Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου
Ένας μεσόκοπος άντρας, ο Κώστας, καλεί τον φίλο του,
τον Στάθη, να περάσουν το βράδυ μαζί στο σπίτι. Είναι η μέρα που πρόκειται να
γιορτάσει τα 60ά του γενέθλια. Είναι μόνος, γιατί η σύζυγός του βρίσκεται με
την κόρη τους στο μαιευτήριο. Ο Κώστας, συντηρητικός και φοβιτσιάρης, πάσχει
από αρρωστοφοβία και παραπονιέται συνεχώς για την υγεία του. Αποδεικνύεται,
μάλιστα, ότι πιστεύει πως τη νύχτα αυτή, που θα κλείσει τα 60, θα φύγει από τη
ζωή, μια πεποίθηση που τον συνοδεύει εδώ και χρόνια.
Ο Στάθης, από την άλλη, είναι ο εντελώς αντίθετος
χαρακτήρας. Ορθολογιστής, πρακτικός, γλεντζές, έξω καρδιά, που ρουφάει τη ζωή
με όλο του το είναι. Οι δύο άντρες, στενοί φίλοι από τα παλιά, θα συζητήσουν
αρχικά για την πικάντικη ερωτική ζωή του Στάθη, ο οποίος επιδίδεται συνεχώς σε
εξωσυζυγικές σχέσεις. Σιγά σιγά, όμως, η συζήτηση θα στραφεί στις κηδείες,
καθώς ο Κώστας περιμένει, όπως είπαμε, το τέλος να έρθει σύντομα.
Έτσι, η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από κηδείες,
φέρετρα, καύση νεκρών, λουλούδια και επικήδειους. Στο τέλος, μάλιστα, οι δύο
φίλοι αρχίζουν να συζητούν πολύ σοβαρά για την κηδεία του αρρωστοφοβικού Κώστα,
ο οποίος είναι βέβαιος ότι θα πεθάνει και δίνει στον φίλο του τις τελευταίες
οδηγίες, εξηγώντας του τις επιθυμίες του για την ημέρα της κηδείας του.

Ο συγγραφέας Κώστας Σταύρου μάς χαρίζει μια
απολαυστική κωμωδία, όπου, αν και τα μακάβρια στοιχεία είναι πάμπολλα, το γέλιο
έρχεται συνεχώς και αβίαστα στα χείλη των θεατών. Πρόκειται για ένα έξυπνο
έργο, γραμμένο με έμπνευση, όπου οι ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη. Καθώς
περνάει η ώρα, οι δύο άντρες φτάνουν και σε πιο σοβαρά ζητήματα, κρίνοντας και
στιγματίζοντας ο ένας τον χαρακτήρα του άλλου. Μέσα από τον διάλογο και το
χιούμορ αναδεικνύεται η ανθρώπινη, βαθύτερη και ευάλωτη πλευρά των δύο φίλων.
Το μεγάλο ατού του έργου είναι η εξαιρετική ροή του
και τα κωμικά στοιχεία που διαδέχονται το ένα το άλλο, χαρίζοντάς μας
πραγματικά απεριόριστη διασκέδαση.
Σκηνοθετικά δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο εύρημα, ενώ
οι δύο άντρες άλλοτε κινούνται στον χώρο και άλλοτε κάθονται στο σαλονάκι,
παίζουν χαρτιά ή πίνουν ένα ποτό. Πραγματική ατραξιόν, ωστόσο, είναι μια
κορνίζα που συνεχώς στραβώνει, είτε μόνη της είτε επειδή τη στραβώνει ο Στάθης,
και την ισιώνει ο κατά φαντασίαν ασθενής Κώστας. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή
στραβά αρμενίζουμε… Η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Νικολάου.
Ο Δημήτρης Σιακάρας, στον ρόλο του μελλοθάνατου, είναι
πραγματικά απολαυστικός, χαρίζοντάς μας μια θαυμάσια ερμηνεία. Με όλο του το
σώμα, τις κινήσεις, τα καμπουριάσματα και τις γκριμάτσες του προσώπου του,
αποδίδει έξοχα τον προκατειλημμένο άντρα, που κυριεύεται από τον φόβο της
αρρώστιας και του θανάτου.
Δίπλα του, ο έμπειρος Νίκος Νικολάου ευχάριστος αλλά
κάπως αμήχανος ερμηνευτικά.
Τα σκηνικά αποτελούνται από κάποια σκαλιστά έπιπλα,
ένα ρετρό σαλονάκι και μια τραπεζαρία άλλης εποχής. Πολύ κομψά, αλήθεια, όλα
αυτά και δεν γνωρίζουμε αν συμβολίζουν κάτι, όπως, για παράδειγμα, τον
συντηρητισμό του ιδιοκτήτη τους. Σίγουρα, πάντως, το έργο θα μπορούσε να το
φανταστεί κανείς και με πιο μοντέρνα επίπλωση. Τα σκηνικά επιμελήθηκε η Χρύσα
Δαπόντε.
Η παράσταση διανθίζεται πού και πού με μικρά μελωδικά
μουσικά κομμάτια, με απαλή μουσική που χαϊδεύει τα αυτιά των θεατών και
προσθέτει ατμοσφαιρικότητα. Τη μουσική φρόντισε ο Μάριος Στρόφαλης. Στην ίδια
κατεύθυνση συμβάλλουν και οι ευφάνταστοι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου.
Συνολικά, πρόκειται για μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία
από το Κ.Θ.Β.Ε. που
καταφέρνει να μετατρέψει τον φόβο του θανάτου σε αφορμή για αβίαστο γέλιο. Οι
απολαυστικές ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη, ο ρυθμός παραμένει ζωηρός και
οι δύο φίλοι, με τις τόσο διαφορετικές αντιλήψεις τους για τη ζωή, μας χαρίζουν
στιγμές πραγματικής διασκέδασης. Αν θέλετε να ξεσκάσετε πραγματικά και να γελάσει λίγο
το χειλάκι σας, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, πηγαίνετε να τη δείτε.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία -
Επιμέλεια κειμένου: Νίκος Νικολάου
Σκηνικά -
Κοστούμια: Χρύσα Δαπόντε
Βοηθός σκηνοθέτη:
Λίλη Αδρασκέλα, Δανάη
Σταματοπούλου
Οργάνωση
παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης
Διανομή


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου