθούν και να πάνε σκλάβες στα παλάτια των μισητών Ελλήνων. Στην τεράστια θλίψη και μοναξιά τους τις ενώνει η κοινή τους μοίρα στην οποία εντέλει και θα υποκύψουν αλλά και η ανάγκη τους να συνεχίσουν να ζουν. Πρωταγωνίστριες η Εκάβη, η Ανδρομάχη, η Κασσάνδρα αλλά και το μήλον της έριδος, η ίδια η Ελένη.

Ένα έργο καθαρά αντιπολεμικό, στο οποίο ο Ευριπίδης με τόλμη και σοφία  αποφασίζει να παρουσιάσει στους Έλληνες νικητές του Τρωικού πολέμου την πλευρά των αντιπάλων, που θρηνεί και υποφέρει.  Και στηλιτεύει με σθένος τη βαρβαρότητα του πολέμου και κυρίως των νικητών, που κυριευμένοι από την επιτυχία  και την εξουσία υποπίπτουν σε φριχτές πράξεις απέναντι στους χαμένους. Το έργο αυτό έγραψε ο Ευριπίδης στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου.

Στην παράσταση πρωταγωνιστεί ένας εξαιρετικός χορός, που τηρεί πάντα αποστάσεις, άλλοτε κρατώντας στα χέρια δίμετρα κοντάρια-δοκούς και άλλοτε καθήμενος σε ισάριθμα με τους ηθοποιούς πολυγωνικά σκαμνάκια, επίσης σε απόσταση. Τα σκαμνάκια αυτά γεμίζουν το χώρο, άλλοτε σε κύκλο, άλλοτε σε πι, άλλοτε διάσπαρτα και πολύ συχνά μετακινούνται από τους ηθοποιούς δίνοντας ένταση στις στιγμές αλλά και αναπαριστώντας έτσι  την μεγάλη αναστάτωση των Τρωάδων. Η κινησιολογία είναι του Τάσου Παπαδόπουλου.  

Από την άλλη, τα δίμετρα κοντάρια δημιουργούν φαντασμαγορικά σχήματα σε όλη τη διάρκεια του έργου και γίνονται είτε σταυροί που κουβαλούν στην πλάτη τους οι πρωταγωνιστές, είτε κουπιά, είτε κάθε είδους εργαλεία που εξυπηρετούν με τη χρήση ή τους κρότους που παράγουν  τις ανάγκες της παράστασης. Τα συμβολικά αυτά κοντάρια-δοκοί που δίνουν χαρακτήρα  αλλά και ορίζουν ταυτόχρονα τις αποστάσεις είναι αναμφίβολα το σήμα κατατεθέν της παράστασης,  απομακρύνοντας  και ενώνοντας  ταυτόχρονα τους ηθοποιούς με έναν ιδιαίτερο τρόπο τώρα που δεν επιτρέπονται οι κοντινές επαφές. Τα σκηνικά είναι του Θανάση Κολαλά.

Τους εξαίρετους σχηματισμούς με τα κοντάρια πάνω στη σκηνή συνοδεύουν οι υπέροχοι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου και η κατάλληλη μουσική του Μάνου Μυλωνάκη. Σημαντικός και ο ρόλος των λιτών αλλά με άποψη κοστουμιών της Σοφίας Παπαδοπούλου. Απόλαυσα πραγματικά τα ονειρικά δευτερόλεπτα κατά τα οποία τα ανάλαφρα φορέματα των γυναικών με βοηθό το αεράκι της στιγμής κυμάτιζαν στην κυριολεξία στους ρυθμούς της μουσικής, τόσο αρμονικά λες και τα οδηγούσε η μπαγκέτα ενός διευθυντή ορχήστρας. Εύχομαι να είστε τυχεροί και να το ζήσετε κι εσείς!!

Ομολογώ πως κάποιες στιγμές όλη αυτή η κίνηση και η φαντασμαγορία κινδύνεψαν να με απομακρύνουν από την τραγικότητα των στιγμών, δεν έγινε όμως αυτό, καθώς με επανέφεραν οι ηθοποιοί με τις εξαιρετικές ερμηνείες τους. Ξεχώρισε η Γιώτα Φέστα, στο ρόλο της Εκάβης, που ερμηνεύει με πολύ συναίσθημα, αλλά χωρίς μελοδραματισμούς τον  κορυφαίο ρόλο. Εξαιρετική Κασσάνδρα, βαθιά μέσα στο ρόλο η Μαρία Καραμήτρη. Απόλυτα ταιριαστή και πειστική ως Ελένη μας συνεπαίρνει η Γιολάντα Μπαλαούρα. Μαζί τους η ταλαντούχα Ελένη Θυμιοπούλου ερμηνεύει με περίσσια δύναμη και υπέροχη χροιά την Αθηνά. Τέλος δυναμικός Ποσειδώνας αναδείχθηκε ο Χρήστος Διαμαντούδης και μαζί του ξεχώρισε ο πάντα συνεπής Νικόλας Μαραγκόπουλος στο ρόλο του Μενέλαου.

