Ο «ΠΛΟΥΤΟΣ» του Γιάννη Κακλέα, μια πλούσια, φαντασμαγορική μουσική παράσταση από το Κ.Θ.Β.Ε.

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Στο αιώνιο ερώτημα αν θα ήμασταν ευτυχισμένοι σε περίπτωση που κατείχαμε τον απόλυτο πλούτο αλλά και στο ερώτημα γιατί ο πλούτος να μοιράζεται άδικα στην κοινωνία και πώς θα μπορούσαμε άραγε να αποφύγουμε την άνιση κατανομή του προσπαθεί να δώσει απάντηση ο Αριστοφάνης με τον «ΠΛΟΥΤΟ» του.

Με επίκεντρο τους βασικούς αυτούς προβληματισμούς και εμπνευσμένος από το παραπάνω έργο ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας φτιάχνει τη δική του  διασκευή, σύγχρονη, γεμάτη νεωτεριστικές ιδέες, προσωπικά διλήμματα και απόψεις,  με αρκετές  παρεμβάσεις στο αρχαίο κείμενο.

Έτσι, ο σκηνοθέτης στην ελεύθερη απόδοσή του κρατά τους κεντρικούς άξονες του έργου και κάποιους σημαντικούς χαρακτήρες, όπως τον γέροντα Χρεμύλο, τον Καρίωνα που όμως εμφανίζεται σαν γιος του Χρεμύλου και όχι σαν δούλος του και φυσικά  τον Πλούτο και την Πενία.

Τον ρόλο του χορού αναλαμβάνουν όχι μια ομάδα χωρικών όπως προτείνει ο Αριστοφάνης, αλλά μια παρέα ρέμπελων νεαρών, που μιλούν την χαρακτηριστική νεανική αργκό και σχολιάζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, τα προβλήματα και τις σκληρές συνθήκες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

Η βασικότερη αλλαγή αφορά στο τρίτο μέρος του έργου, όταν ο Πλούτος εγκαθίσταται στο σπίτι του Χρεμύλου και τότε  όλοι οι γνωστοί και φίλοι του γίνονται πλούσιοι! Και εδώ ο Γιάννης Κακλέας πλάθει ένα  δικό του, αυτοσχέδιο επεισόδιο, όπου οι πάντες, πρώην μανάβηδες χασάπηδες τσαγκάρηδες, μικροέμποροι γίνονται πάμπλουτοι και τους παρακολουθούμε σε ένα ντελίριο επίδειξης πλούτου, ακούγοντας συνεχώς να περηφανεύονται για  βίλες και κλασάτες διακοπές, πανάκριβες φίρμες και μάρκες πολυτελών αυτοκινήτων. Όλοι τους παραφρονούν από το πολύ χρήμα και το ξοδεύουν αλόγιστα!  Πρόκειται για μια προσωπική παρέμβαση του σκηνοθέτη, εντελώς σύγχρονη και πραγματικά απολαυστική. Αν και ξεφεύγει  από τον κλασικό Αριστοφάνη μπορούμε να πούμε πως παραλείπει κάποια σημεία του κειμένου που στις μέρες μας  θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως παρωχημένα  εμπλουτίζοντάς το έργο με έναν δικό του λόγο γεμάτο φρεσκάδα και έμπνευση.

Ένα  κομμάτι του έργου που μεταδίδεται σχεδόν αυτούσιο είναι και το ωραιότερο, δηλαδή ο διάλογος του Χρεμύλου με την Πενία, η οποία του παραθέτει τα επιχειρήματά της, γιατί κατά τη γνώμη της είναι καλύτερη από τον Πλούτο. Ο λόγος της Πενίας είναι καθηλωτικός, καθώς εξηγεί ότι αν όλοι ήταν πλούσιοι κανένας δεν θα εργαζόταν, κανείς δεν θα παρήγαγε και τότε όλοι θα έπρεπε να στερηθούν ακόμη και τα βασικά αγαθά και δεν θα είχαν πια ούτε να φάνε. Ο Χρεμύλος βέβαια αντιτάσσει τα δικά του επιχειρήματα υπέρ του Πλούτου. Αν και η Πενία εγκαταλείπει τον αγώνα και αποσύρεται, οι ισχυρισμοί της είναι τόσο δυνατοί ώστε το δίλημμα Πλούτος ή Πενία παραμένει ανοιχτό και ο Αριστοφάνης φαίνεται να θέλει να μας προβληματίσει χωρίς να δίνει την απάντηση.

Επιλογή του σκηνοθέτη για να δώσει μάλλον περισσότερη αξία στην Πενία και τα λόγια της είναι αφενός να μην την εμφανίζει ως μια γριά και άσχημη,  πραγματική καρικατούρα όπως συνηθίζεται, αλλά όμορφη και λαμπερή με ξανθιά κόμμωση και εντυπωσιακή λευκή τουαλέτα. Και ακόμη την Πενία να ερμηνεύουν τέσσερις πρωταγωνίστριες στη σειρά, τονίζοντας έτσι τον ρόλο και την σημασία της μέσα στο έργο.

Στην παράσταση αυτή του Γιάννη Κακλέα σημαντικότατο ρόλο παίζει η μουσική και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μιούζικαλ. Το έργο αρχίζει ο Τελευταίος Καλεσμένος με ένα ραπ κομμάτι προβληματισμού για την σκληρή σύγχρονη πραγματικότητα, ενώ ο ίδιος συμμετέχει και στο μέσο αλλά και στο τέλος του έργου με δυνατούς στίχους που μαγνητίζουν και προβληματίζουν τους θεατές. Επί σκηνής καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ο Βάιος Πράπας με την κιθάρα του ντύνει με σασπένς και εντάσεις μοναδικές όλο το έργο. Ακόμη, οι Χατζηφραγκέτα ερμηνεύουν το «Εντάξει Κική» και η Nalyssa Green το υπέροχο «Χρήμα» του Αττίκ. Και άλλα τραγούδια όμως ακούγονται στο έργο, όπως το «Money money» των Abba. Ο «ΠΛΟΥΤΟΣ» λοιπόν είναι αναμφίβολα μια μουσική παράσταση.

Τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη παρουσιάζουν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, ένα γκρίζο κτίριο χωρίς τζάμια, αλλά και μια γειτονιά σε παρακμή με παρατημένα έπιπλα, κάδους σκουπιδιών και σαμπρέλες τριγύρω. Όταν ο πλούτος επέλθει στη συνοικία το σκηνικό αυτό θα αλλάξει εντελώς. Αυτά όμως που κλέβουν τη παράσταση είναι τα υπέροχα και πάμπολλα κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη. Είναι πραγματικά μοναδικά, άλλοτε σε μουντά χρώματα, άλλοτε σε ωραίες παστέλ αποχρώσεις, άλλοτε πολύχρωμα, άλλοτε χρυσά, σχεδιασμένα με μαεστρία και έμπνευση, προσεγμένα στην εντέλεια, με μεγάλη σημασία στη λεπτομέρεια, κάθε ένα και ένα πραγματικό έργο τέχνης. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε και τους εξαίσιους φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου που αλλάζουν συνεχώς και αναδεικνύουν μια ατμοσφαιρική παράσταση.

Ο Μάνος Βακούσης απόλυτα επιτυχημένος στον ρόλο του Χρεμύλου, εξαιρετικά συμπαθής, μας πείθει για τα βάσανά του και τις καλές προθέσεις του. Ο Αλέξανδρος Ζουριδάκης στο ρόλο του Πλούτου, πραγματικά αστείος μας ταξιδεύει στην εποχή του Αριστοφάνη, ενώ ο Γιάννης Σύριος στον ρόλο του Καρίωνα, αεικίνητος, ξεδιπλώνει για άλλη μια φορά το ταλέντο του. Την Πενία ερμηνεύουν στη σειρά κάθε μια με το δικό της στίγμα οι ηθοποιοί Πολυξένη Σπυροπούλου, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Άννα Ευθυμίου και Κλειώ Δανάη Οθωναίου. Σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί που συμμετέχουν στην παράσταση έχουν πρωταγωνιστήσει σε προηγούμενα έργα του Κ.Θ.Β.Ε. και μαζί αποτελούν  μιαν υπέροχη, καλοσυντονισμένη ομάδα.

 Στο τέλος του έργου εμφανίζεται η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου για να μιλήσει για τον Πλούτο και την άνιση κατανομή του μέσα στους αιώνες και πράγματι αναπτύσσει ενδιαφέροντες συλλογισμούς, αν και θα θέλαμε να ήταν ίσως πιο σύντομο το λογύδριο της για να μην κουράσει και να μην χαθεί η δυναμική της παράστασης.

Συνολικά πρόκειται για έναν σύγχρονο «ΠΛΟΥΤΟ», μια καλοκουρδισμένη, πλούσια, φαντασμαγορική, παράσταση που εμπνεύστηκε και έστησε με πολύ κέφι πάνω στο έργο του Αριστοφάνη ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας, διανθισμένη με επίκαιρους προβληματισμούς και δυναμική μουσική και τραγούδια που αγγίζουν τους θεατές του σήμερα. Τι θα γίνει λοιπόν  τελικά με τον πλούτο και τη φτώχεια; Μπορεί άραγε μια επανάσταση να αλλάξει τα πράγματα ή όλα αυτά δεν είναι παρά μια ουτοπία; Δείτε την παράσταση και τα συμπεράσματα δικά σας.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση, Ελεύθερη απόδοση κειμένου, Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας

Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης

Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη

Πρωτότυπη Μουσική: Βάιος Πράπας

Πρωτότυποι Στίχοι: Τελευταίος Καλεσμένος

Χορογραφίες: Στεφανία Σωτηροπούλου

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Άρης Κακλέας

Συνεργάτις σκηνογράφος, ενδυματολόγος: Δανάη Πανά

Βοηθός ενδυματολόγου: Μανώλης Ψωματάκης

Συνεργάτις σκηνογράφος: Ελίνα Δράκου

Βοηθός φωτίστριας: Ιφιγένεια Γιαννιού

Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη

Φωτογραφίες: Mike Rafail (That Long Black Cloud)

 

ΔΙΑΝΟΜΗ:

Μαίρη Ανδρέου (Αερόπη), Μάνος Βακούσης (Χρεμύλος) Δημήτρης Διακοσάββας (Κλεώνυμος), Άννα Ευθυμίου (Πενία 3), Αλέξανδρος Ζουριδάκης (Πλούτος), Αναστασία Κελέση (Παρέα του Καρίωνα), Φαίη Κοκκινοπούλου (Αρχιδάμια), Ελένη Μισχοπούλου (Λυσιμάχη), Δημήτρης Μορφακιδης (Ελπίνωρ), Φαμπρίτσιο Μούτσο, (Παρέα του Καρίωνα) Χριστίνα Μπακαστάθη (Παρέα του Καρίωνα), Χρυσή Μπαχτσεβάνη (Πενία 2), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Πενία 4), Αλεξάνδρα Παλαιολόγου (Ελπινίκη), Πολυξένη Σπυροπούλου (Πενία 1), Γιάννης Σύριος (Καρίων), Φωτεινή Τιμοθέου (Λευκοθέα), Γιάννης Τομάζος (Παρέα του Καρίωνα), Χρήστος Τσάβος (Παρέα του Καρίωνα), Γιάννης Τσεμπερλίδης (Αρτεμίδωρος), Θάνος Φερετζέλης (Καλισθένης), Γιάννης Χαρίσης (Θρασύμαχος / Αρχιερέας)

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ:

ΙΟΥΛΙΟΣ

Tετάρτη 3 & Πέμπτη 4 Ιουλίου- Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους -ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Παρασκευή 19 &  Σάββατο 20 Ιουλίου- Επίδαυρος, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024)

Παρασκευή 26 & Σάββατο 27  Ιουλίου– Κύπρος, Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος- Αρχαίο Θέατρο Κουρίου

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Σάββατο 3 Αυγούστου-  Φίλιπποι, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (67ο Φεστιβάλ Φιλίππων)

Τετάρτη 7 Αυγούστου - Δωδώνη, Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης

Σάββατο 10 Αυγούστου- Δίον, Αρχαίο Θέατρο Δίου (Φεστιβάλ Ολύμπου)

Πέμπτη 29 Αυγούστου-  Κιλκίς, Θέατρο Λόφου Αγ. Γεωργίου Δήμου Κιλκίς

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Κυριακή 1η Σεπτεμβρίου, Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους

Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου, Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας

Πέμπτη 12 Σεπτέμβριου, Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, Κηποθέατρο Παπάγου

           

«28η », η τραγωδία των Τεμπών στο θέατρο, ένα δύσκολο εγχείρημα.

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Την Τετάρτη 15 Μαΐου  έκανε πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη το θεατρικό έργο «28^η» (Εικοστή ογδόη), έργο θεάτρου ντοκουμέντο. Και ο τίτλος του δεν παραπέμπει βέβαια στην εθνική μας επέτειο, αλλά στην 28^η Φεβρουαρίου 2023 που έμελλε να γίνει επέτειος εθνικού πένθους, λόγω του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών με 57 νεκρούς, που συγκλόνισε τη χώρα.

Το θέατρο Αμαλία κατάμεστο κυρίως από νέους ανθρώπους αναμεσά τους και  επιζώντες της επιβατικής αμαξοστοιχίας, που βίωσαν ξανά όλα τα τραγικά γεγονότα μέσα από ένα δίωρο πόνημα της ευαισθητοποιημένης μα και εμπνευσμένης Γενοβέφας Κτενίδου. Η ηθοποιός , σκηνοθέτης και θεατρική συγγραφέας Γενοβέφα Κτενίδου, που δεν σταμάτησε στιγμή να προβληματίζεται μετά το τραγικό γεγονός των Τεμπών, έβαλε ως στόχο να το ερευνήσει και να το αναδείξει μέσα από την τέχνη, πώς αλλιώς παρά με μια θεατρική παράσταση. Κι αυτό για  να ευαισθητοποιηθούν όλο και περισσότεροι άνθρωποι, ζητώντας από την πολιτεία δικαιοσύνη  και δικαίωση των χαμένων ψυχών.

Το αποτέλεσμα που στηρίχθηκε σε πραγματικές συνεντεύξεις επιζώντων, συγγενών θυμάτων μα και υπαλλήλων του σιδηρόδρομου, πραγματικά  συγκλονιστικό.  Επιζώντες κατέθεσαν τις καθηλωτικές μαρτυρίες τους και ξεδίπλωσαν καρέ καρέ τις στιγμές του πολύνεκρου δυστυχήματος, τα συναισθήματά τους, την αγωνία τους για απεγκλωβισμό και διάσωση αυτών και των διπλανών τους.  Συγγενείς θυμάτων αναπόλησαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τα καμάρια τους, που τόσο άδικα έσβησαν σε ένα δευτερόλεπτο  τονίζοντας το μέγεθος της απώλειας και του πόνου. Και ένας σιδηροδρομικός υπάλληλος που έλεγε και ξανάλεγε για τα ανύπαρκτα συστήματα ασφαλείας παρόλο που κατά καιρούς δίνονταν χρήματα, παρόλο που οι υπάλληλοι ενημέρωναν τακτικά με υπομνήματα την διοίκηση του οργανισμού.

Η επιλογή των κειμένων πραγματικά μεστή και περιεκτική περιλαμβάνει τα πάντα καλύπτοντας σφαιρικά τα γεγονότα μα και τους προβληματισμούς. Ανάμεσα στα βαριά επεισόδια παρεμβάλλονται πιο ανάλαφρες στιγμές των ηρώων ώστε με ένα μαγικό ραβδάκι να αποφορτίζεται κάπως το κλίμα. Και ο θεατής ακόμη και ο πιο ανυποψίαστος κάνει βίωμά του τα τραγικά γεγονότα. Μα και ενημερώνεται για όλες τις πλευρές του θέματος, ακόμη  και για τις πιο σκοτεινές,  το μπάζωμα, το ξυλόλιο, την αδράνεια των αρχών, τη συγκάλυψη.

Οι έντεκα ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και παρά τα μικρά ψεγάδια κατάφεραν να αγγίξουν και να συγκινήσουν. Είναι αλήθεια πως η δίωρη διάρκεια του έργου και οι πολλές και μικρές σκηνές προς το τέλος έριξαν λες κάπως τη συγκινησιακή φόρτιση που νωρίτερα βρισκόταν σε μια καταπληκτική κορύφωση και θα θέλαμε ίσως πάνω σε αυτή την κορύφωση να τελείωνε το έργο, σε εκείνο το υπέροχο βαρύ ζεϊμπέκικο.  Όμως, η παράσταση αυτή σχεδιασμένη και φτιαγμένη με θάρρος και τόλμη μα και πραγματικό πάθος και ζήλο είναι  μια μοναδική εμπειρία που κάθε ευαισθητοποιημένος  πολίτης θα πρέπει να βιώσει για να μπορεί να πει ότι έμαθε, ότι πραγματικά ενημερώθηκε για τα Τέμπη και μάλιστα βλέποντας θέατρο.

Τεράστιο και απροσμέτρητο το τραγικό γεγονός, βαρύ και το πόνημα της Γενοβέφας Κτενίδου και της θεατρικής ομάδας, μα στα αλήθεια δυνατό και άξιο. Αξίζει να το δείτε!

 

Συντελεστές:

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γενοβέφα Κτενίδου

Ερμηνεύουν: Ελβίρα Καλίνη, Σμαράγδα Καρασαββίδου, Νίκος Κορεξιανός, Γενοβέφα Κτενίδου,
Γιάννης Κωνσταντινίδης, Νίκος Παλπάνης, Παύλος Παυλίδης, Βάσω Σαπουντζόγλου, Χριστίνα
Σαρρή, Νίκος Σεμακούλα, Σωτήρης Χαρισόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Νίκος Σεμακούλα
Μουσική: En Dynami, Κυριάκος Καραγιάννης (Νo NAME band)
Σκηνογραφία: Χριστίνα Νικολαΐδου
Ενδυματολογία : Βασιλική Κουτλή, Εύα Σιδέρη
Φωτογράφιση: Κωνσταντίνος Μουρατίδης, Ξένια Τσερέπη, Θάνος Τολιόπουλος
Υλικό Προτζέκτορα / Τρέιλερ : Ξένια Τσερέπη
Μακιγιάζ / Μαλλιά : Βούλα Χουρτσίδου
Σχεδιασμός Αφίσας : Κωνσταντίνος Μουρατίδης
Στοιχειοθέτηση Αφίσας : Κυριάκος Καραγιάννης (No NAME band)
Έρευνα : Αθανάσιος Αθάνατος
Υπεύθυνη Παραγωγής: Άννα Μανιάν
Παραγωγή : Sign Productions

 

«ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΑΝΝΕΤΑ», ένα σπουδαίο έργο, μια καλαίσθητη παράσταση.

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Είναι η πρώτη φορά φέτος που το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ανεβάζει έργο του μεγάλου Γάλλου δραματουργού, Ζαν Ανούιγ. Πρόκειται για το έργο «Ρωμαίος και Αννέτα». Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε τον τίτλο από τον Σαίξπηρ, ενώ δεν υπάρχει καμία επιπλέον σύνδεση με το σαιξπηρικό έργο πέραν του ότι και τα δύο διαπραγματεύονται έναν πολύ μεγάλο, έναν μοιραίο και τραγικό έρωτα. Πρόκειται λοιπόν για ένα τελείως αυτόνομο έργο στο οποίο βέβαια η πένα του Ανούιγ κεντάει πραγματικά πλάθοντας μιαν εξαιρετική, δυνατή ιστορία αγάπης και ταυτόχρονα ένα μοναδικό σχόλιο για τον έρωτα, τον πόθο, τη ζήλια, το μίσος, το συμβιβασμό ή μη και το θάνατο.

Η μεγάλη κυρία του Ελληνικού Θεάτρου και του σπιτιού του ηθοποιού, η Άννα Φόνσου, μια αειθαλής, εμπνευσμένη και ακούραστη γυναίκα αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει την παράσταση αυτή με μεγάλη αγάπη για το έργο, το οποίο την έχει αγγίξει από τα νεανικά της χρόνια και της ξυπνά γλυκές αναμνήσεις. Είναι γιατί πρωταγωνίστησε σε αυτό κάποιες δεκαετίες πριν, όταν το ανέβασε ο μεγάλος δάσκαλός της Αλέξης Σολομός, που έχει κάνει και την μετάφραση.

Η Τζούλια, μια καλόβολη κοπέλα επιστρέφει στο πατρικό  της σπίτι μετά από πολύ καιρό μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Φρέντερικ και την μητέρα του. Όμως η οικογένειά της, μια διαλυμένη οικογένεια γεγονός  που αποτελεί πληγή για την ηρωίδα, την απογοητεύει ακόμη μια φορά. Είναι εκεί ο κατεστραμμένος πατέρας της και ο μέθυσος αδερφός της Λουκιανός, που έχει καταρρεύσει αφού τον εγκατέλειψε η σύζυγός του. Μα και η αδερφή της, η Αννέτα, το πλέον μαύρο πρόβατο της οικογένειας που ζει μιαν ελεύθερη και αντισυμβατική ζωή, η οποία παρ’ όλα αυτά δεν την κάνει ευτυχισμένη. Τι θα συμβεί άραγε όταν  αυτοί οι άνθρωποι συναντηθούν μεταξύ τους;

Αν και πρόκειται για μια τραγική ιστορία ο συγγραφέας την εμπλουτίζει με αρκετά στοιχεία χιούμορ και ευτράπελες καταστάσεις που προκαλούν τα ιδιόμορφα μέλη της οικογένειας, κυρίως ο πατέρας και ο αδερφός, ενώ είναι γεμάτη και από τα αποφθέγματα και τις φιλοσοφίες του μορφωμένου Λουκιανού.

Δεν ξέρω τι να πω για τη σκηνοθεσία της Άννας Φόνσου, δε χρειάζεται να πω πολλά, το μόνο σίγουρο είναι ότι μας ταξίδεψε και μας μάγεψε. Χωρίς εκκωφαντικά ευρήματα έδωσε όμως τέλεια το κλίμα της  εποχής και την ψυχοσύνθεση των ηρώων. Πρόκειται για μια ζεστή, ρομαντική σκηνοθεσία που προκαλεί οικειότητα και φέρνει τους πρωταγωνιστές κοντά στους θεατές. Όλες οι ηθοποιίες ήταν εξαιρετικές αλλά και η αλληλεπίδραση των ηθοποιών πάνω στη σκηνή ήταν ιδιαίτερα πετυχημένη. Πόσο όμορφες και δυνατές και οι  σκηνές του ερωτευμένου ζευγαριού!

Την έκπληξη έκανε η Ελένη Μισχοπούλου στο ρόλο της Αννέτας, που αντικατέστησε τη Χρύσα Ζαφειριάδου που είχε ένα ατύχημα. Με μόλις έξι πρόβες κατάφερε να αποδώσει άριστα τον σύνθετο και απαιτητικό ρόλο και της αξίζουν συγχαρητήρια. Γλυκιά και τρυφερή η Αίγλη Κατσίκη μας κατέκτησε ως Τζούλια. Στιβαρός, επικοινωνιακός ο Γεράσιμος Σοφιανός στον ρόλο του  Φρέντερικ. Σπουδαία κυρία η Έφη Δρόσου, ήταν υποδειγματική στον ρόλο της μητέρας. Στόφα καλού ηθοποιού ο Νίκος Νικόλαου κέρδισε τις εντυπώσεις στο ρόλο του πατέρα. Πολύ καλός και ο Δημήτρης Τσιλινίκος στο ρόλο του ταχυδρόμου. Άφησα τελευταίο τον ταλαντούχο Κωνσταντίνο Χατζησάββα στο ρόλο του Λουκιανού, που καταφέρνει πάντα να κλέβει την παράσταση.

Το σκηνικό είναι εντυπωσιακό και είναι μια μεγάλη διάφανη μπαλκονόπορτα που βλέπει προς τη θάλασσα. Τα υπόλοιπα σκηνικά στοιχεία είναι λίγα έπιπλα εποχής και τα εμπνεύστηκε η Δανάη Πανά.

Τα κοστούμια, καλόγουστα και vintage δίνουν τη διάθεση και το κλίμα μιας άλλης εποχής και τα σχεδίασαν μαζί η Άννα Φόνσου και η Δανάη Πανά.

Η μουσική του Γιώργου Ανδρέου είναι εξαιρετική, ενώ συχνά πυκνά  ήχοι της φύσης, όπως της θάλασσας, του αέρα και της βροχής μας ταξιδεύουν και μας εισάγουν ακόμη πιο βαθιά στην ατμόσφαιρα του έργου.

Η αρχή και το τέλος είναι έκπληξη και είναι εμπνευσμένα από τον κινηματογράφο, μιαν άλλη μεγάλη αγάπη της σκηνοθέτιδας.

«Ρωμαίος και Αννέτα», ένα αριστουργηματικό έργο του μεγάλου Ζαν Ανούιγ, μια καλαίσθητη, καλοδουλεμένη, συγκινητική παράσταση σε σκηνοθεσία Άννας Φόνσου, που πρέπει να δείτε από το Κρατικό Θέατρο.

 

Συντελεστές:

Μετάφραση: Αλέξης Σολομός

Σκηνοθεσία: Άννα Φόνσου

Κοστούμια: Άννα Φόνσου

Σκηνικά- Κοστούμια: Δανάη Πανά

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Βίντεο: Βαλλεντίνα Κόπτη

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Καραμήτρη

Οργάνωση παραγωγής: Μαριλύ Βεντούρη

 

*Ευχαριστούμε τον κ. Γιώργο Ανδρέου για την ευγενική παραχώρηση των μουσικών του έργων, τα οποία αποτελούν αποσπάσματα από την σουίτα εγχόρδων “Αθανασία”.

 

Παίζουν:

Έφη Δρόσου: μητέρα

Χρύσα Ζαφειριάδου: Αννέτα

Αίγλη Κατσίκη: Τζούλια

Νίκος Νικολάου: Πατέρας

Γεράσιμος Σοφιανός: Φρέντερικ

Δημήτρης Τσιλινίκος: Ταχυδρόμος

Κωνσταντίνος Χατζησάββας: Λουκιανός

*Τον ρόλο της Αννέτας θα ερμηνεύσει η κυρία Ελένη Μισχοπούλου ως έκτακτη αντικατάσταση

 

«Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΤΣΟΥΑΝ», μια λιτή αλλά πολύ μεστή απόδοση του έργου.

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

«Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν» είναι ένα από τα αριστουργήματα του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ο συγγραφέας ξεκινά να το γράφει το 1926 και το ολοκληρώνει το 1941 στις ΗΠΑ, όπου βρίσκεται εξόριστος. Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά το 1943, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου στη Ζυρίχη.

Τρεις θεοί κατεβαίνουν στη γη αναζητώντας έναν καλό άνθρωπο. Στην πόλη Σε Τσουάν συναντούν τελικά την νεαρή πόρνη Σεν Τε, το μοναδικό πλάσμα που δέχεται να τους παραχωρήσει κάποιο κατάλυμα, τον μοναδικό καλό άνθρωπο. Οι θεοί για να την ευχαριστήσουν  της χαρίζουν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και με αυτό ανοίγει ένα καπνοπωλείο.

Τι γίνεται όμως μόλις η καλή Σεν Τε απόκτησε κάποια χρήματα; Όλοι γύρω της αρχίζουν να την εκμεταλλεύονται ζητώντας συνεχώς και με απίστευτο θράσος πράγματα όπως φαγητό, λεφτά, φιλοξενία. Η καλόκαρδη πόρνη νιώθει να συνθλίβεται από τους γύρω της, που δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει και την φέρνουν σε αδιέξοδο. Έτσι, σκαρφίζεται την ύπαρξη ενός ξαδέρφου, του Σουί Τα, που έρχεται κάποιες φορές να την υπερασπιστεί και να ρυθμίσει με δυναμισμό τις υποθέσεις της. Η Σεν Τε μεταμορφώνεται τότε στον αυστηρό, ίσως ακόμη και «κακό» Σουί Τα και με το νέο της πρόσωπο καταφέρνει να επιβιώσει απέναντι στους εκμεταλλευτές γειτόνους της. Μια κατά κράτος νίκη του κακού απέναντι στο καλό. Και μπαίνει έτσι το σημαντικό και διαχρονικό ερώτημα: «μπορεί κάποιος άνθρωπος να εξακολουθήσει να είναι καλός όταν ζει σε μια σκληρή κοινωνία εκμετάλλευσης;»

Ο Δημήτρης Καραντζάς, ένας  από τους πιο πολυσυζητημένους σκηνοθέτες της σύγχρονης Ελλάδας επιλέγει μια λιτή προσέγγιση του έργου. Όλοι οι ηθοποιοί είναι καθισμένοι σε καρέκλες  στο βάθος της σκηνής και  σηκώνονται λίγοι – λίγοι αναλαμβάνονας τους ρόλους τους. Το εντυπωσιακό ογκώδες σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη ανοίγει κάποια στιγμή σχηματίζοντας ένα κάδρο, όπου και συνεχίζεται  η υπόθεση. Δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα αντικείμενα απάνω στη σκηνή κι αυτά εμφανίζονται κάποιες στιγμές. Ένα γραφείο, λίγα ράφια, κάποιες σακούλες με καπνό. Έτσι όμως ο σκηνοθέτης χωρίς να αποσπά την προσοχή του κοινού με περιττά πράγματα καταφέρνει να επικεντρωθεί στον λόγο. Ο λόγος του Μπρεχτ βγαίνει καθαρός και κατατοπιστικός και τα επεισόδια αναδεικνύουν αριστοτεχνικά την κοινωνία που αποτελείται από φαύλους, μια κοινωνια όπου κανείς μαλακός δεν μπορεί να επιβιώσει.

Ακόμη, με αυτή την λιτή σκηνοθετική προσέγγιση και με όμορφες δυνατές εικόνες υπερτονίζεται κάθε φορά το καλό ή το κακό και αναδεικνύεται η πάλη μεταξύ τους χωρίς φιοριτούρες και περιττά στοιχεία. Και έτσι το έργο γίνεται απόλυτα κατανοητό και δίνεται δύναμη σε όλα όσα θέλει να θίξει και να καυτηριάσει ο συγγραφέας. Τι πιο χαρακτηριστικό από την εικόνα της Σεν Τε να προσφέρει αδιάκοπα τσάι σε όλους τους γείτονες; Ένα υπέροχο κάδρο όπου υπερτονίζεται η καλή πράξη μα και η εκμετάλλευση, καθώς η προσφορά φαίνεται να είναι  αδιάκοπη και μάλιστα χωρίς κανένα ευχαριστώ.  Ένα όμορφο σκηνοθετικό εύρημα που δεν  γίνεται άσκοπα μόνο για να προκληθούν εντυπώσεις, αλλά έχει  μια πραγματική στόχευση,  να αναδείξει κάποια σημαντική πτυχή του έργου.

Η Ιωάννα Δεμερτζίδου είναι τόσο γλυκιά και πειστική ως η καλόκαρδη Σεν Τε! Όλο της το σώμα αποπνέει μιαν απαλή αύρα και το πρόσωπό της φωτίζεται από καλοσύνη. Η φωνή της είναι μαλακή και ευγενική και είναι πραγματικά απόλαυση στις στιγμές που υποκρίνεται την ευάλωτη και πολύπαθη ηρωίδα. Στον ρόλο του Σουί Τα σκληραίνει αρκετά, και γίνεται τότε αποφασιστική και δυναμική.

Ο Νίκος Μήλιας στο ρόλο του Σουν μεταμορφώνεται ιδανικά στον αδίστακτο νεαρό αρραβωνιαστικό της με μια θαυμάσια ερμηνεία για άλλη μια φορά, ενώ έχει σίγουρα και το παράστημα και την εμφάνιση που ταιριάζει στον ρόλο αυτό.

Ο Ορέστης Παλιαδέλης στο ρόλο του νερουλά Βαγκ είναι καταιγιστικός και αποδεικνύει ξανά τις μεγάλες δυνατότητές του με μια  σημαντική ερμηνεία. Ο Βασίλης Παπαδόπουλος κερδίζει τις εντυπώσεις στο ρόλο του κουρέα Σου Φου. Ο Χρίστος Στυλιανού, μεγάλος ηθοποιός, ξεχωρίζει σε έναν σύντομο ρόλο, αυτό του μαραγκού.

Η Μπέττυ Νικολέση με αέρα και στυλ ερμηνεύει την μητέρα του Σουν, κυρία Γιαγκ. Καθηλωτικοί και οι τρεις θεοί Μαρία Χατζηιωαννίδου, Στέργιος Τζαφέρης και Γιάννης Καραμφίλης, με δυναμικό παράστημα και ωραίες ερμηνείες.

Αλλά και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν εξαίρετοι. Είναι γνωστό το πόσο άξιο είναι το δυναμικό του Κ.Θ.Β.Ε. και όλοι σχεδόν οι συμμετέχοντες  στη  διανομή έχουν παίξει σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

 Τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη ευφάνταστα και ξεχωριστά δίνουν κι αυτά τη φυσιογνωμία τους στο έργο, ενώ συντελούν στη δημιουργία όμορφων, ζωντανών εικόνων κατά τη δράση, αλλά και στοχευμένες ακίνητες εικόνες με εντολή του σκηνοθέτη.

Αξίζει να αναφέρουμε τη μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού που συνόδευε τη δράση σχεδόν  σε  όλη τη διάρκεια του έργου και κυρίως το καταπληκτικό τσέλο, που ανέβασε πολύ  την αισθητική της παράστασης. Άξιοι και οι φωτισμοί του Δημήτρη Κασιμάτη.

Άκουσα κάποια σχόλια για την μεγάλη διάρκεια του έργου, κάτι λιγότερο από  τρεις ώρες, αν και ο χρόνος μετά την πρώτη ώρα που οι ήρωες γίνονται πια γνωστοί και η υπόθεση περιπλέκεται κύλησε πολύ εύκολα. Τότε, ο ίδιος ο σκηνοθέτης μου είπε πως παρά τις τρεις ώρες έχουν ήδη κόψει πενήντα ολόκληρες σελίδες από το έργο. Δεν ξέρω αν ήταν μεγάλη η διάρκεια του έργου, αλλά καθώς το έχω ξαναδεί θέλω να αποδώσω τα εύσημα για τα χωρία που επιλέχθηκαν, αλλά και για την μετάφραση της Άννυς Κολτσιδοπούλου.

«Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν» του Δημήτρη Καραντζά είναι μια λιτή αλλά ιδιαίτερα μεστή παράσταση, που μέσα από τις επιλογές των επεισοδίων, τα σκηνοθετικά ευρήματα και τις δυνατές ερμηνείες καταφέρνει να αποδώσει άριστα τα μεγάλα νοήματα και τους προβληματισμούς που απασχόλησαν τον μεγάλο Μπέρτολτ Μπρέχτ, ένα έργο διαχρονικό που συνεχίζει να μας  προβληματίζει με τις αλήθειες του.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Άννυ Κολτσιδοπούλου, Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς, Σκηνικά:  Κωνσταντίνος Σκουρλέτης, Κοστούμια:  Ιωάννα Τσάμη, Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός, Kίνηση : Αλέξης Τσιάμογλου, Φωτισμοί: Δημήτρης Κασιμάτης, Δραματουργός- Βοηθός σκηνοθέτις: Κορίνα Βασιλειάδου, Βοηθός σκηνογράφου: Μανώλης Ψωματάκης, Βοηθός ενδυματολόγου: Σόνια Καϊτατζή, Οργάνωση παραγωγής: Μαρίνα Χατζηιωάννου, Οδηγός σκηνής: Marleen Verschuuren, Φωτογραφίες: Mike Rafail (That Long Black Cloud)

 

*Β’ Βοηθός σκηνοθέτη, στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης: Ελίνα Τσιομπαρτζή

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Μελίνα Αποστολίδου (Κυρία Μι Τσου), Τζωρτζίνα Δαλιάνη (Κυρία Σιν), Ιωάννα Δεμερτζίδου (Σεν Τε), Ελένη Θυμιοπούλου (Οικογένεια: Γυναίκα), Στέλιος Καλαϊτζής (Οικογένεια: Άντρας),  Γιάννης Καραμφίλης (Τρίτος θεός), Άγγελος Καρανικόλας (Άνεργος), Νίκος Κουσούλης (Οικογένεια: Ανιψιός, Παιδί & Ιερέας, Επιστάτης), Νίκος Μήλιας (Σουν),  Χρυσή Μπαχτσεβάνη (Οικογένεια: Ανιψιά), Βασίλης Μπεσίρης (Αστυνομικός), Δημήτρης Ναζίρης (Οικογένεια: Παππούς), Μπέττυ Νικολέση (Κυρία Γιανγκ), Ιωάννα Παγιατάκη  (Γριά έμπορος χαλιών), Ορέστης Παλιαδέλης (Βανγκ), Γιώργος Παπαδάκος (Οικογένεια: Ανιψιός, παιδί),  Βασίλης Παπαδόπουλος (Σου Φου), Ιωάννα Πιατά (Οικογένεια: Κουνιάδα), Χρίστος Στυλιανού (Μαραγκός), Στέργιος Τζαφέρης (Δεύτερος θεός), Μαρία Χατζηιωαννίδου (Πρώτος θεός)

 

*Εκτακτη αντικατάσταση: Λουκία Βασιλείου, Χρήστος Τσάβος, Γιάννης Τσεμπερλίδης

Μουσικοί επί σκηνής:

Δάνης Κουμαρτζής (κιθάρα), Αμαλία Σάνη (τσέλο), Κατερίνα Ταβλαδωράκη (κλαρινέτο)

 

 

 

Υπέροχο, ποιητικό το «ΠΗΡΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια γλυκιά, τρυφερή ύπαρξη με φωτεινή ψυχή είναι η Φωτεινή, μια γυναίκα μόνη, διαζευγμένη και ανεπάγγελτη, που κάνει ψυχοθεραπεία στον θεραπευτή Κάρολο. Η Φωτεινή είναι ερωτευμένη με τον θεραπευτή της και απολαμβάνει κάθε στιγμή μαζί του, ενώ επιδιώκει παράλληλα να τον συναντά και σε άλλους χώρους, όπου του στήνει καρτέρι. Τον έρωτά της έχει εξομολογηθεί στη φίλη της Βέρα, στην οποία μάλιστα στέλνει και μέιλ που γράφει η ίδια και προορίζονται κανονικά για τον Κάρολο.

Η Βέρα, διαφημίστρια στο επάγγελμα με μεγάλη αγάπη στη δουλειά της, ζει μια τελειωμένη σχέση με τον σύζυγό της Αντρέα που είναι θεατρικός συγγραφέας. Ο Αντρέας, κολλημένος κι αυτός στο επάγγελμά του, αγχωμένος για πάντα στην αναζήτηση νέων θεμάτων και ιδεών, ζει μόνο για την συγγραφή και καθώς  η δουλειά του είναι για αυτόν μοναδική του έννοια παραμελεί συστηματικά τη Βέρα. Όταν ο Αντρέας ανακαλύψει την κρυφή ερωτική ιστορία της Φωτεινής και τα μυστικά μέιλ, θα προσπαθήσει να πείσει τη Βέρα να τον βοηθήσει να γράψει ένα θεατρικό έργο βασισμένο σε αυτό το love story. Παράλληλα ο Κάρολος μαθαίνοντας για τα αισθήματα της Φωτεινής αποφασίζει να βγει μαζί της μόνο και μόνο  για να μπορέσει με τις παρατηρήσεις του να προχωρήσει την διατριβή του.

Έτσι, αυτό το θλιμμένο πλάσμα, η Φωτεινή , γίνεται αντικείμενο κακοποίησης  και από τους τρεις φίλους της που την χρησιμοποιούν με ιδιοτελή κίνητρα και την εκμεταλλεύονται ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Ενώ αυτή παραμένει αντικειμενικά μόνη, ζώντας μέσα από τη φαντασία και τις αναμνήσεις της.

Το έργο έγραψε ο Βασίλης Κατσικονούρης, με μακριά διαδρομή και μεγάλη εμπειρία στην θεατρική συγγραφή. Και δικαιώνει για ακόμη μια φορά το όνομά του. Γιατί το θεατρικό είναι εξαιρετικά καλογραμμένο, με υπόθεση που ιντριγκάρει και κεντρίζει το ενδιαφέρον των θεατών και συνεχείς ανατροπές. Ακόμη, έντονο χιούμορ το διαπερνά και φέρνει πολλές φορές το γέλιο στα χείλη του κοινού. Τέλος, είναι  γεμάτο από μεταφυσικά στοιχεία και συμβολισμούς, που το εμπλουτίζουν και του δίνουν μιαν άλλη διάσταση. Ένας από αυτούς αφορά το περιβόητο ποτάμι με το κελαρυστό νερό, όπου γεννήθηκε ο έρωτας της Βέρας και του Αντρέα. Ένας πίνακάς του ποταμιού αυτού κοσμεί μάλιστα το σαλόνι του σπιτιού τους. Και ναι, όταν το ζευγάρι  ξαναεπισκέπτεται μετά από χρόνια το ονειρεμένο ποτάμι, αυτό είναι πια ξερό, χωρίς ίχνος νερού, όπως ξεράθηκε και χάθηκε εντελώς και ο έρωτας ανάμεσα στη  Βέρα και τον Αντρέα.

Πέρα όμως από το έργο που φέρει τη σφραγίδα ενός πολύπειρου συγγραφέα και τα έχει όλα, τα εύσημα αξίζει να δώσουμε πραγματικά και στην Φρόσω Λύτρα για την ευρηματική σκηνοθεσία. Η σκηνοθέτης πήρε το κείμενο, το έκανε κτήμα της και ειλικρινά το ανέδειξε πλάθοντας από αυτό έναν δικό της ονειρικό κόσμο και μια ποιητική παράσταση διαμάντι. Αυτό που προδιαθέτει άμεσα τον θεατή για ότι  πρόκειται να ακολουθήσει είναι ένα  υπέροχο σκηνικό, ένας τεράστιος, ολάνθιστος, μπουμπουκιασμένος  κήπος με άπειρα διάσπαρτα λουλούδια και φυτά, όπου ακούγονται μελωδικές φωνές πουλιών. Ναι, κάπως έτσι θα ήταν σίγουρα ο παράδεισος. Ο παράδεισος αυτός δένει ακριβώς με όλα τα μεταφυσικά στοιχεία του κειμένου, αλλά και απαλύνει τους πόνους που προκαλούν στην ηρωίδα τα οικεία της πρόσωπα. Μέσα στον παράδεισο που έπλασε η Φρόσω Λύτρα όλοι και όλα κινούνται με αρμονία. Στο βάθος ένα τεράστιο τραπέζι που γίνεται χώρος δράσης, αλλά και μια λιμνούλα, ένα μπαρ,  ένα γραφείο και ένα κρεβάτι, όλα φτιαγμένα από λουλούδια και γρασίδι. Στο λουλουδιασμένο σκηνικό ενσωματώνονται και κάποια αυθεντικά έργα τέχνης, δημιουργίες του εικαστικού καλλιτέχνη Στέλιου Γαβαλά, που δίνουν ακόμη μια πινελιά ποιότητας στην όλη δημιουργία. Το σκηνικό επιμελήθηκαν η Φρόσω Λύτρα και η Δανάη Πανά, ενώ τα κοστούμια, όλα με προσωπικότητα φέρουν τη σφραγίδα του Νίκου Χαρλαύτη.

Η Φαίη Κοκκινοπούλου στον ρόλο της Φωτεινής καταφέρνει να διεισδύσει βαθιά στην ψυχοσύνθεση της αγνής αυτής κοπέλας και ανεπιτήδευτα, με απλότητα,   με ένα φωτεινό πρόσωπο και ένα απαλό μειδίαμα μας πείθει για την άδολη ψυχή της και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Είναι εξαιρετική στο ρόλο και κερδίζει τις εντυπώσεις.

Στο ρόλο της Βέρας η Άννα Ευθυμίου αποδίδει με πάθος και πολύ επιτυχημένα την έντονη προσωπικότητα της διαφημίστριας, ενώ έχει εξαιρετική κίνηση και κάποιες στιγμές λικνίζεται υπέροχα και χορευτικά πάνω στη σκηνή.

Ο Δημήτρης Σιακάρας στο ρόλο του  συγγραφέα είναι απολαυστικός καθώς διακατέχεται από το πάθος της συγγραφής και καμιά στιγμή δεν ξεφεύγει από αυτό, δέσμιος της ανάγκης του για ένα νέο έργο, μια νέα επιτυχία!

Ο Νίκος Τσολερίδης τέλος στο ρόλο του Κάρολου είναι σοβαρός και αποδίδει με φυσικότητα και ρεαλιστικότητα τον αφοσιωμένο θεραπευτή.

Τα βλέμματα όμως  κλέβει  με την λιτή παρουσία της και τις χορευτικές της ικανότητες καθώς χορεύει και κινείται αρμονικά και η άξια και ταλαντούχα Αναστασία Κελέση που έφτιαξε και τις χορογραφίες και επιμελήθηκε την κίνηση. Η Αναστασία ερμηνεύει την Φωτεινή σε νεαρή ηλικία, την Φωτεινή της αθωότητας, ένα alter ego της ηρωίδας που δεν μιλά αλλά απλά είναι εκεί και η παρουσία της  είναι μια ιδέα της Φρόσως Λύτρα.

Αξίζει να αναφερθεί τέλος η εξαιρετική πρωτότυπη μουσική που παίζει πρωτεύοντα ρόλο καθώς ακούγεται συνεχώς και δίνει σε όλο το έργο και στην παράσταση μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία. Την μουσική έγραψαν οι DNA, δηλαδή ο Μιχάλης Νιβολιανίτης και ο Αλέξανδρος Χρηστάρας. Ενορχηστρωτής όμως σε όλα τα παραπάνω σκηνικά, μουσικές ,ερμηνείες είναι αναμφίβολα και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία η σκηνοθέτης Φρόσω Λύτρα.

Η καινούρια παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. «ΠΗΡΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ» είναι μια δουλειά υψηλής αισθητικής με πανάξιους συντελεστές, μια παράσταση με φυσιογνωμία, με ουσία και πολλά μηνύματα μα και ταυτόχρονα ονειρική, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα. Μην καθυστερείτε! Σπεύσατε να την  απολαύσετε!!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Φρόσω Λύτρα

Σκηνικά: Φρόσω Λύτρα, Δανάη Πανά

Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης

Πρωτότυπη μουσική: DNA (Μιχάλης Νιβολιανίτης, Αλέξανδρος Χρηστάρας)

Χορογραφία-επιμέλεια κίνησης-βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Κελέση

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Οργάνωση Παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη

 

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Άννα Ευθυμίου (Βέρα), Φαίη Κοκκινοπούλου (Φωτεινή), Δημήτρης Σιακάρας (Αντρέας), Νίκος Τσολερίδης (Κάρολος)

 

Χορεύτρια επί σκηνής: Αναστασία Κελέση

 

 

 

Σοκαριστικό, καθηλωτικό «ΣΤΑ ΑΚΡΑ»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Το πολυβραβευμένο έργο του Αμερικανού συγγραφέα Γουίλιαμ Μαστροσιμόν «ΣΤΑ ΑΚΡΑ»  (EXTREMETIES), σε μετάφραση και διασκευή του Αλέξανδρου Τσαμουρλίδη ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο θέατρο Αμαλία. To έργο   γράφτηκε την δεκαετία του 1970, αλλά ήταν απαγορευμένο λόγω θεματολογίας και πρωτοπαίχτηκε   στο θέατρο το 1982 στη Νέα  Υόρκη.

Ένας άντρας εισβάλλει ξαφνικά σε ένα διαμέρισμα και αποπειράται να βιάσει τη Μάρτζορυ, την κοπέλα που μένει εκεί. Ο επίδοξος βιαστής φαίνεται πως γνωρίζει τα πάντα για αυτήν παρακολουθώντας την στενά μα και έχοντας παραβιάσει την αλληλογραφία της. Πάνω στην απόπειρα  του βιασμού κοντεύει σχεδόν να την πνίξει, αλλά η κοπέλα καταφέρνει να τον ακινητοποιήσει. Μετά από όλα αυτά και καθώς ο εισβολέας της λέει πως κανένας δεν θα την πιστέψει και απειλεί να την σκοτώσει στο μέλλον, η κοπέλα φρικάρει και παραφρονεί και αρχίζει να σκέφτεται να τον θάψει ζωντανό.

Στο σημείο αυτό ομολογώ πως η εξέλιξη μου φάνηκε ακραία και εξωπραγματική, αλλά βέβαια θα μου πείτε πώς αλλιώς θα λεγόταν το έργο «ΣΤΑ ΑΚΡΑ». Θα ακολουθήσουν κι άλλες εξελίξεις όταν επιστρέψουν οι δύο συγκάτοικοί της Μάρτζορυ, Τέρρυ και Πατρίτσια, που θα προσπαθήσουν να της αλλάξουν γνώμη. Στις οριακές αυτές καταστάσεις οι διάλογοι που προκύπτουν είναι εξαιρετικοί, καθώς η κοπέλα έρχεται σε αντιπαράθεση με τις φίλες της, αλλά και οι τρεις γυναίκες σε αντιπαράθεση με τον επίδοξο βιαστή, ονόματι Μάικ. Οι συζητήσεις και οι  συνεχείς  ανατροπές είναι ανατριχιαστικές, με εκβιασμούς και απειλές από όλες τις πλευρές κυρίως όμως από το στόμα του Μάικ, ο οποίος επίσης με χειριστικό τρόπο προσπαθεί να στρέψει την Τέρρυ και την Πατρίτσια εναντίον της Μάρτζορυ.

Και εδώ αναδεικνύεται το τραγικό της ιστορίας. Πώς δηλαδή η Μάρτζορυ οδηγείται στο σημείο να πρέπει να απολογηθεί ενώ βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν βιαστή και πώς δεν μπορεί να βρει το δίκιο της. Και η ηρωίδα μας δεν είναι η μόνη. Δεκάδες γυναίκες καθημερινά διστάζουν να καταγγείλουν έναν βιασμό φοβούμενες τον διασυρμό αλλά και μήπως οι κατηγορίες στραφούν εναντίον τους, ότι δηλαδή μπορεί να βιάστηκαν αλλά προκάλεσαν. Και έτσι οι βιαστές μένουν ατιμώρητοι.

Πάντως,  όταν ο Μάικ χαλαρώνει λίγο, αλλά και μέσα από το φόβο και το άγχος του  ξεστομίζει συχνά αστείες ατάκες, που κάνουν τους θεατές να ξεσπούν σε γέλια, σπάζοντας λίγο το βάρος των δυσάρεστων εξελίξεων και των καταστάσεων.

Την σκηνοθεσία ανέλαβε  ο Αλέξανδρος Τσαμουρλίδης, ο οποίος ερμηνεύει και τον ρόλο του Μάικ. Έχει λοιπόν τριπλό και άρα καταλυτικό ρόλο. Μεταφραστής και διασκευαστής, ηθοποιός και σκηνοθέτης, που σημαίνει μεγάλη εμπλοκή με το έργο, κάτι που είναι πάντα θετικό. Η σκηνοθεσία είναι ρεαλιστική και χωρίς να παρουσιάζει κάτι το εξεζητημένο εστιάζει λες στις ερμηνείες των ηθοποιών, στις σχέσεις και στις θέσεις μεταξύ τους. Συχνά πυκνά κάποια ωραία σκηνοθετικά ευρήματα αναδεικνύουν την ένταση που υπάρχει ανάμεσα στους ήρωες. Θα ήθελα εδώ να σημειώσω πόσο ωραία εκτελούνται από τους ηθοποιούς οι δύσκολες και γρήγορες σκηνές, όπως η απόπειρα του βιασμού αλλά και η εξουδετέρωση του επίδοξου βιαστή, πράγμα που σημαίνει σαφείς οδηγίες, καλή οργάνωση, μεγάλη προσπάθεια, σημασία στη λεπτομέρεια και πολλές πρόβες.

Η Μαριάννα Πασχάλη ανταπεξέρχεται με επιτυχία στον απαιτητικό ρόλο της Μάρτζορυ. Πέρα από μεγάλη ευχέρεια στις κινήσεις και αρτιότητα στους χειρισμούς καταφέρνει να περνά και στο πρόσωπό της την τραγική της θέση. Έτσι, αναπτύσσει ένα απόλυτα διαταραγμένο, πονεμένο και χαμένο προσωπείο.

Στον ρόλο του Μάικ ο Αλέξανδρος Τσαμουρλίδης με μεγάλη άνεση καταφέρνει να γίνει αντιπαθής, όπως το απαιτεί ο ρόλος, όμως και με μεγάλη ευκολία στιγμές στιγμές ξεγελά και καταφέρνει να γίνεται και συμπαθής, όταν βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Αυτό το κοντράστ πετυχαίνεται απόλυτα και αξίζει συγχαρητηρίων.

Η Ηλιάνα Τσίλη στιβαρή και δυναμική ερμηνεύει επιτυχημένα τον ρόλο της Πατρίτσια, που είναι η φωνή της λογικής. Πιο χαλαρή η Ελένη Τατάκη αποδίδει ωραία την αφελή και πιο ανάλαφρη της παρέας, Τέρρυ.

Το σκηνικό είναι σχετικά πρόχειρο αλλά λειτουργικό. Ούτως ή άλλως παρουσιάζει ένα απλό καθημερινό καθιστικό. Τα κοστούμια είναι πετυχημένα και προβάλλουν ικανοποιητικά την προσωπικότητα του καθενός.

Το έργο στα άκρα είναι η προσπάθεια τεσσάρων νεαρών καλλιτεχνών με πολύ ταλέντο και πολύ μεράκι να ανεβάσουν στη σκηνή ένα βραβευμένο αλλά σίγουρα δύσκολο έργο. Και μετά από πολύ κόπο και αγώνα φαίνεται πως τα καταφέρνουν θαυμάσια, δίνοντας μία σοκαριστική, καθηλωτική παράσταση. Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει.  Αξίζει να το δείτε!!

Συντελεστές:

·         Ηθοποιοί: Ηλιάνα Τσίλη, Ελένη Τατάκη, Μαριάννα Πασχάλη, Αλέξανδρος Τσαμουρλίδης

·         Σκηνοθεσία-Διασκευή: Αλέξανδρος Τσαμουρλίδης

·         Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου και πολιτισμού “ΤΣΙΛΗ “