Λιτή, σπαρακτική, «Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΛΙΝ».

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος, ένας γέροντας, ο κύριος Λιν,  ξεφεύγει από πολέμους και κακουχίες στη γενέθλιά χώρα του και επιβιβάζεται σε ένα καράβι, το καράβι της σωτηρίας, το καράβι της προσφυγιάς. Μαζί του το μοναδικό πλάσμα που διασώθηκε από την οικογένεια του , ένα βρέφος, η εγγονούλα του Σανγκ Ντιού, που σημαίνει γλυκό πρωινό. Ο κύριος Λιν δεν την αφήνει στιγμή από τα χέρια του, την σφιχταγκαλιαζει και την περιποιείται με ζέση, μιας και είναι γι’ αυτόν η μονάκριβη.

Και ο ήρωάς μας φτάνει σε μιαν ευρωπαϊκή χώρα. Είναι μόνος και δεν μιλά τη γλώσσα. Γνωρίζει όμως εκεί έναν παχύ κύριο που κάθεται στο ίδιο με αυτόν παγκάκι. Ο κύριος Μπαρκ συχνά πυκνά του αγγίζει τον ώμο. Μοιράζονται κι οι δύο ένα πένθος. Ο κύριος Μπαρκ μόλις έχασε την γυναίκα του, που είχε το καρουζέλ στην πλατεία. Ο Μπαρκ μιλάει μα ο κύριος Λιν δεν καταλαβαίνει και απαντάει μόνο «Τάο Λάι» και πάλι «Τάο Λάι», δηλαδή καλημέρα. Όμως σιγά σιγά οι δυο πονεμένοι άντρες γίνονται σύντροφοι. Κι αν δεν μοιράζονται την ίδια γλώσσα, καθώς μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους θα μιλήσουν και θα επικοινωνήσουν με τη γλώσσα της ψυχής.

Ο συγγραφέας Philippe Claudel είναι ένας σύγχρονος Γάλλος πολυβραβευμένος δημιουργός. Το έργο του μάλιστα «Η Αγαπημένη του κυρίου Λιν» πήρε το βραβείο Prix Solidarite du Groupe Harmonie. Σε ένα λιτό αλλά παραστατικό κείμενο ο συγγραφέας παρουσιάζει το δράμα της προσφυγιάς και την τραγική ιστορία του κυρίου Λιν. Και ακόμη τον πόνο και την απώλεια μα και μιαν υπέροχη δυνατή φιλία που θα έρθει να γιατρέψει και να ζεστάνει τις παγωμένες ψυχές των ηρώων.

Κάθε φράση του κειμένου καθώς βγαίνει από το στόμα του αφηγητή είναι και μια ολοζώντανη εικόνα που σχηματίζεται μπροστά μας, από τον γέρο Λιν όπως πρωτοεμφανίζεται στο κατάστρωμα, μέχρι τους δυο φίλους, έναν γέρο κι έναν παχύ κύριο σε ένα παγκάκι, αλλά και μέχρι τις φροντίδες προς την αγαπημένη εγγονούλα, που  τόσο στοργικά προσφέρει ο κύριος Λιν. Ένα κείμενο τόσο πλούσιο σε εικόνες που μέσα από την αφήγηση του πλάθει λες μια νοερή κινηματογραφική ταινία, που αν δεν την βλέπουμε, όμως την φανταζόμαστε και την οραματιζόμαστε. Κι εκεί οφείλεται η επιτυχία του.

Αυτό το τόσο δυνατό κείμενο παίρνει ο Βέλγος σκηνοθέτης Guy Cassiers, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες και πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Toneelhuis και το παραδίδει μέσα από την προσωπική ματιά του στο κοινό, μια ματιά που παντρεύει τα δυο μεγάλα του πάθη, την εικαστική τεχνολογία και την λογοτεχνία. Μια ματιά λιτή και τόσο καθαρή που αναδεικνύει την εξίσου καθαρή γραφή του συγγραφέα. Αποφεύγοντας οποιαδήποτε υπερβολή στη σκηνοθεσία ο    Cassiers  δίνει ακόμη περισσότερη δύναμη στο κείμενό του και εστιάζει σε αυτό. 

Λίγες καρέκλες και κάποια μικρόφωνα είναι πάνω στη σκηνή, ενώ πίσω στο video wall προβάλλονται λέξεις. Λέξεις σημαντικές, λέξεις κλειδιά που επιλέγει ο σκηνοθέτης. Κάποιες στιγμές ιδιαίτεροι ήχοι, κρότοι, θόρυβοι κατακλύζουν τη σκηνή βυθίζοντας τους θεατές ακόμη περισσότερο στην οπτική του Cassiers .

Μα ο απόλυτος καταλύτης, αυτός που θα δώσει σάρκα και οστά στο όραμα σκηνοθέτη και συγγραφέα είναι ο πολύπειρος και καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Ο Μαρκουλάκης, υπογράφει και την μετάφραση του έργου, έχοντας έτσι κάνει ακόμη περισσότερο κτήμα του το έργο αυτό. Ο ηθοποιός αποδίδει όχι μόνο τον ρόλο του αφηγητή, αλλά και αυτόν του κυρίου Μπαρκ. Οι δυο ρόλοι μπλέκονται μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται, ενώ όταν μιλάει ο κύριος Μπαρκ πολύ συχνά μια κάμερα τον παρακολουθεί και προβάλλει την κινούμενη εικόνα του στο videowall πλάι σε ένα πανομοιότυπο ακίνητο είδωλό του. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης προσφέρει μια γοητευτική αφήγηση με καθαρή άρθρωση και λιτές κινήσεις. Τίποτε περιττό δεν υπάρχει στη σκηνή. Μα καθώς η υπόθεση  κορυφώνεται η φωνή του σκιρτά, λυγίζει  και πάλλεται από άπλετη συγκίνηση. Τα γεγονότα είναι συγκλονιστικά όπως συγκλονιστική είναι και η ερμηνεία.

Συμπερασματικά πρόκειται για ένα δυνατό και γλαφυρό κείμενο που αναδεικνύει ολοζώντανες εικόνες πάνω στη σκηνή και που θίγει με εξαιρετικά εύστοχο και παραστατικό τρόπο σύγχρονα προβλήματα, όπως η διαφορετικότητα, η αποξένωση , το πένθος, η μοναξιά μα και η φιλία, η ανθρωπιά, η παρηγοριά, η αγάπη. Παρακολουθώντας κείμενα σαν αυτό, τόσο ζωντανό μα και τόσο τραγικό συνάμα, ένα σκίρτημα δεν μπορεί παρά να ταράξει την καρδιά μας τη στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι πάνω στη γη  βιώνουν καθημερινά τον πόνο και την προσφυγιά και να έρθουμε για λίγο στη θέση τους. Και τότε σίγουρα θα έρθουμε πιο κοντά στον άνθρωπο και θα γίνουμε καλύτεροι  άνθρωποι.

«Η αγαπημένη του κυρίου Λιν» είναι μια συμπαραγωγή του ΚΘΒΕ με τον πολιτιστικό οργανισμό Λυκόφως. Tρεις υπέροχοι άνθρωποι, τρεις μοναδικοί καλλιτέχνες, συγγραφέας Claudel, σκηνοθέτης Cassiers και ηθοποιός Μαρκουλάκης  είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για την παράσταση αυτή, που μαζί με κάποιους άλλους συντελεστές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα. Και ένα είναι σίγουρο, δεν έτυχε…. πέτυχε!

 

«ΤΟΥΡΚΟΜΕΡΙΤΙΣΣΑ», ένα κείμενο ΚΕΝΤΗΜΑ, μια ερμηνεία ΔΙΑΜΑΝΤΙ

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένα λαμπρό  κείμενο, γεμάτο σημαντικές πληροφορίες αλλά και πόνο, συγκίνηση, συναίσθημα είναι το κείμενο που έγραψε ο Δημήτρης Καρατζιάς  για τη Τουρκομερίτισσα, που δεν είναι άλλη από την εμβληματική τραγουδίστρια Μαρίκα Νίνου.

Την Μαρίκα, που αφού έζησε μια γεμάτη ζωή, δυο γάμους, μια μεγάλη καριέρα και έναν πολύ δυνατό έρωτα με τον μεγάλο Βασίλη Τσιτσάνη έφυγε μόλις στα 35 της χρόνια χτυπημένη από την επάρατη νόσο. Τέσσερα χρόνια μετά μην μπορώντας να ξεπεράσει τον πρόωρο χαμό της ο Τσιτσάνης της γράφει το τραγούδι « Κυριακή σε γνώρισα, Κυριακή σε χάνω, θέλω να είναι Κυριακή και αυτή που θα πεθάνω..»

Το κείμενο ξεκινά να αφηγείται την ιστορία της οικογένειας της Μαρίκας και της Ελλάδας πριν ακόμα από την γέννηση της μεγάλης τραγουδίστριας το 1922. Και καταθέτει με λεπτομέρειες τον ξεριζωμό των προσφύγων από τις αγαπημένες πατρίδες και την επεισοδιακή μετεγκατάσταση στην Ελλάδα. Μαζί τους και η Μαρίκα, εξ ου και Τουρκομερίτισσα. Στη συνέχεια επικεντρώνεται στη ζωή της μεγάλης αοιδού και ξεδιπλώνει όλες τις πτυχές της προσωπικότητας και της βιογραφίας της, με απλότητα, αμεσότητα, αλλά και μεγάλη περιεκτικότητα. 

Η Ελένη Ουζουνίδου στον ομώνυμο ρόλο, όλο γλύκα, χάρη, μπρίο και τσαχπινιά, ενσαρκώνει εξαιρετικά την Μαρίκα, σαν αληθινή, ταξιδεύοντάς μας ιδανικά στη ζωή και το έργο της, ενώ τραγουδάει και μερικά από τα τραγούδια της. Μαζί της ο συγγραφές Δημήτρης Καρατζιάς στον ρόλο του αφηγητή αλλά και του Τζίμη του χοντρού, στενού συνεργάτη της. Όλα αυτά σε ένα λιτό σκηνικό με δύο μόνο τραπέζια και λίγες καρέκλες, δύο από τις οποίες παριστάνουν τις καρέκλες του πάλκου. Στο βάθος μια διαφήμιση του μαγαζιού και του προγράμματος.

Αξίζει να το δείτε για να γνωρίσετε αυτή την μοναδική γυναίκα με την σύντομη αλλά ταραχώδη ζωή και να απολαύσετε όλο το κλίμα και ιστορίες για τους επώνυμους  της εποχής.   Ένα κείμενο κέντημα, μια ερμηνεία διαμάντι. Μόνο για άλλες δύο παραστάσεις στο θέατρο Αμαλία.

Καθηλωτική, συγκινητική η «ΣΕΒΑΣ ΧΑΝΟΥΜ»

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια καθηλωτική, συγκινητική ερμηνεία έδωσε η Κωνσταντίνα Μιχαήλ στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, στο ρόλο της θρυλικής λαϊκής τραγουδίστριας Σεβάς Χανούμ. Η Σεβάς ήταν ποντιακής καταγωγής και γεννήθηκε στη Δράμα το 1931 με το όνομα Σεβαστή Παπαδοπούλου, ενώ το ψευδώνυμο με το οποίο έγινε διάσημη της το έδωσε ο  Τζίμης ο Χοντρός, ιδιοκτήτης της ομώνυμης ταβέρνας. Συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους δημιουργούς της εποχής, Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Περπινιάδη, Παπαϊωάννου, Μπίνη, Χιώτη.

Η τραγουδίστρια  το 1983 δέχεται την επίσκεψη του δημοσιογράφου Γιώργου Χρονά, που καταγράφει την αφήγηση της ζωής της σε ένα κασετοφωνάκι και γράφει ένα μονόπρακτο, το οποίο  ο Κωνσταντίνος Ρήγος  μετατρέπει αργότερα  σε θεατρική παράσταση.

Η Σεβάς είναι ένα δυναμικό κορίτσι με υπέροχη φωνή, που το σκάει από το σπίτι και τραγουδάει κρυφά από τα 13 της χρόνια, ενώ τρώει γι αυτό πολύ ξύλο από την οικογένειά της. Ο Αττίκ την παροτρύνει να αφήσει την γενέτειρα της και να κατέβει στην Αθήνα. Έτσι, γίνεται μεγάλη φίρμα κοντά στον Τζίμη και κάθε βράδυ αποθεώνεται από τους θαμώνες. Ώσπου, κάποια μέρα θα έρθει στα χέρια με την μεγάλη Μαρίκα Νίνου, που ήρθε να της πάρει τη θέση στο μαγαζί. Τότε ο Μανώλης Χιώτης έγραψε τον ακόλουθο στίχο: «Στου Μάριου εχτύπησε το σήμα του κινδύνου γιατί επλακώθηκε η Σεβάς με τη Μαρίκα Νίνου!». Στη συνέχεια η Σεβάς ζει έναν μεγάλο έρωτα με τον Στέλιο Καζαντζίδη, η μητέρα του όμως θα αποτρέψει τον γάμο τους και έτσι θα χωρίσουν. Οι τρεις μεγάλοι νταλκάδες της ζωής της, ο καφές, το ποτό και το τσιγάρο ή ίσως και η αδύναμη κράση της θα την οδηγήσουν αργότερα στον καρκίνο, θα της αφαιρεθεί το στομάχι και η ασθένεια αυτή  θα την στοιχειώνει μέχρι το τέλος της ζωής της.

 Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ μπαίνει πραγματικά στο πετσί του ρόλου και ερμηνεύει συγκινητικά και καθηλωτικά τον ρόλο αυτής της μεγάλης αοιδού. Όλο  της το σώμα κυρτώνει και γέρνει υποδειγματικά, ενώ όλες της οι κινήσεις υποδηλώνουν μια κουρασμένη και άρρωστη γυναίκα. Αφηγείται με βραχνή φωνή στην οποία φαίνεται η επήρεια του τσιγάρου και η αφήγησή της συνεπαίρνει τον θεατή. Οι συσπάσεις του προσώπου της δίνουν κι αυτές τον πόνο της Σεβάς που βρίσκεται πια στην παρακμή της, αν και δηλώνει απόλυτα χορτασμένη από την προηγούμενη γεμάτη και έντονη ζωή της.

Η όμορφη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου  ντύνει ευχάριστα το κείμενο, ενώ την πρωταγωνίστρια πλαισιώνει ο Ιάσονας Χρόνης στον ρόλο του δημοσιογράφου, αλλά και ενός μουσικού που ερμηνεύει παλιά λαϊκά τραγούδια υπό τους ήχους μιας ηλεκτρικής κιθάρας. Ο ίδιος άνθρωπος αναλαμβάνει να γράψει και σημαντικά για την παράσταση ονόματα ή φράσεις στον απέναντι τοίχο και στο πάτωμα με κιμωλία, αν και δεν μπορέσαμε να διαβάσουμε καθαρά όλα όσα γράφτηκαν στο πάτωμα. Το video wall προβάλλει κάποιες εικόνες σχετικές με όσα διαδραματίζονται και εμπλουτίζει τις σκηνές.

Το σκηνικό είναι αντιπροσωπευτικό μιας παλιάς εποχής, όπως θα ήταν μάλλον τα έπιπλα της Σεβάς. Ένα τραπεζάκι με τραπεζομάντηλο, πάνω του δυο λαμπατέρ, ένα βάζο, μερικές κορνίζες, επίσης κάποια ράφια, κούκλες, ένα καντήλι. Δίπλα ένας παλιός καναπές και ακουμπισμένο το παλτό της πρωταγωνίστριας, αλλά και ένα ξεστόλιστο χριστουγεννιάτικο δεντράκι.

Το κείμενο είναι πραγματικά ενδιαφέρον και περιεκτικό και θα μάθετε πολλά που δεν γνωρίζατε για εκείνη την μαγική εποχή, καλή και η σκηνοθεσία, αλλά αυτό που ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο είναι η δυνατή ερμηνεία. Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ μας κερδίζει, μας κατακτά, μας βάζει βαθιά μέσα στην ζωή της και μας κάνει να κρεμόμαστε από τα χείλη της. Σπεύσατε  να το δείτε για να γνωρίσετε την Σεβάς Χανούμ, μια μεγάλη τραγουδίστρια και έντονη προσωπικότητα αλλά και άλλες γνωστές προσωπικότητες της εποχής και για να απολαύσετε την Κωνσταντίνα Μιχαήλ σε μια πραγματικά αξιόλογη ερμηνεία.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο : Γιώργος Χρονάς
Σκηνοθεσία - διασκευή: Κωνσταντίνος Ρήγος
Ερμηνεύει η Κωνσταντίνα Μιχαήλ
Στο ρόλο του δημοσιογράφου ο Ιάσονας Χρόνης

 

«ΟΙ ΚΩΜΙΚΟΙ», μια λαμπρή, εύθυμη μουσικοχορευτική παράσταση με μπόλικη συγκίνηση.

 Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Είναι μια εύθυμη  και ταυτόχρονα συγκινητική ιστορία! Είναι μια αληθινή ιστορία! Μα πάνω από όλα είναι μια μοναδική ιστορία για την οποία κανένας μέχρι τώρα δεν είχε ενδιαφερθεί.  Πρόκειται για την άγνωστη πορεία των πρώτων ανθρώπων που  ασχολήθηκαν με τον βωβό κινηματογράφο στην Ελλάδα στις αρχές του εικοστού αιώνα, με αφετηρία τη ζωή ενός από τους σημαντικότερους από αυτούς, του ηθοποιού Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ, του επονομαζόμενου Έλληνα Σαρλώ.

Ο ιθύνων νους γύρω από αυτήν την ρομαντική αναζήτηση είναι ο πολυπράγμων ηθοποιός Δημήτρης Πιατάς, ο οποίος από τα παιδικά του χρόνια θαύμαζε και παρακολουθούσε τον διεθνή βωβό κινηματογράφο. Κάποια στιγμή λοιπόν ξεκίνησε μια δύσκολη έρευνα, αναζητώντας τα πρόσωπα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στο στήσιμο των πρώτων ελληνικών βωβών ταινιών και ιδιαίτερα  τους κωμικούς ηθοποιούς,  σε μια εποχή  που όλοι ακόμη νόμιζαν πως ο κινηματογράφος δεν είναι παρά μια εφήμερη τέχνη που αργά ή γρήγορα θα πεθάνει και θα χαθεί. Σε  βοήθειά του έσπευσε ο γνωστός και καταξιωμένος συγγραφέας Σάκης Σερέφας, που ανακάλυψε μάλιστα και ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του Μιχαήλ Μιχαήλ και η όμορφη αυτή και δημιουργική παρέα άρχισε να στήνει το θεατρικό πατώντας πάνω σε γνωστά πρόσωπα και αληθινά γεγονότα του παρελθόντος.

Το έργο αρχίζει με μια πραγματικά ευτράπελη σκηνή. Πρόκειται για το μνημόσυνο του Μιχαήλ Μιχαήλ στη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ο Μιχαήλ πολέμησε πράγματι στην εκστρατεία αυτή, ώσπου έγινε γνωστός ο θάνατος του. Τότε  κάποιοι φίλοι του ηθοποιοί μαζεύτηκαν για να τον τιμήσουν και να τον μνημονεύσουν μα ο Μιχαήλ ήταν στα αλήθεια ζωντανός μιας και δεν είχε ποτέ σκοτωθεί. Στο έργο παρακολουθούμε το μνημόσυνό του, στο οποίο όμως παρουσιάζεται να είναι παρών και ο ίδιος ο Μιχαήλ βολιδοσκοπώντας τι θα πουν γι αυτόν οι φίλοι του και ακόμη κρίνοντας και καυτηριάζοντας τα λεγόμενά τους. Η  σκηνή αυτή, όπου είναι παρόντες όλοι σχεδόν οι τότε γνωστοί ηθοποιοί είναι μια ευκαιρία για μια πρώτη γνωριμία με τους επώνυμους «ΚΩΜΙΚΟΥΣ», τους ηθοποιούς των αρχών του εικοστού αιώνα.

Και όταν τα μνημόσυνα τελειώσουν ο Μιχαήλ μαζί με κάποιους άλλους, ίσως τους πιο ανήσυχους, ίσως τους πιο πρωτοπόρους, ίσως τους πιο φιλόδοξους θα πραγματοποιήσουν τα πρώτα δειλά βήματα στον κινηματογράφο και θα δημιουργήσουν τις πρώτες ελληνικές ταινίες. Ένας ολόκληρος Γολγοθάς η ενασχόληση αυτή με τα προβλήματα, τα έξοδα και τα αδιέξοδα, την αναζήτηση των πρωταγωνιστών και των συντελεστών, ενώ όλοι είναι σχεδόν άσχετοι με το αντικείμενο. Συνεχείς και οι σκηνές με τα μικρομαλώματα, τους ανταγωνισμούς, τις κόντρες και τις παρεξηγήσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων. Μα μέσα από όλα αυτά τα μπερδέματα αναδύονται τα ιστορικά στοιχεία της εποχής και όλες οι πρώτες προσπάθειες του ελληνικού σινεμά με ονόματα και στοιχεία που παραθέτει με επιμέλεια το συγγραφικό δίδυμο.

Η προσωπικότητα που ξεχωρίζει είναι βέβαια αυτή του Μιχαήλ Μιχαήλ με τα καλά του και τα στραβά του, τις ιδιορρυθμίες του και τα ελαττώματά του μα και με το ασίγαστο πάθος να δημιουργήσει κινηματογράφο. Του Μιχαήλ που θα οραματιστεί, θα δουλέψει, θα πετύχει μα όλα αυτά δεν θα κρατήσουν δυστυχώς για πάντα.

Η σκηνοθεσία που επιμελήθηκε επίσης ο Δημήτρης Πιατάς είναι πολυεπίπεδη και ο σκηνοθέτης κάνει ότι μπορεί για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών. Πάμπολλα μουσικοχορευτικά διαλείμματα είναι μόνο το ένα σημαντικό στοιχείο τα οποία δίνουν ευχάριστη χροιά στο έργο αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τα τραγούδια της εποχής. Μια διερευνητική κάμερα επιστρατεύεται κάποιες φορές για να δείξει σε κοντινό πλάνο τα πρόσωπα και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών.  Ένα μαύρο λεπτό δίχτυ βρίσκεται μπροστά από τη σκηνή στο οποίο προβάλλονται τίτλοι αλλά και βιντεάκια με ιστορικά στοιχεία ή συμπληρωματικά δρώμενα.  Ακόμη, ο πολυπράγμων και ταλαντούχος θίασος σχηματίζει πολύ συχνά όμορφες εικόνες με τα πανέμορφα κοστούμια και τα φτερά, όπως η παγωμένη εικόνα με το αυτοκίνητο εποχής στο τέλος του πρώτου μέρους. Ιδιαίτερα συγκινητική είναι επίσης η προβολή μέρους της αυθεντικής βωβής ταινίας «Ο γάμος της Κοντσέτας και του Μιχαήλ». Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας λαμβάνει εξάλλου το γλυκύτατο  τραγούδι του τέλους «Το όνειρο του παλιάτσου» σε στίχους του ίδιου του Μιχαήλ, που μελοποίησε ο Στάθης Παχίδης και ερμηνεύει ο Μίλτος Πασχαλίδης. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε την συμμετοχή του Λάκη Λαζόπουλου στο ρόλο του ηλικιωμένου Σαρλώ που συνομιλεί με τον  Μιχαήλ στα τελευταία του.

Μα και οι ηθοποιοί ερμηνεύουν πανάξια τους ρόλους τους. Άψογες όλες οι κοπέλες του έργου, η μια καλύτερη από την άλλη χορεύουν αλλά και τραγουδούν με αξιώσεις δίνοντας ένα υπέροχο σύνολο. Το τραγούδι ξεκινά με κέφι η Άννη Τσολακίδου ως Σωτηρία Ιατρίδου ερμηνεύοντας το «Ακόμα ένα κοκκινέλι» για να ακολουθήσουν ακόμη πολλά ευχάριστα και σημαντικά τραγούδια. Έξοχες η Χρύσα Ζαφειριάδου ως Πόπη Μέγγουλα και η Πολυξένη Σπυροπούλου  ως Γεωργία Βασιλειάδου ερμηνεύουν μαζί ένα από αυτά, όπου η πρώτη τραγουδά και η δεύτερη μιμείται εκπληκτικά με κινήσεις. Δυναμική η Μπέτυ Αποστόλου ως Κοντσέτα Μόσχου, ευχάριστη η Ιωάννα Πιατά ως Ηρώ Χαντά, ξεχωριστή η Σοφία Καλεμκερίδου ως Ευαγγελία Παρασκευοπούλου,  μοναδική η Νεφέλη Ανθοπούλου ως Τάλα Κρανόφσκα μα και όλες οι άλλες τόσο μα τόσο ωραίες και ταλαντούχες!

Τα  πρόσωπα των αντρών που υποδύονται ηθοποιούς  είναι βαμμένα λευκά, παραπέμποντας μάλλον στον Σαρλώ και στην βωβή κωμωδία. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς έχουν έντονα αποτυπωμένο στο πρόσωπο τους αυτό καθεαυτό το κωμικό μπρουλέσκ στοιχείο και έναν μορφασμό που παραμένει εκεί συνέχεια δικαιολογώντας τον τίτλο του έργου «ΟΙ ΚΩΜΙΚΟΙ». Ξεχώρισα ως τέτοιους τον Χρήστο Παπαδημητρίου ως Εδμόνδο Φυρστ, τον Δημήτρη Τσιλινίκο ως Κώστα Βατίστα και τον Παναγιώτη Καμμένο ως Μπατσακούτσα.. Πληθωρικός ο Πάνος Σκουρολιάκος αναλαμβάνει τον ρόλο του Αχιλλέα Μαδρά και αφηγητή. Κομψός και ιδιαίτερα καλλίφωνος ο Χρίστος Στυλιανού ως Λυκούργος Καλαποθάκης, κάνει και ένα πολύ όμορφο μουσικοχορευτικό ντουετάκι μα την Ιωάννα Πιατά, gentleman o Κωνσταντίνος Χατζησάββας ως Ερβέ Βιλλάρ, στιβαρός ο Νίκος Νικολάου ως Ζόζεφ Χεπ, απολαυστικός ο Γρηγόρης Παπαδόπουλος ως Γιώργος Πλούτης, δυναμικός ο Ιωάννης Αιβάζογλου ως Σπυρίδων Δημητρακόπουλος,  ενώ αρχηγός όλων απολαμβάνει στην κυριολεξία το  δημιούργημά του ζώντας ανάμεσα στους αγαπημένους του «ΚΩΜΙΚΟΥΣ» ο Δημήτρης Πιατάς.

Άφησα τελευταίο τον πρωταγωνιστή Γιώργο Καύκα στον ρόλο του Μιχαήλ Μιχαήλ. Μα πόσο μας εντυπωσιάζει πάντα αυτός ο ηθοποιός! Πώς παίρνει πάνω του ολόκληρη την παράσταση λες και δεν υπάρχουν άλλοι! Ναι, για άλλη μια φορά την παίρνει πάνω του καταφέρνοντας να πλάσει μοναδικά το ιδιαίτερο πλάσμα που υποδύεται και να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης στους θεατές. Πόσο γλυκός! Πόσο ανθρώπινος! Πόσο αέρινος! Πόσο αληθινός! Δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας και θα αναφέρω ιδιαίτερα και τα μικρά πολύ πετυχημένα χορευτικά που δίνουν με τον Κωνσταντίνο Χατζησάββα ως Σαρλώ.

