«Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα», με υποδειγματικές ερμηνείες.

Μια ατμοσφαιρική παράσταση με εξαιρετικές ερμηνείες, που σκηνοθέτησε με πραγματική έγνοια και αφοσίωση ο ταλαντούχος και πάντα ανήσυχος Θανάσης Σαράντος είναι το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα», που παρουσιάζει σε περιοδεία ανά την Ελλάδα το Κ.Θ.Β.Ε. Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό έργο του συγγραφέα Ευγένιου Ο’ Νήλ, και ένα από τα σημαντικότερα δράματα ψυχολογικού ρεαλισμού του 20^ου αιώνα που καθρεφτίζει τις βαριές, αρρωστημένες σχέσεις ανάμεσα στα μέλη  της οικογένειάς του σε μια αναμφίβολα ιδιαίτερα τοξική περίοδο για όλους.

Ο Ο’ Νηλ είναι ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Τέσσερα από τα θεατρικά του τιμήθηκαν με το βραβείο Πούλιτζερ, ενώ ο ίδιος τιμήθηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1936. Μυήθηκε στον ρεαλισμό από τον  Ίψεν, τον Τσέχωφ και άλλους ευρωπαίους συγγραφείς, μόνο που στη συνέχεια εδραίωσε την δική του πορεία, ακολουθώντας μια περισσότερο απαισιόδοξη στάση απέναντι στους ανθρώπους και τα πράγματα.

Η υπόθεση αφορά μιαν ημέρα του Αυγούστου του 1912 από την ζωή της οικογένειας του στο εξοχικό τους στο Κονέντικατ. Ο Τζέιμς Τάιρον, ο πατέρας, είναι ένας  πετυχημένος οικονομικά αλλά αποτυχημένος καλλιτεχνικά ηθοποιός, με μόνη του σκέψη πάντα το χρήμα, τις επενδύσεις και το κέρδος που απομυζούν την προσωπικότητά του. Η σύζυγός του Μαίρη, μια δυστυχισμένη μητέρα που έχασε σε πολύ μικρή ηλικία το δεύτερο παιδί της και αργότερα εθίστηκε στη μορφίνη. Ο πρωτότοκος γιος τους Τζέιμι, μέτριος ηθοποιός και αλκοολικός, ενώ  ο μικρότερος γιός Έντμοντ, πρώην ναυτικός, ο διανοούμενος της οικογένειας, ο οποίος όπως αποδεικνύεται πάσχει από φυματίωση. Καθώς η μέρα φεύγει και πέφτει το σκοτάδι οι χαρακτήρες των ηρώων σε αντίθεση φωτίζονται και αποκαλύπτονται. Μια κατεστραμμένη οικογένεια που τα μέλη της  εξαπολύουν  μύδρους κατηγοριών και επιρρίπτουν σωρεία ευθυνών  το ένα στο άλλο. Τοξικές σχέσεις γεμάτες θυμό κι αδιέξοδα  και κουβέντες πικρές, σκληρές, τσακιστικές. Και μια απόλυτη παραίτηση των μελών της από οποιαδήποτε δράση και προσπάθεια να ξεφύγουν από αυτόν τον σκοτεινό κλοιό.

Όλα αυτά μέσα από μιαν έξοχη, ρεαλιστική, ώριμη μετάφραση του Νίκου Γκάτσου όπου ο λόγος, αυτός με τον οποίον  αλληλοβάλλονται και αλληλοπροσβάλλονται τα μέλη της οικογένειας,  καθρεφτίζεται κυρίαρχος και διαυγής  σε ένα έργο που ούτως η άλλως η δράση απουσιάζει.

Τι έχει να πει το έργο αυτό στην εποχή μας; Αντικατοπτρίζει άραγε έστω κάπως τις σύγχρονες οικογενειακές σχέσεις, τις σχέσεις γονέων παιδιών; Σίγουρα κάποια μαθήματα έχει να δώσει ενάντια σε ασυλλόγιστες κουβέντες, παρεμβατικές συμπεριφορές και αλόγιστη επίρριψη ευθυνών. Κυρίως όμως είναι ένα προϊόν υπερβολής που αφορά μια πολύ αρνητική περίοδο της ζωής του συγγραφέα, η συνολική πορεία του οποίου και της οικογένειάς του  στην πραγματικότητα δεν υπήρξε τόσο μαύρη και ζοφερή όσο παρουσιάζεται στο έργο αυτό.

Πολλοί οι συμβολισμοί του έργου, όπως η ομίχλη που κυριαρχεί παντού, απαγορεύοντας  τους ήρωες να δουν καθαρά όχι μόνο το τοπίο, αλλά και την ίδια τους τη ζωή  και οι  σειρήνες της ομίχλης και των πλοίων που ακούγονται συνεχώς και λειτουργούν σπαρακτικά σαν μια κραυγή αγωνίας των ηρώων, μια λυπητερή υπόκρουση που σιγοντάρει το έργο.

Κλασσική αλλά άψογη η σκηνοθεσία του Θανάση Σαράντου δίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Κίνηση τόση όση χρειάζεται και ο χώρος γεμίζει εξαιρετικά από τους πρωταγωνιστές που  μας κρατούν εκεί, αφοσιωμένους στο έργο από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή. Υποβλητική η ατμόσφαιρα που δημιουργούν  οι υπέροχοι φωτισμοί και τα παιχνίδια σκότους φωτός του Λευτέρη Παυλόπουλου και οι μουσικές του Κωνσταντίνου Ευαγγελίδη που συνοδεύουν το έργο. Και μια σκηνοθεσία σίγουρα με έμφαση στις ερμηνείες, ενός έργου που ούτως ή άλλως είναι ένα έργο πρωταγωνιστών.

Η μεγάλη πρωταγωνίστρια Βέρα Κρούσκα καταθέτει σώμα και ψυχή σε μια ανεπανάληπτη ερμηνεία, με κορύφωση τις στιγμές που βρίσκεται υπό την επήρεια της μορφίνης. Εύθραυστη, ευάλωτη, επιρρεπής, παγιδευμένη στον εθισμό της, τραγική. Δυστυχής καθώς ονειροπολεί τις ευτυχισμένες στιγμές της νεότητας, παραμένει η χαϊδεμένη όλων από την αρχή ως το τέλος του έργου, αφού επικρατεί η αγάπη προς το πρόσωπό της και το καταθέτει αυτό.

Πλάι της ερμηνευτικά άριστος ο Πέρης Μιχαηλίδης, φυσικός, στιβαρός, ακολουθεί κι αυτός με απαράμιλλη συνέπεια τις διακυμάνσεις του ρόλου του από τις εξαιρετικά σκληρές στιγμές με τους γιούς του, ως στις εξαιρετικά τρυφερές με τη σύζυγό του. Μπράβο!

Στο ρόλο του Τζέιμι ο σκηνοθέτης Θανάσης Σαράντος μοιάζει να πραγματοποιεί ένα όνειρο ζωής να σκηνοθετήσει και να παίξει στο έργο αυτό και το κατανοούμε αυτό από το ιδανικό αποτέλεσμα. Ο Σαράντος έχει εισέλθει στα τρίσβαθα της ψυχολογίας όλων των ηρώων του για να σκηνοθετήσει και αντικατοπτρίζεται αυτό και στην ερμηνεία του.

Υποδειγματικός  στο ρόλο του Έντμοντ και ο νεαρός Χρήστος Διαμαντούδης που έχει αποδείξει και στο παρελθόν πως σηκώνει τους μεγάλους ρόλους. Μια ήσυχη δύναμη με εξαιρετικές κορυφώσεις σε ξεσπάσματα γέλιου ή θυμού, αλλά και ισάξιες σκηνές νηφαλιότητας.

Μαζί τους η Σταυριάνα Παπαδάκη  στο ρόλο της Κάθλιν της υπηρέτριας, συμπαθητική και ευχάριστη, με την τρυφερή ερμηνεία της σπάει το βάρος του σκοτεινού κατά τα άλλα έργου.

Αξίζει να αναφέρουμε τα υπέρκομψα κοστούμια εποχής της Μπιάνκας Νικολαρεΐζη και τα ανάλογα του κλίματος και της εποχής σκηνικά της Άσης Δημητρολοπούλου.

Το ταξίδι της μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα έγινε ένα ταξίδι, όπου καλλιτέχνες σεμνοί, υποδειγματικοί, εργάστηκαν σκληρά με όραμα και ζήλο, μια δυνατή, δεμένη ομάδα που μετουσιώθηκε σε πραγματική οικογένεια για να καταφέρει αυτό το αποτέλεσμα. Αξίζει να το δείτε για να γνωρίσετε αυτό το πηγαίο αυτοβιογραφικό έργο του Ευγένιου ο’ Νηλ, το καλύτερό του έργο  και για να απολαύσετε τις μεγάλες ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Το παρατεταμένο σας χειροκρότημα στο τέλος θα σφραγίσει αναμφίβολα αυτή την εξαιρετική δουλειά.

Σύντομα κοντά σας σε Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Γιαννιτσά, Ιωάννινα και Σάββατο και Κυριακή 25 και 26 Σεπτεμβρίου στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη.

 

«ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ», μια παράσταση εμπειρία!

 Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια μυσταγωγική εμπειρία, μια τελετουργία, μια άρτια ενορχηστρωμένη δουλειά  με υπέροχο κλίμα από ήχους,  φώτα και σημαντικές  ερμηνείες που κατακλύζουν τις αισθήσεις μας είναι ο Προμηθέας του Άρη Μπινιάρη πάνω στον συγκλονιστικό,  διαχρονικό λόγο του Αισχύλου που σφυροκοπά και καταγγέλλει κάθε μορφή αυθαίρετης και τυραννικής εξουσίας.

Ένας διαφορετικός θεός, ένας φιλάνθρωπος τιτάνας, ο Προμηθέας αποφασίζει να παραδώσει τη φωτιά στους ανθρώπους ως μιαν απαρχή  για τη βελτίωση της ζωής τους και μια συνεχή τεχνολογική πρόοδο. Ο Δίας, γι αυτή του την ενέργεια που γίνεται παρά τη θέληση του πατέρα των θεών, θα τον τιμωρήσει σκληρά, αλυσοδένοντάς τον στον Καύκασο. Στο έργο «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου ο καθηλωμένος Προμηθέας αντιτάσσεται σφοδρά στην απόφαση αυτή του Δία και κατακεραυνώνει την παντοδύναμη και σκληρή εξουσία του που λειτούργησε άδικα, τιμωρητικά και χωρίς κανένα επιχείρημα. Ο λόγος του, δυναμικός, επίμονος, εκκωφαντικός είναι γενικότερα μια καταγγελία απέναντι σε κάθε μορφή παντοδυναμίας και επιτακτικής, αυταρχικής εξουσίας.