Αποτέλεσμα μια μαγική παράσταση με πρωταγωνιστή έναν  χορό υψηλής αισθητικής που δημιουργεί ονειρική ατμόσφαιρα , αλλά και σημαντικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς. Μια παράσταση που θα μείνει στη μνήμη όποιου την παρακολουθήσει. Μην τη χάσετε!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
«ΤΡΩΑΔΕΣ» ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ


Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης
Σκηνοθεσία- Προσαρμογή κειμένου: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Σκηνικά: Θανάσης Κολαλάς
Κοστούμια: Σοφία Παπαδοπούλου
Μουσική: Μάνος Μυλωνάκης
Κινησιολογία: Τάσος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Βαγγέλης Σκυλίτσης, Μαρία Νεφέλη Παρασκευοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Βοηθός ενδυματολόγου: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Φωτογράφιση: Τάσος Θώμογλου
Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη
 
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Διαμαντούδης (Ποσειδών), Ελένη Θυμιοπούλου (Αθηνά), Μαρία Καραμήτρη (Κασσάνδρα), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Μενέλαος), Νίκος Μήλιας (Στρατιώτης), Γιολάντα Μπαλαούρα (Ελένη), Ιωάννα Παγιατάκη (Ανδρομάχη), Χρίστος Στυλιανού (Ταλθύβιος), Βασίλης Τρυφουλτσάνης (Στρατιώτης),  Γιώτα Φέστα (Εκάβη)
 
Γυναίκες της Τροίας: Μαριάννα Αβραμάκη, Νεφέλη Ανθοπούλου, Σταυρούλα Αραμπατζόγλου, Μομώ Βλάχου, Χρύσα Ζαφειριάδου, Ελένη Θυμιοπούλου, Μαρία Καραμήτρη, Άννα Κυριακίδου, Γιολάντα Μπαλαούρα, Ιωάννα Παγιατάκη, Εύη Σαρμή, Ελευθερία Τέτουλα.
 



Πρεμιέρα: Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
Πέμπτη 20, Παρασκευή 21, Σάββατο 22 Αυγούστου

Διάρκεια παράστασης: 90'
 
Πρόγραμμα παραστάσεων:
Πέμπτη 20, Παρασκευή 21, Σάββατο 22 Αυγούστου - Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
Τετάρτη 26 Αυγούστου - Θέατρο Άλσους «Μελίνα Μερκούρη», Βέροια
Πέμπτη 27 Αυγούστου- Αρχαίο Θέατρο Μίεζας, Νάουσα
Πέμπτη 17, Παρασκευή 18, Σάββατο 19  Σεπτεμβρίου - Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
 

 

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2020

Υποδειγματική «η Αρχή του Αρχιμήδη»


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου



Μια υποδειγματική παράσταση κατάφερε να δημιουργήσει ο γνωστός και αγαπημένος σκηνοθέτης Βασίλης Μαυρογεωργίου με τη συνδρομή τεσσάρων εξαίρετων ηθοποιών, στην «Αρχή του Αρχιμήδη» του καταξιωμένου Ισπανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό. 

Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020

Συγκλονιστικό «Το παλτό»


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου


Είναι συγκλονιστικός, είναι καθηλωτικός, είναι ανεπανάληπτος!! Είναι ο Κρίτωνας Ζαχαριάδης στο ρόλο του Ακάκιου, στο «Παλτό» του Νικολάι Γκόγκολ, που παίζεται στο θέατρο Σοφούλη. Πώς μπόρεσε να κατανοήσει τόσο βαθιά το χαρακτήρα που υποδύεται; Πώς κατάφερε να ταυτιστεί έτσι και να εισχωρήσει τόσο υπέροχα στην ψυχοσύνθεσή του; Αναμφίβολα συντέλεσαν και οι οδηγίες του σκηνοθέτη, αλλά σίγουρα πρωτίστως υπεύθυνα είναι η αρραγής αφοσίωση και το τεράστιο υποκριτικό του ταλέντο.

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Καθηλωτικοί «Οι Στυλοβάτες της Κοινωνίας».


Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

«Οι Στυλοβάτες της Κοινωνίας» γράφτηκαν το 1877 και είναι το έργο του Χένρικ Ίψεν  όπου ο συγγραφέας στρέφεται για πρώτη φορά στο ρεαλισμό και στην πρόζα, καθώς  τα προηγούμενα έργα του ήταν κυρίως ποιητικά. Ακόμη, με τους «Στυλοβάτες» ο Χένρικ Ίψεν αποφασίζει και πάλι για  πρώτη φορά να ασχοληθεί με τα κοινωνικά ζητήματα, στηλιτεύοντας τα στραβά  και ασκώντας οξεία κριτική. Το έργο εμφανίζει αρκετές αδυναμίες  στο στήσιμό του, κάτι που δεν συμβαίνει στα επόμενα έργα του, λόγω του ότι αποτελεί μια πρώτη απόπειρα του συγγραφέα να αποδώσει ένα νέο , άγνωστο σε αυτόν είδος. Μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που δεν ανεβαίνει καθόλου συχνά ούτε στην Ελλάδα ούτε  και παγκοσμίως. Στην Ελλάδα ανέβηκε αυτούσιο μόνο μια φορά,  το μακρινό 1902 , καθώς και σε μια συντετμημένη εκδοχή του το 2016.