Υπέροχη, ποιητική ΕΚΑΒΗ από την ΙΩ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ

 Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια ιδιαίτερα όμορφη και καλοδουλεμένη  παράσταση, η ΕΚΑΒΗ του ΕΥΡΙΠΙΔΗ  από την Ιώ Βουλγαράκη έκανε πρεμιέρα απόψε στο ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ.

Η Εκάβη μετά την απώλεια του Πρίαμου και των γιών της αναμένει πλέον να φύγει αιχμάλωτη για την Ελλάδα. Όμως τα δεινά της δεν σταματούν εδώ. Ο Οδυσσέας καταφτάνει και παίρνει την κόρη της Πολυξένη που οι Έλληνες έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν στον τάφο του Αχιλλέα. Πράγματι λίγο αργότερα έρχεται ο αγγελιοφόρος Ταλθύβιος να αναγγείλει την θανάτωση της Πολυξένης και να περιγράψει την σκηνή στις γυναίκες της Τροίας και στην ίδια την Εκάβη. Ταυτόχρονα  ο μικρότερος   γιος της, ο Πολύδωρος  που ο πατέρας του είχε στείλει στον βασιλιά της Θράκης Πολυμήστορα για να τον προστατέψει από τα δεινά του πολέμου  βρίσκεται νεκρός από το χέρι του ίδιου του υποτιθέμενου προστάτη του. Η Εκάβη όπως είναι φυσικό καταρρέει για άλλη μια φορά και ζητά να πάρει εκδίκηση από τον δολοφόνο με την συνδρομή του Αγαμέμνονα.

Η Ιώ Βουλγαράκη στήνει μιαν μαγική, ποιητική παράσταση με έναν εξαίρετο χορό που τραγουδά μελωδικά σε υπέροχα σύνολα σε μεγάλο μέρος της κλέβοντας τις εντυπώσεις. Χίλια μπράβο σε αυτόν τον χορό που με την καταλυτική του παρουσία δίνει φυσιογνωμία σε όλο το εγχείρημα. Το σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού είναι πραγματικά  εμπνευσμένο, συστάδες από πέτρινα αποκομμένα ανθρώπινα μέλη ακουμπισμένα πάνω στη γη, ενώ την παράσταση συνοδεύουν οι μαγικοί φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου και ο ήχος ενός ακορντεόν που παίζει η Άρτεμις Βαβάτσικα. Η μουσική είναι του Νίκου Γαλενιανού ενώ η κίνηση της Χαράς Κότσαλη.

Η Ελένη Κοκκίδου ως Εκάβη είναι ανθρώπινη, τρυφερή και ιδιαίτερα στοργική απέναντι στα παιδιά της, ενώ παρουσιάζει και έντονες στιγμές ξεσπάσματος και θρήνου  αναλαμβάνοντας έναν ιδιαίτερα δύσκολο ρόλο καθώς βρίσκεται σχεδόν από την αρχή ως το τέλος της παράστασης στη σκηνή. Πλάι της ο εξαίρετος Θανάσης Κουρλαμπάς ως Οδυσσέας, ο έμπειρος και στιβαρός Ιωσήφ Ιωσηφίδης ως Ταλθύβιος, η ευάλωτη Μαρίνα Καλογήρου ως Πολυξένη, ο ευαίσθητος Ερρίκος Μηλιάρης ως φάντασμα του Πολύδωρου, η επαρκής Ηλαιάνα Μπάλλα ως θεράπαινα και ο δυναμικός Αλέκος Συσσοβίτης ως  Αγαμέμνονας. Ξεχωρίζει προς το τέλος της παράστασης ο  Άκης Σακελλαρίου ως Πολυμήστορας με μία σπαρακτική, δυνατή  ερμηνεία που αποδεικνύει πόσο ο ηθοποιός έχει μπει στην ψυχολογία του ήρωα που ενσαρκώνει.

Η σκηνοθεσία επιφυλάσσει πολλά όμορφα ευρήματα-εκπλήξεις που αναδεικνύουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία. Τη στιγμή που περιγράφεται η θανάτωση της Πολυξένης και καθώς αυτή προτάσσει τα στήθη της στους στρατιώτες όλα τα μέλη του χορού με υπέροχες αρμονικές κινήσεις τραβούν τους χιτώνες τους και φανερώνουν το στήθος τους. Κι ακόμη κάποια στιγμή ο νεκρός Πολύδωρος σηκώνεται πλησιάζει την μητέρα του και της χαϊδεύει απαλά το μάγουλο σαν έναν λες τελευταίο αποχαιρετισμό.  Αυτές και άλλες παρόμοιες σκηνές με κάνουν να χαρακτηρίσω αυτή την παράσταση, την γεμάτη αρμονία και συναίσθημα ως ποιητική.  

Το έργο ξεκινά περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και θα βρίσκεται στην Επίδαυρο στις 11 και 12 Αυγούστου.

 

Καθηλωτικές και ταυτόχρονα γήινες οι «ΤΡΩΑΔΕΣ»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένα μεγαλειώδες έργο, συγκλονιστικής σύλληψης αλλά και απόδοσης είναι οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Όσες φορές κι αν το δω μένω άφωνη και ειλικρινά συγκλονισμένη. Ένα έργο το οποίο αγαπά το Κρατικό Θέατρο και φέτος το ανεβάζει για άλλη μια φορά σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη.

Οι «Τρωάδες» παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 415π.Χ. Ο Ευριπίδης τοποθετεί το έργο αυτό στο τέλος του Τρωικού πολέμου και παρουσιάζει στους Έλληνες την πλευρά, των Τρώων, την πλευρά των χαμένων και συγκεκριμένα όλα τα δεινά που αντιμετωπίζουν οι Τρωάδες, οι γυναίκες της Τροίας, την απώλεια των αγαπημένων τους αντρών, συζύγων, παιδιών και αδερφών αλλά και ένα αβέβαιο, μάλλον ζοφερό μέλλον για αυτές τις ίδιες, στην αιχμαλωσία, στην εξορία και στη σκλαβιά.

Λένε πως ίσως αφορμή για να ασχοληθεί με αυτό το θέμα δόθηκε στον Ευριπίδη από την καταστροφή της Μήλου που έγινε από τους Αθηναίους ένα χρόνο πριν γραφτεί το έργο, όταν οι Αθηναίοι σκότωσαν όλους τους άντρες και οδήγησαν στη σκλαβιά όλες τις γυναίκες και τα παιδιά των Μηλίων. Ο Ευριπίδης λοιπόν γράφει  το έργο αυτό θέλοντας πιθανόν να στηλιτεύσει αυτή την απάνθρωπη συμπεριφορά των συμπολιτών του. Μα και ακόμη να τους προειδοποιήσει ενόψει της σικελικής εκστρατείας στην οποία οι Αθηναίοι ετοιμάζονται  να προβούν, ότι θα μπορούσαν και οι ίδιοι να είναι κάποια επόμενη  φορά οι χαμένοι και τότε να βιώσουν και αυτοί τον όλεθρο που τόσο αστόχαστα προκάλεσαν σε άλλους στο παρελθόν. Οι «Τρωάδες» λοιπόν προβάλλοντας τη φρίκη και την απόγνωση που προκαλεί ο πόλεμος είναι ένα βαθύτατα αντιπολεμικό έργο.

Τη μετάφραση έκανε με μεγάλη επιμέλεια και εμπειρία ο Θεόδωρος Στεφανόπουλος και είναι καθαρή, σύγχρονη , περιεκτική , με μεγάλο σεβασμό στο αρχαίο κείμενο αλλά και με ένα προσωπικό ύφος.

Ο Χρήστος Σουγάρης σκηνοθετεί το έργο σαν κάποιος που το έχει πολύ καλά καταλάβει και αφομοιώσει και το φέρνει στο σήμερα χρησιμοποιώντας  λίγα νεωτεριστικά στοιχεία και εστιάζοντας κυρίως στις ερμηνείες των ηθοποιών. Ζητά  γήινες και όχι υπερβολικές αποδόσεις και μας παρουσιάζει τα πρόσωπα ανθρώπινα, προσιτά, πολύ κοντά μας σαν κάποιους από εμάς. Με κέντρο έναν παλιό τηλεφωνικό θάλαμο, όπου καταφεύγουν η Ανδρομάχη και η Εκάβη για να θρηνήσουν. Ο θάλαμος είναι  ένα σκηνοθετικό εύρημα, ένας κλειστός περιορισμένος χώρος που προσφέρει στις ηρωίδες λες προστασία και ιδιωτικότητα αλλά και στους θεατές τη δυνατότητα μέσω των διάφανων τζαμιών να τις παρακολουθούν. Στα σκηνικά στοιχεία ξεχωρίζουν ακόμη γαλάζιες βαλίτσες όσες και οι γυναίκες του χορού, που βρίσκονται σε όλο το χώρο της σκηνής και  υπερτονίζουν τον ξεριζωμό. Ως μνεία στην πατρίδα και την εστία βλέπουμε ένα μεγάλο καζάνι όπου βράζει φαγητό και δίπλα τα ανάλογα πιατικά, ίσως για το τελευταίο γεύμα των γυναικών στην πατρίδα τους. Τα σκηνικά επιμελήθηκε η Ελένη Μανωλοπούλου.

Οι γυναίκες του χορού αποδίδουν πολλούς σχηματισμούς, άλλοτε όλες μαζί άλλοτε δύο δύο ή σε ομάδες δίνοντας όμορφες σκηνικές εικόνες, ενώ τα λόγια τους, οι παρηχήσεις και η ταυτόχρονη μουσική χαρίζουν παράλληλα και ακουστικές εικόνες. Εύρημα και η ερμηνεία της Αθηνάς από πολλές ηθοποιούς ταυτόχρονα, που παίζουν σε όμορφους σχηματισμούς με όμοια κοστούμια και καλυμμένα τα πρόσωπα. Την κίνησή τους επιμελήθηκε ο Ερμής Μαλκότσης.

Εν κατακλείδι χωρίς να κάνει κάτι  υπερβολικό ή εξεζητημένο  ο Χρήστος Σουγάρης κατορθώνει  με μια ισορροπημένη σκηνοθεσία, με λιτά μέσα, προσεγμένες ερμηνείες και μεστή άποψη να αποτυπώσει το έντονο συναίσθημα ακόμη και τον σπαραγμό,  να καθηλώσει, να προβληματίσει,  να συγκινήσει και να τέρψει τους θεατές του και όπως θα λέγαμε καταφέρνει να δέσει τέλεια το γλυκό.

Στον ρόλο της Εκάβης, μια πανάξια, έμπειρη μεγάλη θεατρίνα που τιμά με την παρουσία της το Κ.Θ.Β.Ε., η καθηλωτική Ρούλα Πατεράκη που μεγαλουργεί. Η Ρούλα Πατεράκη δεν ερμηνεύει αλλά ζει τον ρόλο της Εκάβης με όλο το πρόσωπο της να πάλλεται από τον σπαραγμό, με απόγνωση στα μάτια και μισάνοιχτο στόμα ακόμη κι όταν αυτή δεν μιλά λες και υποδηλώνει μια σιωπηλή κραυγή. Το σώμα της μισοάψυχο πάλλεται, υποφέρει και παραπατά και δίνει την κορύφωση στην ερμηνεία της όταν σπαράζει κρατώντας στα χέρια της τον νεκρό Αστυάνακτα.