Τα σκηνικό είναι λειτουργικό αλλά και συμβολικό ταυτόχρονα , μια τεράστια σκηνή με σκάλες,  μιας και πρωταγωνιστές του έργου είναι οι ηθοποιοί. Γύρω από τη σκηνή υπάρχουν διαφημίσεις της εποχής, ενώ  κάποια επιπλέον σκηνικά στοιχεία προστίθενται και αφαιρούνται κατά καιρούς. Τα κοστούμια είναι εντυπωσιακά, στολισμένα, φανταχτερά και πλουμιστά, όπως ταιριάζει στο επάγγελμα του ηθοποιού και όλα αυτά τα επιμελήθηκε άριστα ο Μανώλης Παντελιδάκης.

Οι όμορφες και πολλές χορογραφίες είναι του Δημήτρη Παπάζογλου, ενώ την μουσική διάλεξε με μεγάλη επιτυχία ο Στάθης Παχίδης. Αξίζει να αναφέρουμε την όμορφη ορχήστρα, που εκτελεί ζωντανά όλα τα τραγούδια. Οι φωτισμοί τέλος είναι του Γιάννη Τούμπα.

Το έργο «ΟΙ ΚΩΜΙΚΟΙ», είναι μια λαμπρή  μουσικοχορευτική παράσταση, μια κωμωδία πλασμένη όμως με μπόλικη συγκίνηση, που αποτυπώνει μια υπέροχη μακρινή εποχή άγνωστη δυστυχώς και ξεχασμένη από τους περισσότερους, την εποχή που κάποιοι λιγοστοί ηθοποιοί δημιούργησαν τις πρώτες βωβές ελληνικές ταινίες. Ως τέτοιο αποτελεί  σίγουρα έναν φόρο τιμής στους πρώτους αυτούς Έλληνες δημιουργούς, που ονειρεύτηκαν και έπλασαν τον βωβό ελληνικό κινηματογράφο στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ταυτόχρονα, είναι και μια βαθύτατη κατάθεση ψυχής του μεγάλου εμπνευστή του, του ξεχωριστού, του ταλαντούχου και πολυαγαπημένου μας  Δημήτρη Πιατά που το έγραψε παρέα με τον Σάκη Σερέφα, αλλά και παίζει και σκηνοθετεί ταυτόχρονα. Αξίζει να το δείτε!!

 

Συντελεστές:

Κείμενο: Δημήτρης Πιατάς, Σάκης Σερέφας, Σκηνοθεσία: Δημήτρης Πιατάς, Σκηνικά - Κουστούμια: Μανόλης Παντελιδάκης, Χορογραφία: Δημήτρης Παπάζογλου, Πρωτότυπη μουσική σύνθεση - Μουσική επιμέλεια: Στάθης Παχίδης, Ενορχηστρώσεις: Τραϊανός Αλμπανούδης, Στάθης Παχίδης, Φωτισμοί: Γιάννης Τούμπας, Μουσική διδασκαλία: Έλσα Μουρατίδου, Βοηθοί σκηνοθέτη: Άννη Τσολακίδου, Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Χριστόφορος Μαριάδης, Βοηθός σκηνογράφου - ενδυματολόγου: Χαρά Τσουβαλά, Βοηθός χορογράφου: Αναστασία Κελέση

 

Video: Σκηνοθεσία κινηματογραφημένων σκηνών: Νίκος Σούλης, Διεύθυνση φωτογραφίας: Κώστας Σταμούλης, Postproduction: Κανάρης Κωστόπουλος, Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη

 

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Σπυρίδων Δημητρακόπουλος), Νεφέλη Ανθοπούλου (Τάλα Κρανόφσκα), Μπέτυ Αποστόλου (Κοντσέτα Μόσχου), Ηρώ Δημητριάδου (Ριρή Ασπριώτου, Περαστική), Χρύσα Ζαφειριάδου (Πόπη Μέγγουλα), Χριστίνα Ζαχάρωφ (Ροζαλία Παντελιάδου), Χρύσανθος Καγιάς (Ευτύχιος Βονασέρας, Μαγαζάτορας Μάρκος), Σοφία Καλεμκερίδου (Ευαγγελία Παρασκευοπούλου), Παναγιώτης Καμμένος (Διονύσιος Ταβουλάρης - Μπατσακούτσας), Γιώργος Καύκας (Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ), Ελένη Μισχοπούλου (Λολόττα Ιωαννίδου), Νίκος Νικολάου (Ιωσήφ Χεπ), Άννη Τσολακίδου (Σωτηρία Ιατρίδου), Χρήστος Παπαδημητρίου (Εδμόνδος Φρυστ), Γρηγόρης Παπαδόπουλος (Γιώργος Πλούτης, Ιερέας Β’), Ιωάννα Πιατά (Ηρώ Χαντά), Δημήτρης Πιατάς (Δήμος Βρατσάνος), Σπύρος Σιδέρης (Ιερέας, Παραγιός), Πάνος Σκουρολιάκος (Αχιλλέας Μαδράς), Πολυξένη Σπυροπούλου (Γεωργία Βασιλειάδου), Χρίστος Στυλιανού (Λυκούργος Καλαποθάκης), Δημήτρης Τσιλινίκος (Κώστας Βατίστας), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Έρβε Βιλάρ).

 

Φιγκυράν – Κινηματογραφία επί σκηνής: Χρήστος Τουρλάκης

 

Μουσικοί επί σκηνής: Γιώργος Αβραμίδης (τρομπέτα), Τραϊανός Αλμπανούδης (κοντραμπάσο), Χρήστος Γκουγκούμας (πιάνο - συνθεσάιζερ), Βαγγέλης Καλαμαράς (τύμπανα- κρουστά), Μελίνα Παπαδοπούλου (βιολί)

Έξοχο, ξεκαρδιστικό το «ΠΟΙΟΣ ΕΠΝΙΞΕ ΤΟΝ ΜΠΕΡΝΙΕ»

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια έξοχη, απολαυστική,  αστυνομική κωμωδία είναι το έργο «ΠΟΙΟΣ ΕΠΝΙΞΕ ΤΟΝ ΜΠΕΡΝΙΕ», που παίζεται τις Πέμπτες στο θέατρο Αμαλία. Ο ιθύνων νους πίσω από το έργο αυτό είναι ο χαρισματικός συγγραφέας του,  αλλά και σκηνοθέτης  και ηθοποιός  ταυτόχρονα, ο Γιάννης Καραμπέλκος, που   ξεχειλίζει από ταλέντο και αγάπη για το θέατρο. Τα μάτια του λάμπουν κι η καρδιά του ριγά, όταν μιλά για τα έργα του και σχεδιάζει το ανέβασμά τους στο σανίδι. 

Ας δούμε όμως την υπόθεση του έργου. Στο σπίτι του διαζευγμένου Λάμπρου γίνεται ξαφνικά συνωστισμός.  Γιατί εκτός από αυτόν,  που περιμένει εκεί την κοπέλα του την Νάντια, μια Ρωσίδα γιατρό, εμφανίζεται ξαφνικά και  ο κολλητός του  Παντελής, ο οποίος έχει επίσης κανονισμένο ραντεβουδάκι στον ίδιο χώρο. Όμως και ο γιος του Λάμπρου Νικόλας  είναι εκεί, αναμένοντας το δικό του αμόρε, την χορεύτρια Λίνα. Σα να μην έφταναν όλοι αυτοί ξεπροβάλλει ακόμη μια παράξενη γριά, η γιαγιά Χαρά που αναζητά το μωρό της, η πρώην σύζυγος του Λάμπρου η μεγαλοπιασμένη Ζιζέλ, αλλά και ένας μυστήριος αστυνομικός, ο 11880, που διατείνεται πως αναζητά ένα κύκλωμα εμπορίας ναρκωτικών. Γιατί το σπίτι του Λάμπρου έχει τόση πέραση και τι ρόλο μπορούν να παίζουν όλοι αυτοί; Ποιος είναι άραγε ο Μπερνιέ, ποιος τον έπνιξε και γιατί;

 Ο Γιάννης Καραμπέλκος γράφει γεμάτος έμπνευση και φαντασία και πλάθει μια φαρσοκωμωδία μυστηρίου , με σύνθετη πλοκή και συνεχείς ανατροπές . Τα πρόσωπα μπαινοβγαίνουν στη σκηνή και εκεί, στο σπίτι του Λάμπρου, προκαλούνται μύριες παρεξηγήσεις, καθώς οι περισσότεροι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Οι σκηνές εναλλάσσονται με ταχύτητα, οι εξελίξεις είναι γρήγορες και μας κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ όλα τα σημεία του έργου είναι διανθισμένα με λεπτό χιούμορ και αριστοτεχνικές ατάκες που σκαλώνουν η μία  στην άλλη προωθώντας  την πλοκή.

Η σκηνοθεσία είναι επίσης  έξυπνη, φροντισμένη και πηγαία με συνεχείς εναλλαγές και ιδέες, καθώς είναι προφανές ότι ο συγγραφέας Γιάννης Καραμπέλκος σκηνοθετούσε το έργο τη στιγμή ακριβώς που το έγραφε. Ξεχωρίζουν ακόμη η προσεγμένη κίνηση, οι διαλεγμένες μουσικές από την Αρετή Μακρολειβαδίτη,  ενώ το έργο απογειώνουν πραγματικά οι ερμηνείες των ηθοποιών.

Τι να πω για την Ηλιάνα Τσίλη, που είναι υπέροχη, ιδίως όταν καταπληκτικά μεταμορφώνεται από Λίνα στη δίδυμη αδερφή της Γωγώ; Το θέατρο ξεσηκώνεται στην κυριολεξία! Αλλά και για την ναζιάρα Νάντια που ερμηνεύει με τσαχπινιά η Φένια Σαλούκα. Στο ρόλο της Ζιζέλ γεμάτη ύφος και τουπέ  κερδίζει τις εντυπώσεις η Αρετή Μακρολειβαδίτη. Την εμβληματική γιαγιά ερμηνεύει με τον καλύτερο τρόπο ο Στέλιος Σταυρίδης, που μας κάνει να ξεσπούμε σε γέλια. Ο εργένης και καταχρεωμένος Παντελής αποδίδεται με κέφι και έμπνευση από τον Τρύφωνα Γιαβάλκα, ενώ ηλίθιος ή ίσως και πανέξυπνος ντεντέκτιβ είναι επιτυχημένα ο Δημήτρης Δούτσης.  Στον ρόλο του Νικόλα ο εξίσου άξιος νεαρός Βαγγέλης Καραμπάσογλου. Τέλος, την εξαίρετη διανομή κλείνει ο ίδιος ο συγγραφέας και ενορχηστρωτής του έργου Γιάννης Καραμπέλκος στο ρόλο του Λάμπρου.

 Τα σκηνικά είναι της εταιρίας ΚΑΡΠΟΥΖΙ και αν και λιτά είναι εξαιρετικά λειτουργικά επιτρέποντας στους ηθοποιούς να μπαινοβγαίνουν στη σκηνή από πολλές εισόδους και εξόδους σε χρόνο ρεκόρ από επεισόδιο σε επεισόδιο. Τα κοστούμια επέλεξε  η Στέλλα Τζουβάρα.

Αν θέλετε να γελάσετε πραγματικά, να περάσετε δυο γεμάτες ευχάριστες  ώρες, να χαλαρώσετε και να απολαύσετε καταπληκτικές ερμηνείες επισκεφθείτε τις δύο επόμενες Πέμπτες το θέατρο Αμαλία. Το «ΠΟΙΟΣ ΕΠΝΙΞΕ ΤΟΝ ΜΠΕΡΝΙΕ» είναι μια εμπνευσμένη, ξεκαρδιστική αστυνομική φαρσοκωμωδία που αξίζει να δείτε!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Παίζουν με αλφαβητική σειρά:

Τρύφων Γιαβάλκας

Δήμητρης Δούτσης

Βαγγέλης Καραμπάσογλου

Γιάννης Καραμπέλκος

Αρετή Μακρολειβαδίτη

Φένια Σαλούκα

Στέλιος Σταυρίδης

Ηλιάνα Τσίλη

Μουσική επιμέλεια: Αρετή Μακρολειβαδίτη

Δημιουργικό αφίσας: Δημήτρης Πάζος

Ενυματολογική άποψη: Στέλλα Τζουβάρα

Σκηνικά: Eταιρεία «ΚΑΡΠΟΥΖΙ»

 

Συγγραφέας: Γιάννης Καραμπέλκος

Σκηνοθεσία: Γιάννης Καραμπέλκος

 

 

 

Δυνατό και super απολαυστικό το «REUNION»

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Είναι  αστυνομικό; Είναι μια μαύρη κωμωδία; Είναι μια καυστική σάτιρα; Ή μήπως όλα τα παραπάνω; Πρόκειται για το εξαιρετικό «REUNION» του Άνθιμου Κατιρτζόγλου που παίζεται με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Σοφούλη.

Έξι παλιοί συμμαθητές ξανασυναντιούνται μετά από είκοσι χρόνια. Ο Ζήσης, τώρα ιδιοκτήτης γραφείου κηδειών, ένας γνήσια λαϊκός τύπος που μια ζωή την  έπεφτε και ακόμα την πέφτει σε κάθε γυναίκα. Η Θέμιδα, πετυχημένη δημοσιογράφος που δουλεύει σε γνωστό κανάλι. Η Αλκμήνη, που έγινε αστυνομικός σε μεγάλη ηλικία. Η Τατιάνα, ηθοποιός μοντέλο και influencer. Η Δόμνα, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, πολυταξιδεμένη και με «μεγάλη μόρφωση» και τέλος ο Φαίδων, γνωστός νευροχειρουργός.

Όπως είναι λογικό θυμούνται τα μαθητικά τους χρόνια και  όλα όσα τους έχουν ενώσει. Έρωτες, φιλίες, αστεία περιστατικά στην τάξη, πάρτι, κοπάνες και ιστορίες με τους παλιούς καθηγητές . Κι ακόμη κάποια στενάχωρα γεγονότα, όπως το δυσάρεστο bullying απέναντι σε μια συμμαθήτριά τους που δυστυχώς όλοι αποκαλούσαν τότε χοντρή. Και καθώς η ώρα περνά η μνήμη σκοτεινιάζει     αναπόφευκτα από ένα συγκλονιστικό, τραυματικό γεγονός που τους σημάδεψε όλους. Ταυτόχρονα μια σειρά φόνων με κάποια κοινά χαρακτηριστικά εκτυλίσσονται στην επικαιρότητα και η ομάδα των έξι φίλων ενημερώνεται για τις εξελίξεις. Το μυστήριο κορυφώνεται. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι συμμαθητές με τους φόνους αυτούς;

Το κείμενο που έγραψε ο ταλαντούχος Άνθιμος Κατιρτζόγλου είναι πολυδιάστατο και εξαιρετικά ενδιαφέρον, σε κάποια σημεία μάλιστα σπαρταριστό και δεν μας αφήνει στιγμή να πλήξουμε. Σίγουρα  διαχρονικό, καθώς θίγει ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο, χρησιμοποιεί πολλές φορές ρήσεις που άφησαν εποχή, ενώ συγκινεί καθώς αποκαλύπτεται το παρελθόν των συμμαθητών και κάποιες τραυματικές εμπειρίες και περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Ταυτόχρονα, μέσα από τη έξυπνη πένα του συγγραφέα καλλιεργείται σιγά σιγά και μια ιστορία μυστηρίου που  εκτυλίσσεται παράλληλα με τη συνάντηση και μας ιντριγκάρει. Αυτό όμως που κάνει το κείμενο εξαιρετικά επίκαιρο και κλέβει την παράσταση είναι πως τα λέει έξω από τα δόντια, σχολιάζοντας χωρίς φόβο και πάθος την σημερινή κατάσταση. Με αφορμή λοιπόν την βουλευτή Δόμνα καυτηριάζει την επικαιρότητα, τα σέρνει στους κρατούντες όσο δεν φαντάζεστε, δεν αφήνει τίποτε ασχολίαστο και είναι απολαυστικό. Ο συγγραφέας στο πρόσωπο της Δόμνας δίνει τα ρέστα του και ο χαρακτήρας αυτός είναι ό,τι καλύτερο έχει πλάσει. Από το έργο δεν λείπουν και στιγμές συγκίνησης και προβληματισμού, αλλά μόλις η ατμόσφαιρα πάει να βαρύνει ο συγγραφέας με ένα μαγικό ραβδί ρίχνει  απότομα μπόλικες δόσεις γέλιου και αποφορτίζει μαγικά!! Έτσι, το κωμικό στοιχεί πάντοτε επικρατεί και κάνει το χειλάκι μας συχνά να γελά, κάτι που το έχουμε τόσο ανάγκη…

Οι έξι ηθοποιοί αποδίδουν θαυμάσια τους ρόλους που τους έχουν δοθεί. Πρώτος ο πολύπλευρος Άνθιμος Κατιρτζόγλου, που είναι ταυτόχρονα συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός είναι πραγματικά αστείος στο έργο και με τις σπαρταριστές ατάκες και την ερμηνεία του σκορπάει πολύ γέλιο, ως ο νεκροθάφτης Ζήσης που τίποτε δεν τον αγγίζει και βρίσκεται στην κοσμάρα του. Μαζί του η Κωνσταντίνα Αντωνοπούλου στο ρόλο της σικάτης  Θέμιδας, η Χρύσα Καρλιώτη, ως εύθραυστη Αλκμήνη, η Σελήνη Κακλαμάνου, ως κομψευόμενη Τατιάνα, η εκρηκτική Θεοδώρα Μωυσιάδου, ως Δόμνα που κυριολεκτικά κάνει μπαμ και τέλος ο Νίκος Θάνος στον ρόλο του στιβαρού γιατρού Φαίδωνα.

Ευχάριστα τα σκηνικά και πολύ όμορφα και αντιπροσωπευτικά τα κοστούμια που σχεδίασε η Σοφία Ντιάγκα, η οποία  συνέδραμε και στην σκηνοθεσία. Στον ήχο και τα φώτα ο Ανέστης Ατακτίδης, ενώ στην πρωτότυπη μουσική ο Λευτέρης Παπασταύρου.

Το REUNION είναι να έξοχο, μεστό έργο γεμάτο φαντασία, συναίσθημα, ανατροπές, νοσταλγία, μηνύματα, πολύ πολύ γέλιο μα και έντονη κοινωνική κριτική. Το έργο φέρει αναμφίβολα τη σφραγίδα του δαιμόνιου δημιουργού του Άνθιμου Κατιρτζόγλου και αξίζει να το δείτε!!

Συντελεστές:

Κείμενο: Άνθιμος Κατιρτζόγλου Σκηνοθεσία: Άνθιμος Κατιρτζόγλου – Σοφία Ντιάγκα Οργάνωση παραγωγής- Σκηνικά: Σοφία Ντιάγκα Ήχος- φώτα: Ανέστης Ατακτίδης Γραφιστική και Πρωτότυπη μουσική: Λευτέρης Παπασταύρου Παραγωγή: ΔΥΙΟΣΚΟΥΡΟΣ ΦΟΙΝΙΞ

Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης): Κωνσταντίνα Αντωνοπούλου, Άνθιμος Κατιρτζόγλου, Χρύσα Καρλιώτη, Σελήνη  Κακλαμάνου, Θεοδώρα Μωυσιάδου, Νίκος Θάνος

 

 

Συγκινητικό, δυνατό το «ES KOCHT»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένα συγκινητικό, δυνατό, βαθιά ανθρώπινο έργο για τα λαθεμένα οικογενειακά πρότυπα που καλλιεργούνται μέσα στην οικογένεια από γενιά σε γενιά προκαλώντας τη δυστυχία είναι το «ES KOCHT». Ο πατέρας κακοποιεί την μητέρα μια ζωή. Η κόρη το βιώνει αυτό και το συνηθίζει. Για να γίνει κι αυτή στη συνέχεια μια δυστυχισμένη σύζυγος, που ανέχεται τα πάντα από τον σύντροφό της. Ως πότε όμως θα μπορέσει να αντέξει;

Η ηρωίδα μας, αυτή η κακοποιημένη κόρη και στη συνέχεια σύζυγος αφηγείται  τις εμπειρίες της, ενώ βρίσκεται ήδη υπό την επήρεια φαρμάκων και παρακολουθείται από ψυχολόγο. Ενώ όλοι γνωρίζουν πως είναι ευάλωτη και οι φίλες της προστρέχουν να την στηρίξουν σε συναντήσεις που μοιάζουν πια με συνεδρίες σε ψυχοθεραπευτή.

Η γυναίκα αυτή, μια καθημερινή γυναίκα, ίσως η γυναίκα της διπλανής πόρτας, κάνει έναν απολογισμό της ζωής της. Μιλά για τα παιδικά της χρόνια, τα τραύματα που βίωσε  μέσα σε μια οικογένεια όπου η μητέρα της ήταν πάντα το θύμα, όπου δεν υπήρχε αγάπη ανάμεσα στο ζευγάρι και όπου ως παιδί τα έζησε όλα αυτά χτίζοντας λάθος αντιλήψεις. Μιλά ακόμη για την νεανική της ζωή και τις πρώτες ερωτικές εμπειρίες, αρνητικές και αυτές με επαναλαμβανόμενα καταπιεστικά μοτίβα,  αφού δεν έμαθε ποτέ να εκτιμά τον εαυτό της ούτε πως οι σύντροφοί της οφείλουν να την σέβονται. Τέλος, για την παροντική της ζωή με έναν επίσης κακοποιητικό σύζυγο, με τον οποίο τη συνδέουν ελάχιστα, ώσπου ένα τρίτο πρόσωπο μπαίνει μέσα στον γάμο για  να κάνει την κατάσταση ακόμη πιο αφόρητη.

Το έργο μιλά για το τραύμα και την συναισθηματική καταπίεση που πολλοί άνθρωποι βιώνουν κι όμως  τα αποσιωπούν. Και είναι μια κραυγή που φωνάζει. «Μίλησε, μην το αφήνεις πλέον, βγάλτο από μέσα σου, μην το ανέχεσαι, άλλαξέ το, σπάσε τα δεσμά!», μια κραυγή που απαιτεί ελευθερία και επιτέλους ψυχολογική υγεία. Κι ενώ στο έργο βλέπουμε να κακοποιείται μια γυναίκα, στη  θέση της βέβαια θα μπορούσε  να είναι και ένας άντρας που βιώνει και ανέχεται παρόμοιες συμπεριφορές.

Οι συγγραφείς Μιχάλης Δαρνάκης και Μαρία Λαφτσίδου μπαίνουν βαθιά στην ψυχοσύνθεση των κακοποιημένων γυναικών, αλλά και όλων των ανθρώπων που υφίστανται παρόμοιες συνθήκες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι και λίγοι, αντίθετα τέτοια μοτίβα συναντάμε καθημερινά και έτσι ο καθένας ή η καθεμιά μπορεί εύκολα να ταυτιστεί με την ηρωίδα σε κάποιον βαθμό. Και αυτός είναι ο λόγος για να αγαπηθεί πραγματικά από το κοινό το έργο αυτό.

 Η Ιωάννα Γεωργαντά ερμηνεύει τον μονόλογο με λιτά εκφραστικά μέσα, και χωρίς υπερβολές, αλλά καταφέρνει με απλότητα και αμεσότητα  να μας μεταφέρει όλον  τον εσωτερικό πόνο και τον σπαραγμό που την κατακαίει. Η ηρωίδα βράζει και μαζί της βράζει η ίδια η φύση της γυναίκας, η κάθε γυναίκα και εν τέλει ο κάθε κακοποιημένος άνθρωπος.

 Η σκηνοθεσία της Μαρίας Λαφτσίδου δεν είναι εκκωφαντική, αλλά αντίθετα τρυφερή και συναισθηματική προκαλώντας ρίγη συμπάθειας για αυτό το πονεμένο πλάσμα που καταθέτει τον εαυτό του χωρίς να κραυγάζει. Ακόμη,  η σκηνοθεσία επικεντρώνεται στις ερμηνευτικές ικανότητες της ηθοποιού που κινείται αρμονικά σε όλη τη σκηνή, ενώ διευκολύνεται από τη χρήση των σκηνικών αντικειμένων.

Αξίζει να αναφέρουμε εδώ το συμβολικό σκηνικό των Ιωάννας Γεωργαντά και Μαρίας Αμαραντίδου που χαρακτηρίζεται από πολλές αλυσίδες με αγκάθια που κρέμονται από ψηλά και παραπέμπουν στις αλυσίδες που κρατούν δέσμια την ηρωίδα. Μαζί τους κρεμασμένο και ένα φωτοστέφανο, ίσως το στεφάνι του μαρτυρίου. Στο πάτωμα ένα ανώμαλο πουφ για να ξαποσταίνει πάνω του η ερμηνεύτρια. Αντισυμβατικό το κοστούμι, ένα φόρεμα με μεταλλιζέ αποχρώσεις που η λαιμόκοψή του θα αναλάβει στην συνέχεια έναν άλλο τραγικό ρόλο, αλλά  και ένα κίτρινο αδιάβροχο για προστασία. Από τη βροχή άραγε;

Η μουσική του Πάνου Γκίνη μαζί με παράλληλους ήχους φορτίζει την ατμόσφαιρα σε συγκεκριμένες στιγμές δίνοντας ένταση, ενώ και οι εναλλασσόμενοι φωτισμοί συντελούν σε αυτό.

Το ES KOCHT είναι ένα κείμενο κατάθεση ψυχής που με απλό και άμεσο τρόπο φέρνει στη επιφάνεια δυσάρεστες εμπειρίες που όλοι έχουμε βιώσει και ανεχόμαστε μα και μια ανάγκη να σπάσουμε επιτέλους τα δεσμά και να πάμε παρακάτω σε μια ζωή με αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια. Αποδίδεται σκηνοθετικά και ερμηνευτικά με μιαν ήρεμη δύναμη που κάπως μαγικά καταφέρνει να κερδίσει τον θεατή. Αξίζει να το δείτε και να προβληματιστείτε.

 

Συντελεστές:

Κείμενο: Μιχάλης Δαρνάκης, Μαρία Λαφτσίδου

Σκηνοθεσία: Μαρία Λαφτσίδου

Μουσική: Πάνος Γκίνης

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: ART MATES THEATER GROUP (Ιωάννα Γεωργαντά, Μαρία Αμαραντίδου)

Φωτογραφίες: Ιφιγένεια Σταμπουλή, Άννα Παρασίδου

Trailer: Στέφανος Τσαβές

Σχεδιασμός Αφίσας – Graphic Design: Τατιάνα Εικοσιδυού

Βοηθοί Παραγωγής: Νεφέλη Γκίκογλου, Ανδριάνα Νίκλη, Λιάνα Μάρθα, Λευτέρης  Πεϊτζίκας

Marketing & Social media: The Creatives

Επιστημονική καθοδήγηση: Ναταλία Κοντού

Sponsored by: The Creatives, Localike.gr

Production: ART MATES THEATER GROUP

Ερμηνεύει η Ιωάννα Γεωργαντά