Ηλεκτρονική μουσική, ηχητικά εφέ και πολλά παιχνίδια με το φως δίνουν το χαρακτήρα στην παράσταση αυτή του Άρη Μπινιάρη σε συνδυασμό με τις δυνατές ερμηνείες. Υπό την μουσική υπόκρουση ενός επί σκηνής βιολοντσέλου και άλλων εμβόλιμων ήχων και μουσικών που δημιούργησε ο Φώτης Σιώτας ξεδιπλώνεται ο λόγος του Αισχύλου σε εξαιρετική, σαφή, ξεκάθαρη, απαλλαγμένη από φτιασίδια, λαμπερή μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα. Απολαμβάνουμε κάθε στιγμή τα λόγια από την αρχή ως το τέλος μέσα από την καθαρή άρθρωση των υποκριτών, ενώ η μεστή απόδοση δημιουργεί συνεχώς χαρακτηριστικές ατάκες-μότο που χαράσσονται στα αυτιά μας και λαμπρύνουν την παράσταση. Είναι τα πολλαπλά μηνύματα του έργου που ακούγονται βροντερά,  φωτίζονται και διαδίδονται μέσα από τις υπέροχες λέξεις και τις συνεχείς επαναλήψεις.

Θηριώδης, επιβλητικός, με τα κατάλληλα φυσικά προσόντα, με βροντερή , στεντόρεια φωνή και υπέροχο παράστημα στο ρόλο του Προμηθέα είναι ο Γιάννης Στάνκογλου. Φωνάζει , απαγγέλλει, ορθώνεται ή μαζεύεται  και δίνει μια καθηλωτική ερμηνεία ζωής.

Μια μοναδική ερμηνεία μέσα από την οποία λάμπει στην κυριολεξία και μαγνητίζει τους θεατές δίνει η νεαρή Ηρώ Μπέζου, ένα μάθημα υποκριτικής, και της αξίζουν συγχαρητήρια.

Ως Ήφαιστος, βαθιά μέσα στο ρόλο, μας συνεπαίρνει ο εξαιρετικός Δαυίδ Μαλτέζε. Δίπλα του επίσης υπέροχος ο Ιωάννης Παπαζήσης ως Ερμής. Στο ρόλο του Ωκεανού άξιος ο Αλέκος Συσσοβίτης.

 Κατάλληλος ενορχηστρωτής επάνω στη σκηνή στο ρόλο του Κράτους στέκεται και ταυτόχρονα ελέγχει τα πάντα ο εμπνευσμένος σκηνοθέτης της παράστασης Άρης Μπινιάρης. Μαζί του στο ρόλο της Βίας ο Κωνσταντίνος Γεωργαλής, ενώ ακόλουθοι είναι οι Κατερίνα Δημάτη, Γρηγορία Μεθενίτη, Δαυίδ Μαλτέζε και Κωνσταντίνος Γεωργαλής.

Όμορφα, ευκίνητα, τα εννέα μέλη του χορού, εντυπωσίασαν με την παρουσία τους και τις ξεχωριστές ερμηνείες τους, ανάλογες με των υπόλοιπων υποκριτών. Μας μάγεψαν ακόμη τα συνεχή παιχνίδια με τις λέξεις, οι απαγγελίες  και οι συνεχείς παρηχήσεις. Την κίνηση επιμελήθηκε η Εύη Οικονόμου.

Όλοι οι υποκριτές φορούν προσωπείο, παραπέμποντας στις πρώτες αυθεντικές εκτελέσεις της αρχαιότητας. Τα προσωπεία μας κερδίζουν και δίνουν μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία στην παράσταση Ξεχωρίζουν ιδιαίτερα οι λεπτές, καλοδουλεμένες μάσκες του χορού και οι μάσκες των ακολούθων. Τα προσωπεία και όλες τις ειδικές κατασκευές επιμελήθηκε το εργαστήριο της Δήμητρας Καίσαρη.

Λιτό αλλά υποβλητικό το σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού, τρεις τεράστιες κολώνες που πάνω στην κεντρική θα ανέλθει ο Προμηθέας συρόμενος από το Κράτος και τη Βία για να αντιμετωπίσει το μαρτύριό του.

Καλοδουλεμένα και τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα. Επιβλητικό το κοστούμι του Προμηθέα, ανάλογο ενός βασανισμένου τιτάνα, λιτά και λειτουργικά τα φορέματα του χορού, ενώ ξεχωρίζει αναμφίβολα το υπέροχο σουρεαλιστικό κοστούμι της βασανιζόμενης Ιούς με υπερυψωμένες πατερίτσες και τεχνητά μέλη που λες και βγήκε από πίνακα του Νταλί.

Οι φωτισμοί έδωσαν ιδιαίτερη φυσιογνωμία και ατμόσφαιρα στην παράσταση και σε κάποιες στιγμές ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακοί και μας συνεπήραν . Αξίζουν συγχαρητήρια στον άξιο Αλέκο Αναστασίου.

Όλη αυτή η σύμπραξη των ηχητικών εφέ, των φωτισμών, των παράξενων κοστουμιών, όλη η κίνηση μέσα στο χώρο του χορού και των υποκριτών υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ταλαντούχου Άρη Μπινιάρη δίνουν ένα εξαίσιο σύνολο με τον τρόπο που μόνο αυτός ο σκηνοθέτης μπορεί να οραματιστεί και να υλοποιήσει και καθηλώνουν το κοινό σε μια εξαιρετική παράσταση. Φωτεινή δουλειά, ξεχωριστή , που αξίζει να δείτε. Σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και τέλη Αυγούστου στην Επίδαυρο.

 

Κ.Θ.Β.Ε. Στην ΕΠΙΔΑΥΡΟ με απολαυστική «ΕΛΕΝΗ» παρωδία!