Στο ρόλο του Ταλθύβιου ο Δημήτρης Πιατάς, σοβαρός, μεστός, με την χαρακτηριστική φωνή του αναλαμβάνει να φέρει τα κακά μαντάτα στις Τρωάδες και ιδιαίτερα στη βασιλική οικογένεια και καταφέρνει να βγάλει έναν υπόγειο πόνο, του ανθρώπου που έχει τον πιο δύσκολο ρόλο, αλλά δεν είναι χωρίς συναίσθημα καθώς αναγγέλλει αυτές τις συμφορές.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος, στον ρόλο του Ποσειδώνα λιτός και στιβαρός, μια ήρεμη δύναμη.

Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ως Μενέλαος, ευθυτενής, δυναμικός και αυστηρός ταυτόχρονα, είναι πολύ καλός.

Η Μαρία Διακοπαναγιώτου ως Κασσάνδρα καταθέτει μια εξαιρετικά δυναμική, σχεδόν άγρια ερμηνεία στο ρόλο της μάντισσας και θα την θέλαμε λίγο πιο ευάλωτη.

Η Κλειώ Δανάη Οθωναίου ως Ελένη είναι υπέροχη, πανέμορφη, λυγερή, μια πραγματική ωραία Ελένη και δίνει μια ερμηνεία ανάλογη των δυνατοτήτων της και των προσδοκιών μας για την εμβληματική ηρωίδα που υποδύεται.

Άφησα τελευταία την Μαρίζα Τσάρη, ως Ανδρομάχη που πραγματικά με εντυπωσίασε! Γλυκιά, εκφραστική, αισθαντική, αληθινή, γεμάτη συναίσθημα ήταν εξαίσια με μια  ερμηνεία που κορυφώνεται όταν θρηνεί για το μέλλον του παιδιού της που πρόκειται να θανατωθεί.

Υπέροχα και όλα τα κορίτσια του χορού που είναι εξαιρετικές ηθοποιοί του κρατικού θεάτρου, γεμίζουν εξαίσια τον χώρο με την παρουσία τους και φωτίζουν με το άστρο τους το θεατρικό σανίδι απαγγέλοντας  όλες μαζί μα πιο συχνά κατά μόνας. Μαζί τους και η γλυκύτατη Λωξάντρα Λούκας με σύνδρομο Down που είναι ηθοποιός και μετά το Εθνικό συμμετέχει τώρα και σε παράσταση του Κρατικού θεάτρου. 

Τα  πανέμορφα, δουλεμένα με κάθε λεπτομέρεια κοστούμια  του χορού είναι όλα διαφορετικά μεταξύ τους με κοινά χαρακτηριστικά τα γυαλιστερά υφάσματα, τα έντονα χρώματα  και τα πάμπολλα στοιχεία από παραδοσιακές στολές, όπως κεντίδια, σιρίτια, γιλέκα και ζώνες. Πραγματικό κόσμημα είναι και το απαστράπτον κοστούμι της Ελένης, διάφανο στο πάνω  μέρος του με πολυάριθμες πέτρες που στραφταλίζουν. Τα κοστούμια επιμελήθηκε η Ελένη Μανωλοπούλου.

Η μουσική ακολουθεί και συνδράμει το συναίσθημα καθώς γίνεται συνοδοιπόρος των διακυμάνσεων του έργου, άλλοτε απαλή, άλλοτε έντονη και σπαρακτική ανάλογα με την εξέλιξη και την ψυχοσύνθεση των ηρώων. Η μουσική αποδίδεται μόνο από ένα πιάνο, δεν γίνεται τραγούδι, είναι πρωτότυπη και ερμηνεύεται επί σκηνής από τον ίδιο τον σημαντικό συνθέτη, Στέφανο Κορκολή.

Άξιοι και οι φωτισμοί τους οποίους απέδωσε ο Αλέκος Αναστασίου. Τέλος το μακιγιάζ επιμελήθηκε η Μαντώ Καμάρα.

Οι Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη είναι εν τέλει μια πανάξια παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου, μια εξαιρετική δουλειά, με καθηλωτικές αλλά ταυτόχρονα γήινες ερμηνείες που αξίζει να δείτε. Το έργο θα περιοδεύσει σε Ελλάδα και Κύπρο και θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο στις 18 και 19 Αυγούστου.

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Θεόδωρος Στεφανόπουλος • Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης • Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου • Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Στέφανος Κορκολής • Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης • Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου • Σχεδιασμός μακιγιάζ: Μαντώ Καμάρα • Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης • Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Δανάη Πανά • Οργάνωση παραγωγής: Marleen Verschuuren • Φωτογραφίες: Mike Rafail (That long black cloud) * Βοηθός σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος

Διανομή (αλφαβητικά): Μελίνα Αποστολίδου (Αθηνά), Λουκία Βασιλείου (Αθηνά, Ελένη), Μομώ Βλάχου (Αθηνά), Χαρά Γιώτα (Αθηνά), Ηλέκτρα Γωνιάδου (Αθηνά), Μαρία Διακοπαναγιώτου (Κασσάνδρα), Αντώνης Καφετζόπουλος (Ποσειδώνας), Χριστίνα Μπακαστάθη (Αθηνά), Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Μενέλαος), Μπέττυ Νικολέση (Αθηνά), Ρούλα Πατεράκη (Εκάβη), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Αθηνά, Ελένη), Δημήτρης Πιατάς (Ταλθύβιος), Πολυξένη Σπυροπούλου (Αθηνά), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Αθηνά), Θεοφανώ Τζαλαβρά (Αθηνά), Μαρίζα Τσάρη (Ανδρομάχη), Μάρα Τσικάρα (Αθηνά)
* Έκτακτη αντικατάσταση: Γιάννης Χαρίσης

Γυναίκες: Μαριάννα Αβραμάκη, Μελίνα Αποστολίδου, Λουκία Βασιλείου, Μομώ Βλάχου, Χαρά Γιώτα, Ηλέκτρα Γωνιάδου, Ζωή Ευθυμίου, Ηλέκτρα Καρτάνου, Εύη Κουταλιανού, Λωξάνδρα Λούκας, Ελένη Μισχοπούλου, Χριστίνα Μπακαστάθη, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Μπέτυ Νικολέση, Κλειώ Δανάη Οθωναίου, Πολυξένη Σπυροπούλου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Θεοφανώ Τζαλαβρά, Φωτεινή Τιμοθέου, Μάρα Τσικάρα
Άντρας: Χριστόφορος Μαριάδης

«ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΕΠΟΧΗΣ», με άρωμα παλιάς ελληνικής ταινίας!

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια ξεκαρδιστική κωμωδία, μια ευχάριστη παράσταση γεμάτη μουσική και τραγούδια είναι το «Πολύ κακό για ένα καπέλο εποχής» του Άγγελου Κολοκοτρώνη, που παίζεται στο θέατρο Φλέμιγκ. Για να γελάσει επιτέλους  το χειλάκι μας και να ξεσκάσουμε λιγάκι, κάτι που όλοι το έχουμε τόσο ανάγκη!

Μια μεγαλοπιασμένη κυρία της μεσαίας  κοινωνικής τάξης της εποχής του 1970, η κυρία Σία που έχει αδυναμία στα περίτεχνα καπέλα,  ζει με τον καημό και την εμμονή γιατί η μοναχοκόρη της να παντρευτεί ένα φτωχό μεταφορέα, που τρέχει όλη μέρα για το μεροκάματο και όχι έναν πλούσιο και καταξιωμένο κοινωνικά γιατρό ή δικηγόρο. Βέβαια, μέσα από την κόρη της η κυρία Σία ονειρεύεται μεγαλεία και για τον ίδιο της τον εαυτό. Και την δυσαρέσκειά της αυτή δε σταματά να την εκφράζει ολημερίς κι ολονυχτίς, τόσο στην  κόρη  όσο και στον γαμπρό της, που άχρηστο τον ανεβάζει, ανεπρόκοπο τον κατεβάζει, καθώς η σκέψη να απαλλαγεί από αυτόν της έχει γίνει εμμονή. Τον κατηγορεί ακόμη και γιατί η κόρη της δεν έχει μείνει έγκυος ακόμη, χαρακτηρίζοντάς τον στείρο. Στην πλοκή λαμβάνει μέρος και μια νεαρή υπηρετριούλα, η γειτονοπούλα Πελαζί, που η Σία την επιστρατεύει προκείμενου να πετύχει το χωρισμό του ζευγαριού. Και ενώ η κυρία Σία  δε σταματά ούτε στιγμή να είναι με ξινισμένα μούτρα για τον αχαΐρευτο γαμπρό της, η κόρη ως εκ θαύματος μένει έγκυος…

Μια πεθερά λοιπόν, που δεν είναι ούτε πλούσια ούτε μορφωμένη η ίδια, μεγαλοπιάνεται, φουσκώνει, απαιτεί και απαξιώνει μέχρις εσχάτων τον κακόμοιρο γαμπρό της. Άραγε με τι προσόντα; Το έργο είναι  ένα κοινωνικό σχόλιο για τα κοινωνικά στερεότυπα, αυτούς που χαρακτηρίζουμε ανώτερους ή κατώτερους, τους πλούσιους και τους φτωχούς και πώς η κοινωνία τους αντιμετωπίζει. Τα κοινωνικά στερεότυπα, που καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς ακόμη και τα συναισθήματα φαίνεται να εκπορεύονται από το επάγγελμα κάποιου και από το αν είναι μορφωμένος και καλά οικονομημένος.

Το έργο έγραψε ο καταξιωμένος δημοσιογράφος και συγγραφέας Άγγελος Κολοκοτρώνης πλάθοντας γλαφυρά τους χαρακτήρες βγαλμένους μέσα από μια γνήσια λαϊκή βάση, την εμμονική πεθερά, την όμορφη κόρη, τον δύστυχο γαμπρό και τέλος την τσαχπίνα υπηρέτρια. Και έφτιαξε μια ιστορία με φαντασία, έμπνευση, ατόφια κωμικά στοιχεία και άφθονο χιούμορ που μας θυμίζει τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες, με την οικογένεια, την υπηρέτρια, την  πεθερά, ταινίες που έχοντας μας αγγίξει βαθιά εξακολουθούμε να τις βλέπουμε και να τις ξαναβλέπουμε με χαρά κι ενθουσιασμό!

Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο έμπειρος ιδρυτής του θεάτρου Φλέμιγκ Γρηγόρης Μήτας. Και εστιάζει κυρίως στις ερμηνείες των ηθοποιών, μπαίνοντας πρώτα ο ίδιος στο πετσί των ρόλων και καταφέρνοντας να εμφυσήσει σε καθέναν από τους πρωταγωνιστές όλα τα στοιχεία που αποτελούν τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει. Ακόμη, με μικρά τεχνάσματα και συνεχείς εναλλαγές καθοδηγούμενος από την υπόθεση, καταφέρνει ώστε να υπάρχει πάντοτε δράση και ένταση στη σκηνή και να είναι οι θεατές σε εγρήγορση. Το έργο είναι τέλος διανθισμένο με άφθονα υπέροχα γνωστά μας παλιά τραγούδια ελληνικά και ξένα  με διασκευασμένους στίχους ανάλογους με την υπόθεση. Και τα τραγούδια αυτά δημιουργούν ένα ιδιαίτερα ζεστό κλίμα, ανεβάζουν τη διάθεση, δίνουν ανάσες και χαρά σε αυτό το εγχείρημα και ενθουσιάζουν τον κόσμο που διασκεδάζει, απολαμβάνει και τραγουδάει. Τα τραγούδια επέλεξαν και διασκεύασαν ο Γρηγόρης Μήτας και η Καρίνα Ιωαννίδου.

Καταπληκτική στο ρόλο της εμβληματικής πεθεράς η Νέλλη Δελή,  η κεντρική ηρωίδα με μονίμως  σουφρωμένο το πρόσωπο ως ένδειξη υποτίμησης στον ανεπιθύμητο γαμπρό της, κρατά τα βλέμματα συνεχώς στραμμένα πάνω της, προκαλεί άφθονο γέλιο και κερδίζει τις εντυπώσεις. Πιο λιτή και ψυχρή στην ερμηνεία της η Χριστίνα Μαγκάκη ως κόρη, δεν παύει να έχει εξάρσεις που προέρχονται από την ανεκδιήγητη συμπεριφορά της μητέρας της και τότε φτάνει στα άκρα και αποδεικνύει τις ερμηνευτικές της ικανότητες. Επαρκής και στο ρόλο του γαμπρού ο Γιάννης Βενιζέλος, γίνεται ταλαίπωρος όπως επιβάλλει το έργο και μας πείθει. Εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη η νεαρή Ζηνοβία Παππά, που κλέβει τις εντυπώσεις ως Πελαζί. Μια πραγματική αποκάλυψη, με νάζι, σκέρτσο, μπρίο και τσαχπινιά αλωνίζει τη σκηνή κουνιέται, λυγιέται, χορεύει και μας κατακτά απογειώνοντας το ρόλο τη υπηρέτριας.

Ευχάριστο το σκηνικό απεικονίζει το σαλόνι μιας μέσης κατοικίας με έναν πίνακα του Μυταρά στον τοίχο. Καλόγουστα και τα κοστούμια εκφράζουν απόλυτα τα πλάσματα που τα φέρουν. Σκηνικά και κοστούμια επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Μήτας. Τέλος, απολύτως εντυπωσιακά είναι τα πάμπολλα καπέλα εποχής που στολίζουν το σκηνικό και τα οποία βάζει και βγάζει συνεχώς η μεγαλοπιασμένη Σία. Τα καπέλα έφτιαξε με πραγματική έμπνευση και καλλιτεχνία όλη μαζί η ομάδα του θεάτρου Φλέμιγκ.

Θα σημειώσω τέλος πόσο εντυπωσιάστηκα με  αυτό το τόσο κομψό , καλόγουστο και φιλόξενο θεατράκι, το θέατρο Φλέμιγκ, μικρό σε μέγεθος, αλλά όπως φαίνεται φτιαγμένο με μεγάλη αγάπη, τελειομανία και προσοχή. Εξαίσιος ο αύλειος χώρος του, στολισμένος με αφίσες θεάτρου, αινιγματική η υπέροχη γυριστή σκαλίτσα του καθώς όταν την ανεβαίνεις αναρωτιέσαι πού άραγε θα σε οδηγήσει και τέλος τόσο προσεγμένο και ευχάριστο στο εσωτερικό του, ένα μικρό στολίδι. Αξίζει να το επισκεφτείτε και να δείτε το «Πολύ κακό για ένα καπέλο εποχής» για να πάρετε ανάσες χαράς, να διασκεδάσετε και να απολαύσετε όμορφο θέατρο με άρωμα παλιάς ελληνικής ταινίας.

 

Συντελεστές:

• Σκηνοθεσία – Σκηνικά- Κοστούμια : Γρηγόρης Μήτας.
• Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστίνα Μαγκάκη.
• Μουσική επιμέλεια: Χριστίνα Μαγκάκη.
• Ενορχήστρωση/Ενοργάνωση, Πλήκτρα: Κρατσιώτης Ευκλείδης.
• Μουσική απόδοση , Κιθάρα, Φωνή: Τάσος Κάκος.
• Φωτογραφίες παράστασης – Video art: Βασίλης Κομματάς.
• Ηχογράφηση: Χρήστος Καλιαμπάκας, I AM HIP HOP Studio
  Αφίσα εξωφύλλου: Γιώργος Σιδηρόπουλος.

 

ΔΙΑΝΟΜΗ (Με σειρά εμφάνισης)

• Νέλλυ Δελή (Τασία)
• Χριστίνα Μαγκάκη (Σοφία)
• Ζηνοβία Παππά (Πελαγία)
• Ευκλείδης Κρατσιώτης (Μανώλης)
• Γιάννης Βενιζέλος (Μανώλης)
  Όλοι οι ηθοποιοί τραγουδούν κατά τη διάρκεια της παράστασης.

 

 

Καθηλωτικό «ΣΕ ΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ» με υποδειγματικές ερμηνείες.

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Η Λούλα Αναγνωστάκη υπήρξε η σημαντικότερη ελληνίδα θεατρική συγγραφέας και μια από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές των ελληνικών γραμμάτων. Δημιουργός σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, σφράγισε με τα έργα της το μεταπολεμικό θέατρο, μιλώντας για τους κοινωνικούς αγώνες και επικοινωνώντας τις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου. Το έργο  «Σ’ εσάς που με ακούτε» είναι το τελευταίο της και σ’ αυτό δίνει φωνή στους ήρωές της να εκμυστηρευτούν τις αγωνίες τους, τους φόβους τους απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων αλλά και τις προσωπικές τους ανασφάλειες λόγω της κοινωνικής διαφθοράς και παρακμής. Είναι ένα έργο για τους αγώνες που πρέπει να συνεχίσουν να δίνονται, ακόμη κι αν και στις μέρες μας μοιάζουν σχεδόν μάταιοι.

Είμαστε στο Βερολίνο του 2001 που φλέγεται από αναταραχές και βίαια επεισόδια. Μια ομάδα νεαρών  ετοιμάζονται να διαδηλώσουν υπέρ της ειρήνης, της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, υπέρ των μεταναστών και των κατώτερων κι αδικημένων και κατά των ισχυρών  αυτού του κόσμου,  που επιδιώκουν σιγά σιγά να αφανίσουν τους αδύναμους και να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους.

 Ο Άγης, που είναι και εκκολαπτόμενος συγγραφέας, ετοιμάζεται  να απευθύνει χαιρετισμό και προβάρει τον λόγο του. Ο  Άγης γράφει ένα βιβλίο για την αγαπημένη του ηρωίδα, την Ρόζα Λούξεμπουργκ, αλλά μεταφερμένο στη σύγχρονη εποχή, και παίρνει ιδέες για την εμφάνισή της από την κοπέλα του την Σοφία. Η Σοφία από την άλλη που φλερτάρει με το περιθώριο, ετοιμάζει κάποια παρανομία με ναρκωτικά για να εξασφαλίσει ένα μεγάλο ποσό για την μητέρα και τον αδερφό της Νίκο, που έμεινε ανάπηρος μετά από έναν καυγά με τον πατέρα του. Άγης και Σοφία ζουν στο σπίτι του ηλικιωμένου γερμανού Χανς και της πολύ νεαρότερης συζύγου του ελληνίδας Μαρίας, ενώ την παρέα συμπληρώνουν ο ιταλός τραγουδιστής Τζίνο σύντροφος του Νίκου, ο Ιβάν,  και η νεαρή Τρούντελ.

Και μαζί με  την έξω παγκόσμια αναταραχή και ανωμαλία έρχεται και η έσω κατάρρευση της οικογένειας σε μια κοινωνία που νοσεί.  Γιατί στην οικογένεια της Σοφίας τίποτε δεν είναι υγιές. Ένας πατέρας που δεν ήθελε ποτέ παιδιά και που εγκατέλειψε την οικογένειά του μετά το ατύχημα του γιου. Μια μητέρα τέρας, που έριξε χωρίς λόγο όλα τα βάρη στη μικρή της κόρη εξαναγκάζοντάς την να δουλεύει μόνο αυτή για να ζει όλη η οικογένεια και τώρα της ζητά συνεχώς χρήματα. Μάνα και γιος πηγαίνουν από την Ελλάδα στο Βερολίνο όχι για να επισκεφθούν και να συναντήσουν  τη Σοφία, αλλά μόνο και μόνο για να πάρουν τα λεφτά.

Το έργο σκηνοθέτησε απρόβλεπτα και με μπόλικη  ευρηματικότητα, νεανικό πάθος και ορμή ο Χρήστος Θεοδωρίδης καταθέτοντας ξεκάθαρα την φλογισμένη ψυχή του. Όλη η παράσταση με τη ένταση και την ενέργεια που την κατακλύζει, φαντάζει μια διαμαρτυρία, μια επαναστατική κραυγή. Με τους ήρωες να παίρνουν συνεχώς τα μικρόφωνα, να στέκονται όρθιοι, να φωνάζουν τα συνθήματά τους  και να διαλαλούν τα πιστεύω τους. Το έργο διανθίζεται από πάμπολλα τραγούδια από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης που επέλεξε ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Και ακόμη από υπέροχα, μικρά και εύστοχα χορευτικά, όπου οι ηθοποιοί καταλαμβάνουν  το χώρο και γεμίζουν τη σκηνή με δυναμική ενέργεια μέχρι τελικής πτώσεως. Τα χορευτικά είναι άψογα εκτελεσμένα από όλους τους συντελεστές.  Τη χορογραφία και την επιμέλεια της κίνησης έκανε η Ξένια Θεμελή.

Οι ηθοποιοί είναι επιλεγμένοι ιδανικά από τον σκηνοθέτη και καταθέτουν όλοι ανεξαιρέτως συγκλονιστικές ερμηνείες. Υπέροχος ο Νίκος Μήλιας στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Άγη, με απίστευτη ένταση  στο πρόσωπο αλλά και στο σώμα, δίνει σάρκα και οστά σε έναν δυναμικό και ταυτόχρονα ευαισθητοποιημένο ήρωα αποδίδοντας όλη την γκάμα των συναισθημάτων του και κερδίζει τις εντυπώσεις. Ιδιαίτερα αξιόλογη, πραγματικά συγκινητική και σπαρακτική είναι η ερμηνεία της Χρυσής Μπαχτσεβάνη στον τραγικό ρόλο της Σοφίας. Βαρύ πυροβολικό ο υπερέμπειρος Δημήτρης Ναζίρης καταθέτει μια δυνατή ερμηνεία στο ρόλο του ηλικιωμένου Χανς. Αφοπλιστική η Ελένη Θυμιοπούλου αποδίδει έξοχα την ελληνίδα Μαρία χαρίζοντάς  της μιαν ιδιαίτερη προσωπικότητα, ενώ μας εντυπωσιάζει και με τις χορευτικές της ικανότητες. Καταιγιστικός ο Πάρης Αλεξανδρόπουλος στο ρόλο του τραγουδιστή Τζίνο, ερμηνεύει χορεύει και τραγουδά με απίστευτο πάθος. Αμείλικτη η Μπέττυ Νικολέση στο ρόλο της μητέρας. Επαρκείς οι Γιώργος Κολοβός και Νικόλας Δροσόπουλος στους ρόλους των Ιβάν και Νίκου αντίστοιχα, ενώ ιδιαίτερα τρυφερή και η ερμηνεία της Σεμίραμις Αμπατζόγλου στο ρόλο της Τρούντελ. Όλοι οι ηθοποιοί αλληλεπιδρούν εξαίσια και δημιουργούν ένα δυναμικό και ιδιαίτερα δεμένο σύνολο.

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα λιτό αλλά με προσωπικότητα σκηνικό του Εδουάρδου Γεωργίου. Το βασικότερο στοιχείο, μια τραπεζαρία στο πλάι της σκηνής γύρω από την οποία κάθονται όλοι οι ήρωες και σηκώνονται ένας ένας για να παίξουν το ρόλο τους. Ακόμη, μια γωνιά, όπου ο ηλικιωμένος Χανς κάθεται ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα του και κάνει το παζλ του χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Το κομψό τραπεζάκι με το τηλέφωνο που κάποιες στιγμές χτυπά, αλλά  κατά κανόνα παραμένει εντέλει βουβό. Η ταπετσαρία, τα φωτιστικά και τέλος μια κρεμάστρα. Η τραπεζαρία προς το τέλος του έργου θα μεταφερθεί στο κέντρο της σκηνής και θα γίνει κυρίαρχη, καθώς θα ξεκινήσει εκεί ένα πραγματικό  δείπνο που θα σηματοδοτήσει τις εξελίξεις. Τα ενδιαφέροντα κοστούμια που θα χαρακτήριζα σύγχρονα σχεδίασε η Μαρίνα Κελίδου.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο τίτλος του έργου κάπως παραλλαγμένος έγινε το τελευταίο διάστημα σύνθημα για τους ηθοποιούς στον αγώνα τους, προκειμένου να αναγνωριστούν οι σπουδές τους. Το «ΣΕ ΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ» έγινε λοιπόν «Σε σας που μας ακούτε, μας βλέπετε και μας στηρίζετε, ο αγώνας συνεχίζεται! »

Δείτε την παράσταση αυτή για να γνωρίσετε μια  από τις καλύτερες δημιουργίες της μεγάλης Λούλας Αναγνωστάκη, αλλά και για να απολαύσετε μια  παθιασμένα σκηνοθετημένη   απόδοση του έργου με υποδειγματικές ερμηνείες.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης
Δραματουργική επεξεργασία: Χρήστος Θεοδωρίδης, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου
Επιμέλεια κίνησης - χορογραφία: Ξένια Θεμελή
Σκηνικά: Εδουάρδος Γεωργίου
Κοστούμια: Μαρίνα Κελίδου
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Θεοδωρίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ξένια Θεμελή
Βοηθός Σκηνογράφου: Δανάη Πανά
Β' Βοηθός Σκηνογράφου: Ερατώ Γεωργίου
Οργάνωση παραγωγής: Ηλίας Κοτόπουλος

* Βοηθός φωτιστή (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Τσομπάνη Ευανθία

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Πάρης Αλεξανδρόπουλος (Τζίνο), Σεμίραμις Αμπατζόγλου (Τρούντελ), Νικόλας Δροσόπουλος (Νίκος), Ελένη Θυμιοπούλου (Μαρία), Γιώργος Κολοβός (Ιβάν), Νίκος Μήλιας (Άγης), Χρυσή Μπαχτσεβάνη (Σοφία), Δημήτρης Ναζίρης (Χανς), Μπέττυ Νικολέση (Έλσα)

 

«ΤΡΙΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ» Ευοίωνο ξεκίνημα στο θέατρο ΜΑΙΩΤΡΟΝ

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Το θέατρο ΜΑΙΩΤΡΟΝ κλείνει φέτος τριάντα χρόνια ύπαρξης και προσφοράς! Η ψυχή του, ο ακούραστος θεατράνθρωπος Σταύρος Παρχαρίδης, αποφάσισε λοιπόν μετά από τρία χρόνια αδράνειας λόγω του κορονοϊού να κάνει δυναμικό ξεκίνημα δίνοντας το βήμα και το λόγο σε νέους συγγραφείς με τη δημιουργία της σκηνής «Πρώτο βήμα». Πρώτος από αυτούς ο Τζων Μιχάλης με το έργο του «ΤΡΙΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ».

Μια γυναίκα, που φέρεται να έχει σκοτώσει το σύζυγό της και την ερωμένη του και καλύτερή της φίλη στο διπλανό δωμάτιο, καλεί την αστυνομία για να παραδοθεί. Η γυναίκα φαίνεται να βρίσκεται σε σοκ, σε σύγχυση. Και τότε αρχίζει να εξομολογείται τα εσώψυχά της. Είναι μια πληγωμένη και προδομένη γυναίκα, που ερωτεύτηκε και αγάπησε πολύ, αλλά χωρίς αντίκρισμα. Ταυτόχρονα, διάφορα ευτράπελα αρχίζουν να συμβαίνουν καθώς κάποιοι τηλεφωνούν στο παράνομο ζευγάρι και στο τηλέφωνο απαντά η απατημένη σύζυγος. Σημαντικό ρόλο παίζει και ένα σημειωματάριο που κρατά η γυναίκα στο οποίο έχει σημειώσει όλα τα φωνητικά μηνύματα και sms που αντάλλασσε ο σύζυγός της από το κρυφό του καρτοκινητό. Και τότε τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς φαίνεται πως ο τελευταίος εκτός των άλλων συνωμοτούσε κιόλας με τελικό στόχο  να φύγει από τη ζωή η γυναίκα  για να κληρονομήσει την τεράστια περιουσία της.

Το σενάριο ακούγεται λίγο υπερβολικό αλλά…. συμβαίνουν βέβαια και αυτά! Κάποιες στιγμές επίσης προβληματίστηκα σχετικά με κάποιες λεπτομέρειες, στοιχεία αληθοφάνειας του έργου. Το σημαντικό όμως είναι το πόσο όμορφα, πόσο τρυφερά και πόσο αληθινά ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει τα συναισθήματα αυτής της γυναίκας, μιας καλόψυχης και άδολης ψυχής. Πόσο ρεαλιστική και πόσο ανθρώπινη είναι η αφήγησή της καθώς λέει τον πόνο της για αυτή την απάτη. Με μια παράξενη ηρεμία, ίσως αυτών που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο του άγχους, μας παίρνει από το χέρι και μας λέει τα καθέκαστα όχι σαν μια βαριά πονεμένη ιστορία αλλά με ελαφρότητα και άφθονο καυστικό χιούμορ. Και μας κατακτά! Μου άρεσαν  ακόμη και τα τελευταία λεπτά του έργου, όπου καθώς η ηρωίδα απευθύνεται στη μητέρα της ζητώντας της συγγνώμη, υπάρχει μια ιδανική κορύφωση και αυτός ο δραματικός τόνος είναι απαραίτητος για να πάμε ομαλά στη λήξη αυτής της ιστορίας.

Το ψέμα, η  υποκρισία της κοινωνίας, οι κίβδηλες ανθρώπινες σχέσεις, όλα στην εξυπηρέτηση του συμφέροντος και η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου είναι μερικά από τα θέματα που θίγονται στο έργο αυτό. Κι ακόμη η θέση της γυναίκας, η οποία εξακολουθεί να υποβιβάζεται, να θεωρείται κατώτερη και να γίνεται στόχος ακόμη και η ίδια της η ζωή από κάποια άθλια αρσενικά. Θέματα διαχρονικά που πάντα καίνε!

Το έργο σκηνοθέτησε με δημιουργική φαντασία, πολλή αγάπη και δοτικότητα ο Σταύρος Παρχαρίδης, λες και ήταν δικό του παιδί. Και  το έκανε  όχι μόνο επειδή είναι έμπειρος  και ικανός αλλά  και επειδή αναμφίβολα τον άγγιξε. Έτσι, με περίσσεια έμπνευση βάζει την πρωταγωνίστρια να στροβιλίζεται στο χώρο και όχι μόνο να μιλά, αλλά συνεχώς να κάνει κάτι. Συχνά, συγκεκριμένα αντικείμενα γίνονται στα χέρια της εργαλεία για την εξέλιξη της υπόθεσης κρατώντας έντονο το ενδιαφέρον του θεατή. Αλλά και ο ψυχισμός της καθοδηγείται ανάλογα, ώστε να αποδώσει την κάθε στιγμή.

Η Βάσω Δήμογλου, με το πρόσωπο μιας απλής καθημερινής γυναίκας αλλά όλο ευγένεια και ευαισθησία, αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο και να φέρει σε πέρας τον μονόλογο αυτό. Η ηθοποιός καταφέρνει να εισχωρήσει στην ψυχοσύνθεση της γυναίκας και με μια ταραγμένη ηρεμία να ερμηνεύσει τον ρόλο. Το πρόσωπό της τα λέει όλα, οι εκφράσεις, οι συσπάσεις του αντανακλούν τα συναισθήματά της. Τα μάτια της άλλοτε σκοτεινιάζουν και άλλοτε χάνονται ανάλογα με τη στιγμή. Κομψή και με όσο κουράγιο της έχει απομείνει περιφέρεται και αποδίδει ιδανικά τόσο τις δραματικές , όσο και τις πολύ περισσότερες σαρκαστικές στιγμές.

Το σκηνικό της Μαρίας Παπατζέλου φαντάζει  χαώδες και άστατο με την  πρώτη ματιά, σαν παλιά αποθήκη με πράγματα ατάκτως ειρημένα. Αναμφίβολα όμως είναι δυναμικό και με πολλές λεπτομέρειες. Κάποια έπιπλα είναι  τυλιγμένα με ζελατίνα. Ίσως αυτό το σκηνικό να είναι συμβολικό και να θέλει  να δηλώσει και να υπερτονίσει  τη σύγχυση στην οποία βρίσκεται η πρωταγωνίστρια. Πάντως, πολλά από τα αντικείμενα χρησιμοποιούνται  στην έκβαση του έργου και φαίνεται πως η ύπαρξή τους είχε νόημα.

Τη μουσική του έργου ανέλαβε ο Νίκος Πανδής. Αν και οι νότες δεν ήταν τόσο πολλές, ωστόσο ήταν ζεστές και μας άγγιξαν, άλλοτε χαρίζοντας ηρεμία σαν χάδι και άλλοτε ένταση. Πολύ όμορφο και το τραγούδι της παράστασης «Ρόδα ολάνθιστα», σε στίχους του συγγραφέα, που δυστυχώς δεν ακούστηκε ολόκληρο.

Δείτε την παράσταση  «ΤΡΙΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ» γιατί πρόκειται για ένα τρυφερό,  γεμάτο συναίσθημα και πικρό χιούμορ έργο,  άψογα σκηνοθετημένο και ερμηνευμένο και για να βιώσετε από κοντά το δίκαιο παράπονο και τον ειλικρινή πόνο μιας γυναίκας σαν όλες τις άλλες. Πρόκειται για ένα ευοίωνο ξεκίνημα για το θέατρο Μαίωτρον στο οποίο ευχόμαστε «Πάντα επιτυχίες».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

 

Συγγραφέας: Τζων Μιχάλης

Σκηνοθεσία: Σταύρος Παρχαρίδης

Σκηνικά: Μαρία Παπατζέλου

Κοστούμια: Μαρία Παπατζέλου

Μουσική: Νίκος Πανδής

Φωτισμοί: Θέατρο Μαίωτρον

Παίζει: Βάσω Δήμογλου

Φωτογραφίες: Σταύρος Παρχαρίδης

Διαφημιστικό βίντεο: Γιώργος και Σταύρος Παρχαρίδης.

Το τραγούδι της παράστασης «Ρόδα ολάνθιστα» μελοποίησε ο Νίκος Πανδής σε στίχους του Τζων Μιχάλη

Ερμηνεία: Αναστασία Κόσμογλου.