Πάντα επίκαιρο «Σπιρτόκουτο»

ΚΡΙΤΙΚΗ της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Το «Σπιρτόκουτο» είναι μια διείσδυση στην σύγχρονη  ελληνική οικογένεια, όπου δυστυχώς πολύ συχνά η οικειότητα της συγγένειας αντί να αποτελεί πλέον συνεκτικό κρίκο και πηγή συμπόρευσης και κατανόησης  ανάμεσα στα μέλη της, αποτελεί αντίθετα δικαίωμα για άσκηση βίας, λεκτικής και σωματικής,  για κακομεταχείριση και παιχνίδια εξουσίας. Παρά το μικρό μέγεθος της λοιπόν, η θεμελιώδης αυτή κοινωνική ομάδα πυροδοτεί πολύ εύκολα πολέμους, ως σπιρτόκουτο, τόσο μικρό αλλά και τόσο εύφλεκτο την ίδια στιγμή. Το «Σπιρτόκουτο»,  αποτελεί την θεατρική απόδοση μιας παλαιότερης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη, σε σκηνοθεσία του Στάθη Μαυρόπουλου, ο οποίος αναλαμβάνει και τον κεντρικό ρόλο.

Τολμηρή , ρεαλιστική, «Ρωσική Επανάσταση»

ΚΡΙΤΙΚΗ της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Η παράσταση είναι μια τολμηρή και διεισδυτική  παρατήρηση του προικισμένου σκηνοθέτη με τη χαρισματική προσωπικότητα Τσέζαρις Γκραουζίνις,  στα γεγονότα του Οκτώβρη του 1917, που εκατό ολόκληρα χρόνια πριν σφράγισαν την παγκόσμια ιστορία. Με επίκεντρο πάντοτε τον άνθρωπο, αυτό το μικρό και αδύναμο, μα κάποιες στιγμές τόσο απαιτητικό και τόσο αδίστακτο πλάσμα….

Αφορμή για να χτίσει το έργο του είναι  ένας ανυποψίαστος, απλός στρατιώτης, ο Ιβάν ή Βάνιας, που βιώνει τραγικές στιγμές στο πεδίο της μάχης του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ο Βάνιας σώζεται ως εκ θαύματος και στο δρόμο της επιστροφής συναντά τους ξεσηκωμένους μπολσεβίκους, που ευαγγελίζονται την επανάσταση και πορεύεται πλέον μαζί τους.

Καλωσόρισμα στην "Αυλή των θαυμάτων"

ΚΡΙΤΙΚΗ της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Πρεμιέρα πριν από λίγες ημέρες για το ΚΘΒΕ που μας καλωσόρισε στη Μονή Λαζαριστών, στην Αυλή του, την «Αυλή των θαυμάτων». Έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, του πρωτοπόρου Έλληνα δραματουργού, που απεικόνισε στη διάρκεια της ζωής του με απίστευτο ένστικτο, διεισδυτικότητα και τρυφερότητα την ελληνική πραγματικότητα σε όλη τη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα.

ΤΟ ΕΡΓΟ

Η Αυλή των θαυμάτων, ένα από τα πρώτα έργα του Καμπανέλλη, αναφέρεται στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, την πληγωμένη από πολλά δεινά, και στους ανθρώπους της. Μια ομάδα από αυτούς σε μια αθηναϊκή αυλή, μέσα στα βάσανα και τις δυσκολίες  που αντιμετωπίζουν, αναζητούν το όνειρο. Θέλουν να υπερβούν τα όριά τους, να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, να ξεφύγουν από τον δυσάρεστο κόσμο και τα φαντάσματα του παρελθόντος, να πετύχουν το θαύμα.

"Τι λείπει;" Εμπνευσμένη χοροθεατρική παράσταση

ΚΡΙΤΙΚΗ της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Πρεμιέρα πριν από λίγες ημέρες για το θέατρο Αυλαία με μια μοναδική χοροθεατρική παράσταση από την ομάδα   Oberon          στο έργο  «Tι λείπει;»  Η εμπνευσμένη, δημιουργική θεατρική ομάδα της Θεσσαλονίκης αναζητά μέσα από διαδοχικά χορευτικά  δρώμενα την απάντηση στο παντοτινό ερώτημα: Τι λείπει για να είμαστε ευτυχισμένοι; Τι λείπει και τι κάνουμε για να το βρούμε;

Με λιτά σκηνικά και εξαιρετικά κοστούμια σε λευκό και  μαύρο, που παραπέμπει προφανώς στο ότι η ζωή μας μπορεί να πάρει οποιοδήποτε χρώμα, το χρώμα που εμείς της δίνουμε˙ με αέναη χορευτική κίνηση πάνω  στη σκηνή -τα πάντα ρει- παρουσιάζει χορευτικά διαφορετικούς τύπους ανθρώπων και σχέσεων και την πιθανή μετεξέλιξή τους. Μέσα από τη συνύπαρξη, τη συνεργασία, την αλληλεπίδραση, τη σύγκρουση, με συνεχή δράση, αγώνα, προσπάθεια, αναζήτηση και υπό τους αδιάκοπους ήχους της μουσικής οι ήρωες εξερευνούν και ανακαλύπτουν  τι λείπει, που  αν το βρούμε θα οδηγηθούμε στην ευτυχία.

"Ρωμαίος και Ιουλιέττα", οι μαθητές μας συγκινούν

Της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Οι εντυπωσιακές ερμηνείες των εφήβων της Νεανικής Σκηνής του δήμου Νεάπολης- Συκεών, ερμηνείες που κάποιες στιγμές δεν είχαν τίποτε να ζηλέψουν όχι μόνο από τις σκηνές ενηλίκων αλλά και από επαγγελματίες ηθοποιούς χαρακτήρισαν την παράσταση  Ρωμαίος και Ιουλιέττα, το βράδυ της Τετάρτης στο κλειστό Δημοτικό Θέατρο. Ερμηνείες που καθήλωσαν ακόμη και τους πιο ζωηρούς από το ακροατήριο και επέβαλαν απόλυτη ησυχία.

Ήταν μια κλασσική απόδοση του έργου, κάτι που απόλυτα χαιρετίζουμε, μετά από τις πάμπολλες εκδοχές διασκευών και εναλλακτικών αποδόσεων που κυκλοφορούν.

"Το τέλος του παιχνιδιού", ένα παιχνίδι για όλους....

ΚΡΙΤΙΚΗ της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

ΤΟ ΕΡΓΟ

Ο ιδιοφυής Ιρλανδός δραματουργός Σάμουελ Μπέκετ στήνει στο «Τέλος του παιχνιδιού» ένα ιδιαίτερο «παιχνίδι» με φόντο μια ολική, μια πολλαπλή  αναπηρία. Ιδού, οι ήρωές του: ο Χαμ, ο αφέντης, τυφλός, καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι, ο Κλοβ, ο υπηρέτης, νοητικά ανάπηρος και αδυνατεί να καθίσει, καταδικασμένος ίσως  λόγω της κατάστασής του να υπηρετεί αιώνια το Χαμ, οι γονείς του Χαμ, ο Ναγκ και η Νελ έχουν απολέσει τα κάτω άκρα σε ποδηλατικό ατύχημα και ζουν τα τελευταία τους μέσα σε δύο σκουπιδοντενεκέδες, εξαρτώμενοι απόλυτα από την καλοσύνη  του γιου τους, στον οποίο απευθύνονται για να εξασφαλίσουν έστω ένα παξιμάδι ή μια καραμελίτσα.

"Λαμπεντούζα": ανταπόκριση από Μυτιλήνη....

ΚΡΙΤΙΚΗ της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

H Λαμπεντούζα είναι ένα νησί στα νότια της Ιταλίας, όπου καταφθάνουν εδώ και χρόνια παράνομοι πρόσφυγες   και μετανάστες από την Αφρική και την Ασία. Οι καταστάσεις που εξελίσσονται εκεί είναι πραγματικά τραγικές, παρόμοιες με αυτές που είδαμε κι εμείς να συμβαίνουν  και σε δικά μας νησιά του  Αιγαίου, με καθημερινά ναυάγια και πνιγμούς.