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Με μιαν εξαιρετική πρόταση και μια πρωτοποριακή παράσταση κατέρχεται φέτος το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στην Επίδαυρο, μια δουλειά που αξίζει της προσοχής όλων! Πρόκειται για το έργο «Ελένη» του Ευριπίδη σε μια σύγχρονη, καινοτόμα  σκηνοθεσία του Βασίλη Παπαβασιλείου.

Το έργο «Ελένη» του Ευριπίδη, βασίζεται σε μια δεύτερη εκδοχή του γνωστού σε όλους μας μύθου για την αρπαγή της από τον Πάρη, σύμφωνα με την οποία η Ελένη δεν έφυγε στα αλήθεια στην Τροία προδίδοντας τον Μενέλαο, αλλά με εντολή της Ήρας μεταφέρθηκε κρυφά στην Αίγυπτο, υπό την προστασία του βασιλιά Πρωτέα. Στην Τροία πήγε μόνο μια οπτασία της, ένα ομοίωμα φτιαγμένο από τους θεούς. Οι  Έλληνες  λοιπόν ταλαιπωρήθηκαν  και πολέμησαν δέκα ολόκληρα χρόνια για ένα τίποτα και  χωρίς λόγο, «....για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη…» κατά τον Σεφέρη, όπως κραυγάζει αυτό το βαθιά αντιπολεμικό έργο του Ευριπίδη.

Ο εμπνευσμένος, καταξιωμένος θεατρικός σκηνοθέτης Βασίλης Παπαβασιλείου επιστρέφει στη γενέθλια πόλη του τη Θεσσαλονίκη και σκηνοθετεί με έναν αιρετικό τρόπο την Ελένη, την Ελένη του ανήσυχου, του πρωτοπόρου, του  επίσης αιρετικού Ευριπίδη, αυτού που για τις απόψεις του και τα έργα του κατακρίθηκε και πολεμήθηκε από πολλούς.

Η άποψή του σκηνοθέτη είναι ξεκάθαρη. Δεν ανεβάζει την Ελένη ως μια τραγωδία με κάποια ήπια κατά τόπους κωμικά στοιχεία, κάτι  που οι περισσότεροι μέχρι τώρα έχουν κάνει . Ανεβάζει μια εντελώς διασκεδαστική Ελένη, με απόλυτη εστίαση στο κωμικό στοιχείο. Και η τραγωδία μετασχηματίζεται μαγικά σε ιλαροτραγωδία και εν τέλει παρωδία. Ο Παπαβασιλείου πιάνεται από το κάθε τι και με το μαγικό ραβδάκι της υπερβολής φτιάχνει ένα άλλο έργο πάνω στο έργο με εξαιρετικό αποτέλεσμα! Υπερβολή στην εκφώνηση, υπερβολή στην κίνηση, πάθος,  γκροτέσκες πινελιές, πλήθος σκηνοθετικά τεχνάσματα και αστεία στιγμιότυπα. Μόνο ελάχιστες στιγμές φαίνεται πως κινδύνεψε να ξεφύγει κάπως το παιχνίδι αυτό από το ιδανικό, κάτι που  εν τέλει δεν έγινε  ποτέ και οι ισορροπίες διατηρήθηκαν όπως έπρεπε. Και η μουσική συνέβαλε στο όλο  εγχείρημα, καθώς κάποια πιο σοβαρά αποσπάσματα αποδίδονται τραγουδιστά, ελαφρύνοντας όπου είναι απαραίτητο τα δρώμενα και τις καταστάσεις.

Μιλάμε λοιπόν για μια ιδιαίτερη προσέγγιση του σκηνοθέτη, μια διαφορετική ανάγνωση του κειμένου, μια καινοτόμα, τολμηρή ματιά, μια προσωπική άποψη που κάτι νέο κι ενδιαφέρον έχει να πει στη δραματουργία και γι αυτό τον συγχαίρουμε! Στην απόδοση αυτήν αξίζει να σημειώσουμε τη σημαντική συμβολή  της σύγχρονης, αξιόλογης, αναλόγου ύφους μετάφρασης- απόδοσης του Παντελή Μπουκάλα.

Στο ρόλο της Ελένης η Έμιλυ Κολιανδρή είναι αναμφίβολα μια καλλονή και μας κατακτά. Καλλίγραμμη, λυγερή, ευλύγιστη, έπαιξε, χόρεψε και τραγούδησε, τα έκανε όλα και κατάφερε να βγάλει πολύ γέλιο σε μια άλλοτε πιο βαθιά κι άλλοτε ελαφρύτερη ερμηνεία.

 Ο βραβευμένος Θέμης Πάνου ανέλαβε επάξια και μπήκε βαθιά μέσα στον αμήχανο ρόλο του πρώην κραταιού Μενέλαου, αναδεικνύοντας για άλλη μια φορά το ταλέντο του.

Μεγαλειώδης ο Γιώργος Καύκας στο ρόλο του Θεοκλύμενου μας καθήλωσε, απέδωσε με μεγάλη πειστικότητα τις πολλαπλές διακυμάνσεις του ρόλου του και απέδειξε για άλλη μια φορά την μεγάλη κλάση του.

Επιβλητική και  η Αγορίτσα Οικονόμου ανέβηκε με μοναδική ένταση και δύναμη στη σκηνή και ερμήνευσε υπέροχα το ρόλο της Μάντισσας Θεονόης.

Στο σύντομο ρόλο της Γερόντισσας διακρίθηκε για άλλη  μια φορά η υπέροχη μεγάλη κυρία του θεάτρου της Θεσσαλονίκης, Έφη Σταμούλη.

Μια μοναδική ερμηνεία στο ρόλο του Τεύκρου κατέθεσε ο ικανότατος ηθοποιός Δημήτρης Μορφακίδης,  με ιδιαίτερο λόγο και κίνηση, συνθέτοντας μια ξεχωριστή, κωμική φιγούρα.

Ο Δημήτρης Κολοβός στο ρόλο του Αγγελιοφόρου Α΄ έμπειρος και σταθερός  όπως πάντα, ενώ στο ρόλο του Αγγελιοφόρου Β΄ ο Άγγελος Μπούρας έδωσε μια εξαιρετική ερμηνεία που θα θυμόμαστε.

Επάξια τέλος κινήθηκαν οι Νικόλας Μαραγκόπουλος και Ορέστης Παλιαδέλης ως Διόσκουροι βγάζοντας άφθονο γέλιο με την περιβολή τους, ενώ ικανός ήταν και ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου ως Θεράπων.

Την παράσταση όμως έκλεψε αναμφίβολα ο χορός! Οι κοπέλες με τα μπανιερά και τα ρομπάκια έδωσαν  τον καλύτερο εαυτό τους με ερμηνευτική δεινότητα, κέφι, χορό, κίνηση , νάζια και τσαλίμια και ακραίες ερμηνείες, άλλοτε σαν κορίτσια του καμπαρέ «Το ωραίο Κάιρο» κι άλλοτε σαν λουόμενες σε πλαζ. Οι χορογραφίες είναι του Δημήτρη Σωτηρίου.

Εξαίρετη η μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου κινείται ανάμεσα σε  πολλά είδη, από αμανέδες και λαϊκά άσματα μέχρι ταγκό και απαλές μελωδίες και ως αναπόσπαστο κομμάτι του έργου, συντελεί τα μέγιστα στο χαρακτήρα της παράστασης. Αξίζει μια μνεία και στους άξιους μουσικούς που εκτέλεσαν ζωντανά όλα τα τραγούδια. Η ενορχήστρωση είναι του Γιώργου Δούσου και η μουσική διδασκαλία του ιδίου και της Χρύσας Τουμανίδου.

Τα σκηνικά του Άγγελου Μέντη μινιατούρες από πυραμίδες, φοίνικες και πολύ χρυσό, και στο κέντρο ο τάφος του βασιλιά Πρωτέα, είναι ένα κομμάτι από την Αίγυπτο. Μεγαλεπήβολα και  τα κοστούμια του ιδίου ακολουθούν και αυτά το χαρακτήρα τις υπερβολής, μεταξωτά, σατέν και γυαλιστερά. Ξεχωρίσαμε ιδιαιτέρα το ασημί κοστούμι της Ελένης , το κοστούμι της Θεανόης, πραγματική υπερπαραγωγή,  αλλά και το μαύρο - χρυσό του Θεοκλήτορα. Πραγματικά ιδιαίτερα, σχεδόν κραυγαλέα και  τα εύχρηστα πολυμορφικά κοστούμια ρόμπες του χορού σε έντονα ντεσέν και πράσινες αποχρώσεις. Αξίζει τέλος να γίνει μια μνεία στους υπέροχους, δημιουργικούς φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου που συντέλεσαν στην απόδοση του ύφους της παράστασης.

Οι εξαιρετικές φωτογραφίες της παράστασης είναι όπως πάντα του Τάσου Θώμογλου.

Δείτε την Ελένη του Ευριπίδη  από το ΚΘΒΕ γιατί είναι μια  παράσταση πρόκληση για τον κάθε θεατή, όπως πρόκληση ήταν και για τους δημιουργούς της. Μια πρόκληση που φαίνεται πως πέτυχε απόλυτα, πραγματικά  ένα βήμα μπροστά στα θεατρικά δρώμενα αλλά και ένα βήμα μπροστά για το Κρατικό θέατρο. Ακολουθήστε λοιπόν κι εσείς οπωσδήποτε τα βήματά της σε  περιοδεία σε όλη  την Ελλάδα και βέβαια 12 και 13  Αυγούστου στην Επίδαυρο. Αξίζει τον κόπο!!

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ Έξοχη εναρκτήρια συναυλία

 

της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Εναρκτήρια συναυλία το Σάββατο 3 Ιουλίου για τον Μανώλη  Μητσιά μετά από δύο ολόκληρα χρόνια αποχής, στον φιλόξενο χώρο του ανοιχτού δημοτικού θεάτρου στη Νάουσα. Μεγάλη τιμή για τη γενέθλια πόλη μου! Τη συναυλία διοργάνωσε το ωδείο Αριστοτέλης του Πάνου Παπαδόπουλου και ο  Μάνος κράτησε για δύο ολόκληρες ώρες συντροφιά στο κοινό του, ταξιδεύοντάς μας  σε μια χρυσή πορεία 50 ολόκληρων χρόνων στο ελληνικό τραγούδι.

Είναι αυτός, που πριν 50 και πλέον χρόνια σε νεαρή ηλικία άφησε τα πικρά καπνοχώραφα στα Δουμπιά Χαλκιδικής και κατάφερε να κατακτήσει και να μαγέψει με τη γλυκιά μελωδική φωνή του και τη μοναδική χροιά του  το πανελλήνιο. Είναι αυτός, ο αγωνιστής της δημοκρατίας με το ακλόνητο ήθος . Είναι αυτός,  που γνώρισε, συναναστράφηκε  και  ζυμώθηκε με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες  της ελληνικής  μουσικής σκηνής. Είναι αυτός, ο τραγουδιστής της ποιότητας. Κάθε του άλμπουμ και ένα μικρό διαμαντάκι  στο εξαίσιο κόσμημα που αποτελεί την πορεία του στο ελληνικό τραγούδι.

Η συναυλία ξεκίνησε με τον Τσάμικο, από το άλμπουμ Αθανασία, με τον συμπυκνωμένο λόγο του μεγάλου Νίκου Γκάτσου να σπαρταρά Ελλάδα, ιδανικό αφιέρωμα στα 200 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης. Ακολούθησε κι άλλος πολύς Γκάτσος αλλά και άλλοι μεγάλοι ποιητές, σε μουσικές των μεγαλύτερων Ελλήνων συνθετών, Χατζηδάκη, Θεοδωράκη, Κηλαηδόνη,  Μούτση, Μικρούτσικου, Σπανού, Χατζηνάσιου, Άκη Πάνου και άλλων. Το τέλος δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την εμβληματική Πιρόγα ή Ερωτικό σε στίχους Άλκη Αλκαίου και μουσική Θάνου Μικρούτσικου. 

Ο κόσμος απόλαυσε τις έξοχες μελωδίες με την υπέροχη φωνή του μεγάλου καλλιτέχνη, ένα ήρεμο χάδι στα αυτιά μας,  και μαζί του σιγοτραγούδησε  βιώνοντας την απόλυτη τέρψη. Ήτανε μια ζεστή, μελωδική βραδιά , που δώσαμε και πήραμε θετική ενέργεια, χαρήκαμε, συγκινηθήκαμε, νοσταλγήσαμε, διασκεδάσαμε. Το καλύτερο δώρο μετά από δύο δύσκολα χρόνια, πανδημίας και απόστασης.

Τον Μανώλη Μητσιά συνόδεψε στο τραγούδι στην έναρξη του προγράμματος η Ναουσαία Μαίρη Δούτση, ενώ έπαιξαν μαζί του οι εξαιρετικοί μουσικοί Αχιλλέας Γουάστωρ  πιάνο,  Ηρακλής Ζάκκας  μπουζούκι,  Παναγιώτης Παπαδόπουλος  ακορντεόν και Σταύρος Καβαλιεράτος μπάσο. Στα φώτα ήταν ο Γιάννης Καπράρας  και στον ήχο ο Γιάννης Ιωαννίδης.

Ευχόμαστε η συναυλία αυτή να είναι γουρλίδικη  και να φέρει κι άλλες πολλές συναυλίες σε ολόκληρη την Ελλάδα για τον Μανώλη Μητσιά για να τον χαρούν όλοι οι Έλληνες!

"Τ΄ Ανατολής το Χάραμαν", εκδήλωση μνήμης

 

Ημέρα μνήμης σήμερα για τον Ποντιακό Ελληνισμό που θυμάται τα 102 χρόνια από την τραγική γενοκτονία του Πόντου. Το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τίμησε πριν από λίγο το γεγονός αυτό με μια σεμνή, λιτή, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα συγκινητική και πολύ ουσιαστικής σημασίας εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του ΠΑΜΑΚ και την Έδρα Ποντιακών Σπουδών του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ.

Για τριάντα περίπου λεπτά μια δεμένη ομάδα σημαντικών μουσικών, οργανοπαιχτών της ποντιακής λύρας αλλά και άλλων παραδοσιακών μουσικών οργάνων, όπως περσική λύρα, πολίτικο λαούτο, νταούλι και κρουστά πλημμύρισαν τα σπίτια μας με σκοπούς του Πόντου, παραδοσιακούς αλλά και νεότερους, που εμπνεύστηκε ο Γιάννης Τσανασίδης.

Οι σκοποί αυτοί και τα λίγα τραγούδια που ακούστηκαν φέρνοντας στις μνήμες όλων μας τις χαμένες πατρίδες, συνόδευαν μια σύντομη αλλά πολύ περιεκτική αφήγηση της μακράς ιστορίας του πολύπαθου Πόντου, ένα κείμενο που μας περιέγραψε με απλά και λίγα λόγια αλλά και ιδιαίτερη σαφήνεια τους σημαντικούς σταθμούς από την ίδρυση της Ποντιακής αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, την άνθηση και την απόλυτη ακμή της, ως την άδικη και αποτρόπαιη γενοκτονία και την μετεγκατάσταση των προγόνων μας στον Ελλαδικό χώρο, όπου συνέχισαν με τον ίδιο ζήλο και ενεργητικότητα να προοδεύουν και να δημιουργούν. Στο ταξίδι αυτό μας βοήθησαν λίγες αλλά χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Αφήγηση, μουσική , τραγούδι και χορός, με την μουσική να κυριαρχεί και να αιχμαλωτίζει τις καρδιές μας, με πάντοτε καθαρούς, άλλοτε στιβαρούς και άλλοτε  περίτεχνους ήχους, άλλοτε χαρούμενους, άλλοτε λυπητερούς. Κοινός παρονομαστής οι εξαιρετικοί συντελεστές, πολλοί από τους οποίους με βαριά βιογραφικά, κάτι ιδιαίτερα τιμητικό, που  χάρισε την απόλυτη ποιότητα στην σύντομη εκδήλωση, μια ποιότητα που πάντα χαρακτήριζε τον ποντιακό ελληνισμό.

Τελευταία παρατήρηση! Έλαμπαν τα νιάτα στην εκδήλωση αυτή. Νέοι όλοι οι συντελεστές, που μιλούσαν, που τραγουδούσαν, που χόρευαν και κυρίως που ερμήνευαν με τόσο πάθος και δεξιοτεχνία τις μουσικές του Πόντου, παντού νέα γενιά. Αυτά τα νιάτα, αυτή δυναμική, η ένταση, η ομορφιά ,η λεβεντιά,  η χάρη, δεν μπορεί παρά να δίνουν το ηχηρό μήνυμα της συνέχειας, το μήνυμα της ακάματης και  ισχυρής παρουσίας του Ποντιακού Ελληνισμού!

Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Θύμιος Ατζακάς Μουσική επιμέλεια

Γιάννης Τσανασίδης Μουσική επιμέλεια, Ποντιακή λύρα, προετοιμασία οργανικού συνόλου

Νατάσσα Τσακηρίδου Tραγούδι, προετοιμασία φωνητικού συνόλου

James Wylie Περσική λύρα

Ιάκωβος Μωυσιάδης Πολίτικο λαούτο

Σάκης Λάιος Κρουστά

Νίκος Φιλιππίδης Νταούλι

Ποντιακές λύρες: Ονούρ Σεντούρκ, Γιώργος Παπαδόπουλος, Βασίλης Μαυρομουστακίδης, Λευτέρης Ραφαηλίδης

Χριστίνα Κεμανετζίδου Φωνή

Μαρία Παπαχριστοδούλου Φωνή

Χορευτικό Ηλιοείδεια (Θεόδωρος Βασιλειάδης, Ευμορφία Κωστελίδου, Γρηγόρης Λιάτσος, Ιωάννα Πολυχρονιάδου, Γεώργιος Ρουκάς, Μιχάλης Τσανασίδης, Χρύσα Τσιγκογιάννη)
Αφηγητής Θεοχάρης Ιωαννίδης
 
Επιμέλεια κειμένων και φωτογραφιών: Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, Επίκουρος Καθηγητής ΑΠΘ στην Έδρα Ποντιακών Σπουδών & Θεοδόσης Κυριακίδης, Επιστημονικός Συνεργάτης της Έδρας Ποντιακών Σπουδών
 
Για το αρχειακό οπτικό υλικό ευχαριστούμε το Σωματείο Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα.

Εύθυμη, παραδοσιακή «Βαβυλωνία»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένα πολύχρωμο, ζωντανό, διασκεδαστικό παζλ της  νεοσύστατης Ελλάδας του 1827, με παραδοσιακή σκηνοθεσία χωρίς εκπλήξεις και εξαιρετικές ερμηνείες από όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς είναι η «Βαβυλωνία» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του Τάκη Χρυσικάκου, που ανεβαίνει στο θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Ένα έργο που άγγιξε και αγγίζει τον Έλληνα, ο οποίος αγαπά να βλέπει την ιστορία του και την καταγωγή του και να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες και την ψυχή του.

Μαγεύουν οι «Τρωάδες»

Μια μαγική παράσταση, εμπνευσμένη και από τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που δημιούργησε ο ίδιος ο Covid 19 μας παραδίδει ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Γιάννης Παρασκευόπουλος με τις «Τρωάδες»,  μια πραγματικά μεγάλη στιγμή για το Κρατικό θέατρο και τους υπόλοιπους συντελεστές.

Ο Ευριπίδης, στις  «Τρωάδες», εξιστορεί  το θρήνο των γυναικών της Τροίας μετά την άλωση από τους Έλληνες και την απόλυτη καταστροφή τους. Θρήνος για τους οικείους τους που χάθηκαν, για την πατρίδα τους που έπεσε σε χέρια ξένων, αλλά και για τη δική τους μοίρα και το σκοτεινό μέλλον που τις περιμένει. Οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίζουν με φρίκη την προοπτική να ξεριζωθούν και να πάνε σκλάβες στα παλάτια των μισητών Ελλήνων. Στην τεράστια θλίψη και μοναξιά τους τις ενώνει η κοινή τους μοίρα στην οποία εντέλει και θα υποκύψουν αλλά και η ανάγκη τους να συνεχίσουν να ζουν. Πρωταγωνίστριες η Εκάβη, η Ανδρομάχη, η Κασσάνδρα αλλά και το μήλον της έριδος, η ίδια η Ελένη.

Ένα έργο καθαρά αντιπολεμικό, στο οποίο ο Ευριπίδης με τόλμη και σοφία  αποφασίζει να παρουσιάσει στους Έλληνες νικητές του Τρωικού πολέμου την πλευρά των αντιπάλων, που θρηνεί και υποφέρει.  Και στηλιτεύει με σθένος τη βαρβαρότητα του πολέμου και κυρίως των νικητών, που κυριευμένοι από την επιτυχία  και την εξουσία υποπίπτουν σε φριχτές πράξεις απέναντι στους χαμένους. Το έργο αυτό έγραψε ο Ευριπίδης στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου.

Στην παράσταση πρωταγωνιστεί ένας εξαιρετικός χορός, που τηρεί πάντα αποστάσεις, άλλοτε κρατώντας στα χέρια δίμετρα κοντάρια-δοκούς και άλλοτε καθήμενος σε ισάριθμα με τους ηθοποιούς πολυγωνικά σκαμνάκια, επίσης σε απόσταση. Τα σκαμνάκια αυτά γεμίζουν το χώρο, άλλοτε σε κύκλο, άλλοτε σε πι, άλλοτε διάσπαρτα και πολύ συχνά μετακινούνται από τους ηθοποιούς δίνοντας ένταση στις στιγμές αλλά και αναπαριστώντας έτσι  την μεγάλη αναστάτωση των Τρωάδων. Η κινησιολογία είναι του Τάσου Παπαδόπουλου.  

Από την άλλη, τα δίμετρα κοντάρια δημιουργούν φαντασμαγορικά σχήματα σε όλη τη διάρκεια του έργου και γίνονται είτε σταυροί που κουβαλούν στην πλάτη τους οι πρωταγωνιστές, είτε κουπιά, είτε κάθε είδους εργαλεία που εξυπηρετούν με τη χρήση ή τους κρότους που παράγουν  τις ανάγκες της παράστασης. Τα συμβολικά αυτά κοντάρια-δοκοί που δίνουν χαρακτήρα  αλλά και ορίζουν ταυτόχρονα τις αποστάσεις είναι αναμφίβολα το σήμα κατατεθέν της παράστασης,  απομακρύνοντας  και ενώνοντας  ταυτόχρονα τους ηθοποιούς με έναν ιδιαίτερο τρόπο τώρα που δεν επιτρέπονται οι κοντινές επαφές. Τα σκηνικά είναι του Θανάση Κολαλά.

Τους εξαίρετους σχηματισμούς με τα κοντάρια πάνω στη σκηνή συνοδεύουν οι υπέροχοι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου και η κατάλληλη μουσική του Μάνου Μυλωνάκη. Σημαντικός και ο ρόλος των λιτών αλλά με άποψη κοστουμιών της Σοφίας Παπαδοπούλου. Απόλαυσα πραγματικά τα ονειρικά δευτερόλεπτα κατά τα οποία τα ανάλαφρα φορέματα των γυναικών με βοηθό το αεράκι της στιγμής κυμάτιζαν στην κυριολεξία στους ρυθμούς της μουσικής, τόσο αρμονικά λες και τα οδηγούσε η μπαγκέτα ενός διευθυντή ορχήστρας. Εύχομαι να είστε τυχεροί και να το ζήσετε κι εσείς!!

Ομολογώ πως κάποιες στιγμές όλη αυτή η κίνηση και η φαντασμαγορία κινδύνεψαν να με απομακρύνουν από την τραγικότητα των στιγμών, δεν έγινε όμως αυτό, καθώς με επανέφεραν οι ηθοποιοί με τις εξαιρετικές ερμηνείες τους. Ξεχώρισε η Γιώτα Φέστα, στο ρόλο της Εκάβης, που ερμηνεύει με πολύ συναίσθημα, αλλά χωρίς μελοδραματισμούς τον  κορυφαίο ρόλο. Εξαιρετική Κασσάνδρα, βαθιά μέσα στο ρόλο η Μαρία Καραμήτρη. Απόλυτα ταιριαστή και πειστική ως Ελένη μας συνεπαίρνει η Γιολάντα Μπαλαούρα. Μαζί τους η ταλαντούχα Ελένη Θυμιοπούλου ερμηνεύει με περίσσια δύναμη και υπέροχη χροιά την Αθηνά. Τέλος δυναμικός Ποσειδώνας αναδείχθηκε ο Χρήστος Διαμαντούδης και μαζί του ξεχώρισε ο πάντα συνεπής Νικόλας Μαραγκόπουλος στο ρόλο του Μενέλαου.

Αποτέλεσμα μια μαγική παράσταση με πρωταγωνιστή έναν  χορό υψηλής αισθητικής που δημιουργεί ονειρική ατμόσφαιρα , αλλά και σημαντικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς. Μια παράσταση που θα μείνει στη μνήμη όποιου την παρακολουθήσει. Μην τη χάσετε!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
«ΤΡΩΑΔΕΣ» ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης
Σκηνοθεσία- Προσαρμογή κειμένου: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Σκηνικά: Θανάσης Κολαλάς
Κοστούμια: Σοφία Παπαδοπούλου
Μουσική: Μάνος Μυλωνάκης
Κινησιολογία: Τάσος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Βαγγέλης Σκυλίτσης, Μαρία Νεφέλη Παρασκευοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Βοηθός ενδυματολόγου: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Φωτογράφιση: Τάσος Θώμογλου
Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη
 
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Διαμαντούδης (Ποσειδών), Ελένη Θυμιοπούλου (Αθηνά), Μαρία Καραμήτρη (Κασσάνδρα), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Μενέλαος), Νίκος Μήλιας (Στρατιώτης), Γιολάντα Μπαλαούρα (Ελένη), Ιωάννα Παγιατάκη (Ανδρομάχη), Χρίστος Στυλιανού (Ταλθύβιος), Βασίλης Τρυφουλτσάνης (Στρατιώτης),  Γιώτα Φέστα (Εκάβη)
 
Γυναίκες της Τροίας: Μαριάννα Αβραμάκη, Νεφέλη Ανθοπούλου, Σταυρούλα Αραμπατζόγλου, Μομώ Βλάχου, Χρύσα Ζαφειριάδου, Ελένη Θυμιοπούλου, Μαρία Καραμήτρη, Άννα Κυριακίδου, Γιολάντα Μπαλαούρα, Ιωάννα Παγιατάκη, Εύη Σαρμή, Ελευθερία Τέτουλα.
 

---

Πρεμιέρα: Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
Πέμπτη 20, Παρασκευή 21, Σάββατο 22 Αυγούστου

Διάρκεια παράστασης: 90'
 
Πρόγραμμα παραστάσεων:
Πέμπτη 20, Παρασκευή 21, Σάββατο 22 Αυγούστου - Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
Τετάρτη 26 Αυγούστου - Θέατρο Άλσους «Μελίνα Μερκούρη», Βέροια
Πέμπτη 27 Αυγούστου- Αρχαίο Θέατρο Μίεζας, Νάουσα
Πέμπτη 17, Παρασκευή 18, Σάββατο 19  Σεπτεμβρίου - Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη