Έξυπνο και ανατρεπτικό το «ΚΡΑΠ»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένα έξυπνο κείμενο γεμάτο θέατρο και αγάπη για το θέατρο από την γλαφυρή πένα του Στέλιου Ναλμπάντη είναι το «ΚΡΑΠ». Εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία που ήταν μόνο η αφορμή!

Τέσσερις κρατούμενοι καλούνται να συμμετάσχουν σε μία θεατρική παράσταση του έργου «Περιμένοντας τον Γκοντό», μέσα στις φυλακές. Καθώς η παράσταση ετοιμάζεται και η ώρα της πρεμιέρας πλησιάζει οι κρατούμενοι μέσα από τις μεταφυσικές ανησυχίες τους συλλαμβάνουν μία ιδέα που ίσως αλλάξει τη ζωή τους…

Και η όλη εξέλιξη μας οδηγεί να γνωρίσουμε καλύτερα αυτό το έργο, αυτή την εμβληματική τραγικωμωδία, το  «Περιμενοντας τον Γκοντό». Ο Ναλμπάντης μέσα από το έργο «ΚΡΑΠ» κάνει μια βουτιά στον υπέροχο και μυστήριο κόσμο του Σάμουελ Μπέκετ. Με προσοχή και σεβασμό στο αυθεντικό κείμενο, με διακριτικές επεξηγήσεις και επιλεγμένα χωρία μας εισάγει και μας  κάνει κοινωνούς του  Μπεκετικού ύφους και της φιλοσοφίας.

Το κείμενο στο ΚΡΑΠ είναι καλογραμμένο και άκρως κατατοπιστικό, μα και εξαιρετικά ανθρώπινο. Τόσο γεμάτο συναίσθημα που καθώς η ώρα προχωρεί ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στους τέσσερις κρατούμενους. Αυτά τα τέσσερα πλάσματα γίνονται κοντινοί μας άνθρωποι και οι έγνοιες τους δικές μας έγνοιες μέσα από την γεμάτη ενσυναίσθηση πένα του συγγραφέα. Το ενδιαφέρον διατηρείται αμείωτο καθώς αναρωτιόμαστε τι θα γίνει στη συνέχεια, ιδιαίτερα από τη στιγμή που όλα δείχνουν πως πάμε για ανατροπή. Τέλος,  το χιούμορ δεν λείπει και διανθίζει όλη την υπόθεση φέρνοντας γέλια στα χείλη των θεατών και δε βιώνουμε καθόλου  τη  βαριά ατμόσφαιρα που θα ταίριαζε σε μια φυλακή.

 Η σκηνοθεσία της Μαρίας Γρίβα είναι λιτή με ευχάριστες εξάρσεις, ενώ εστιάζει κυρίως στις ερμηνείες των ηθοποιών. Και καταφέρνει κάτι πολύ σημαντικό, ένα αξιοσημείωτα δεμένο ερμηνευτικό σύνολο με παλμό και χαρακτήρα. Οι τέσσερις κρατούμενοι ιδιαίτερα είναι μια εξαιρετική παρέα. Που ενώ είναι φαινομενικά σοβαροί, έχουν όλοι τους ταυτόχρονα ένα ιδιαίτερο κοινό χαρακτηριστικό στο πρόσωπο, ένα αδιόρατο μειδίαμα. Ναι, είναι την ίδια ώρα γελαστοί και σκυθρωποί και αυτός είναι ένας σκηνοθετικός και ερμηνευτικός άθλος.  Και έτσι η σκηνοθέτης πετυχαίνει και μόνο από τα  πρόσωπα τους να δώσει το στίγμα όλου του έργου. Το «ΚΡΑΠ» είναι μια μαύρη κωμωδία. Οι τέσσερις φυλακισμένοι ερμηνεύονται με αξιώσεις από τους οι Στέλιο Ναλμπάντη, Κώστα Τσουγκράνη, Στράτο Λαζαρίδη και Δημήτρη Αϊναλή.

Μα και οι υπόλοιποι ηθοποιοί δεν πάνε πίσω! Υπέροχη, πληθωρική η Αγγέλα Χατζηβασιλειάδου στον ρόλο της Φρόσως, ενώ έχει βοηθήσει και στη σκηνοθεσία. Γοητευτική και με χορευτική κίνηση η Κατερίνα Σταμνά ως καθαρίστρια, που μας καλωσορίζει με ένα υπέροχο κοστούμι πριν ακόμη από την έναρξη της παράστασης. Στιβαρός ο Γιώργος Κυργίδης ως διευθυντής, κομψή και φινετσάτη η Όλγα Πάπιστα ως σκηνοθέτης.

 Κάποιες στιγμές μερικά από τα μέλη του θιάσου επιδίδονται σε ήπια και μάλλον κωμικά χορευτικά γεμίζοντας τη σκηνή και δίνοντας αέρα και παλμό στην παράσταση και είναι απολαυστικοί. Την κίνηση επιμελήθηκε η Ξανθίππη Παπαδοπούλου.

 Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση είναι του Γιώργου Κύργινα και πραγματικά απογειώνει τη δράση καθώς συνοδεύει και δένει αρμονικά με τις ανάγκες του κειμένου. Εμπνευσμένοι και οι και φωτισμοί της Αθηνάς Μπανάβα δημιουργούν μιαν ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.

 Θα αναφερθώ τώρα  στο εξαιρετικά εύστοχο συμβολικό σκηνικό, τέσσερα κλουβιά, δυο μικρά και δύο μεγαλύτερα, που παραπέμπουν στη φυλακή. Το σκηνικό ενώ είναι λιτό είναι ταυτόχρονα  και λειτουργικό, καθώς χρησιμοποιείται σαν έπιπλο από τα μέλη του θιάσου. Το σκηνικό επιμελήθηκαν οι Βασίλης Ζωγράφος και Φανή Μπουντούρογλου.

 Τέλος, κάτι που κλέβει την παράσταση είναι ένα υπέροχο, κινούμενο και περιστρεφόμενο ξερό δέντρο, όμορφα φωτισμένο,  σωστό κόσμημα, μια πραγματικά καλλιτεχνική δουλειά  που παραπέμπει στο δέντρο του «Περιμένοντας τον Γκοντό». Πρόκειται για 3D animation εργασία, που έχει κάνει ο Μανώλης Κοτρώτσιος.

Αξίζει να το δείτε για να απολαύσετε μια νέα ανατρεπτική μαύρη κωμωδία από την πένα του Στέλιου Ναλμπάντη, για να εντρυφήσετε στον κόσμο του Γκοντό, για να χαρείτε τις εξαιρετικές ερμηνείες από όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς και για να μάθετε επιτέλους κι εσείς τι είναι αυτό το ΚΡΑΠ! Παίζεται στο θέατρο Τ.

Συντελεστές:
Κείμενο: Στέλιος Ναλμπάντης
Σκηνοθεσία: Μαρία Γρίβα
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση - Μουσικός επί σκηνής: Γιώργος Κύργινας
Σκηνικά - Κοστούμια: Βασίλης Ζωγράφος-Φανή Μπουντούρογλου
3D εφαρμογές και animation: Μανώλης Κοτρώτσιος
Επιμέλεια κίνησης: Ξανθίππη Παπαδοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αγγέλα Χατζηβασιλειάδου
Δημιουργικό: Βασίλης Μαντουλίδης
Ηχογραφήσεις: Κωστής Ναλμπάντης

Επί σκηνής: Δημήτρης Αϊναλής, Γιώργος Κυργίδης, Στράτος Λαζαρίδης, Στέλιος Ναλμπάντης, Όλγα Πάπιστα, Κατερίνα Σταμνά, Κώστας Τσουγκράνης, Αγγέλα Χατζηβασιλειάδου.

Συνταρακτικά τα «170 ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ», αξίζει να τα δείτε!

 Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένα συνταρακτικό έργο και μια εξαιρετική παράσταση είναι τα "170 τετραγωνικά" του Γιωργή Τσουρή, που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε. Γιατί όλα τα συστατικά της είναι έξοχα! Κείμενο, σκηνοθεσία, ερμηνείες.

Και πρώτα από όλα το κείμενο που έγραψε ο πολυτάλαντος Γιωργής Τσουρής. Ένα έργο γεμάτο προβληματισμούς, που θίγει πάμπολλα ζητήματα με βάση την «αγία οικογένεια». Τις ανθρώπινες σχέσεις, τις αδερφικές σχέσεις, τη διαχείριση των συναισθημάτων, τα αδιέξοδα, την αλήθεια και το ψέμα, την απάτη και την ηθική μα και την ενδοοικογενειακή βία.

Μετά το θάνατο του πατέρα της η Άλεξ, η μεγάλη αδερφή επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι στην επαρχία για να ρυθμίσει κάποια οικογενειακά και κληρονομικά ζητήματα. Εκεί κατοικούν η μικρή αδερφή Λίλυ και ο συζυγός της Άγγελος. Η Λίλυ περιμένει το πρώτο τους παιδί. Η παρουσία της Άλεξ δημιουργεί προβλήματα στο ζευγάρι καθώς δε συμπαθεί το σύζυγο αλλά φαίνεται πως έχει επίσης κρυφούς σκοπούς και απωθημένα. Έτσι η συμβίωση δεν είναι διόλου ευχάριστη ανάμεσα στην εριστική Άλεξ,  την κάπως μαλθακή και υποταγμένη στο σύζυγο Λίλυ και τον διφορούμενο Άγγελο που δέχεται αιχμές γιατί είναι άνεργος και ασχολείται με τα οικιακά. Οι απλές διενέξεις και σπόντες γρήγορα θα εξελιχθούν σε καυγάδες σε  ένα κλίμα που βράζει καθώς κάποια μυστικά φαίνεται να είναι καλά κρυμμένα. Εν τέλει η άφιξη ενός άλλου προσώπου, του Γρηγόρη θα φέρει την τελική ρήξη καθώς οι μάσκες θα πέσουν και τα πάντα πλέον θα βγουν στη φόρα και θα συγκλονίσουν.  

Αν και το έργο είναι βαθιά κοινωνικό και γεννά πάμπολλους προβληματισμούς σε πολλά σημεία εμπλουτίζεται με κωμικά στοιχεία. Ιδιαίτερα η άφιξη του ιδιόρρυθμου Γρηγόρη βγάζει άφθονο  γέλιο, με κορύφωση όταν μιμείται τον Μάικλ Τζάκσον στο τραγούδι Billie Jean. Με την παρουσία αυτού του περίεργου τύπου ο συγγραφέας απαλύνει το βάρος των γεγονότων και των καυγάδων. Ο Γρηγόρης λοιπόν γίνεται ο καταλύτης για να εξελιχθούν όλες οι αντιδράσεις μα και ο καταπραϋντικός παράγοντας καθώς η κωμική φιγούρα του τρολάρει τα όσα σοβαρά συμβαίνουν.

Στο εξαιρετικό κείμενο δίνει ζωή ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης. Ο σκηνοθέτης πιάνει από τα μαλλιά το έργο, αντιλαμβάνεται την βαθιά ουσία και τους προβληματισμούς του και περνά σε μια μεστή , ουσιαστική σκηνοθεσία με εστιασμό πάντοτε στις ερμηνείες των ηθοποιών. Οι ηθοποιοί λοιπόν κινούνται από άκρη σε άκρη στο ευρύχωρο σαλόνι και αποδίδουν έντονα μα και ξεκάθαρα ο καθένας τον χαρακτήρα που του εμπιστεύτηκαν. Η φόρτιση είναι μεγάλη κάποιες στιγμές καθώς και οι μεγάλες διακυμάνσεις που φέρουν τις ερμηνείες σε μια κορύφωση. Ο σκηνοθέτης δε διστάζει να βάλει τους ηθοποιούς του να πιαστούν ακόμη και στα χέρια όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν.

Ο Γιωργής Τσουρής στο ρόλο του Γρηγόρη είναι πραγματικά υπέροχος. Τα λόγια είναι περιττά καθώς για την ερμηνεία του αυτή τιμήθηκε το 2020 με το βραβείο "Δημήτρης Χορν". Ο Τσουρής λοιπόν δίνει ζωή στον χαρακτήρα που ο ίδιος δημιούργησε καθώς είναι και ο συγγραφέας του έργου. Και πραγματικά διαχειρίζεται το σώμα και το πρόσωπό του με θαυμάσια ικανότητα, ιδιαίτερος, απίστευτα κωμικός και αποδίδοντας μια γκροτέσκα μορφή κλέβει τις εντυπώσεις. Οι θεατές μάλιστα δεν μπορούν να αντισταθούν στην παρουσία του και γελούν γοερά και ασταμάτητα.

Η Αμαλία Αρσένη στο ρόλο της Λίλης είναι ρεαλιστική και ταυτόχρονα συγκινητική, καθώς εξελίσσεται από μια ήπια και πειθήνια σύζυγο σε μια πραγματική λέαινα όταν κατανοεί πόσο εξαπατήθηκε. Η Αρσένη ερμηνεύει μέσα απ΄ την ψυχή της και καθηλώνει τους θεατές, όταν με δάκρυα στα μάτια αντιμετωπίζει την νέα κατάσταση.

Η Ήβη Νικολαΐδου μπαίνει εξαιρετικά δυναμικά από το πρώτο δευτερόλεπτο. Είναι το κορίτσι αντράκι που έχει άποψη και δεν καταλαβαίνει τίποτε. Ιδιαίτερα ικανή, καταιγιστική, δυναμική, με συνεχείς εντάσεις στο πρόσωπο και το σώμα πλάθει αριστοτεχνικά  τον ρόλο της μεγάλης αδερφής.

Στο ρόλο του Άγγελου ο Θανάσης Ζερίτης δίνει ακόμη μια αξιοσημείωτη ερμηνεία, καθώς εξελίσσεται από τον ήρεμο σύζυγο που τον συμπαθείς έως και σχεδόν τον λυπάσαι σε έναν έξαλλο κακοποιητικό άντρα που δεν αναγνωρίζεται στο τέλος του έργου. Ο Ζερίτης χρησιμοποιεί όλα τα εκφραστικά του μέσα και αποδίδει τον ρόλο θαυμάσια σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Τέλος, η Ελένη Τσιμπρικίδου ερμηνεύει με μπρίο και ένταση το ρόλο της λαϊκής γειτόνισσας Κατερίνας. Το έργο γενικά χαρακτηρίζεται από εξαιρετικές ερμηνείες και αξίζουν συγχαρητήρια τόσο στους ηθοποιούς όσο και στον σκηνοθέτη.

Δείτε τα "170 τετραγωνικά", μια σοκαριστική οικογενειακή ιστορία γεμάτη πάθος, συγκίνηση και συναίσθημα, μια αληθινή ιστορία γεμάτη απρόοπτα μα και χιούμορ που συνδυάζει το ζοφερό με το κωμικό αλλά που στην πραγματικότητα δεν είναι διόλου αστεία και πάρτε μερικά μαζεμένα μαθήματα ζωής. Αξίζει!!

Το έργο παίζεται από 22 Σεπτεμβρίου και για λίγες παραστάσεις στο ΘΕΑΤΡΟ ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ.

 

 

Έσκισαν οι «ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι» από το Κ.Θ.Β.Ε. στα Μερκούρεια

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια άψογη επιθεώρηση παρουσίασε στο θέατρο Συκεών στα Μερκούρεια ο Χρήστος Παπαδημητρίου με τους ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένους του evolution  «e pass ή επί τας» από το Κ.Θ.Β.Ε. Με εξαίσια καυστικά κείμενα που δεν άφησαν ασχολίαστο τίποτε από την επικαιρότητα.

Είπε, είπε και τι δεν είπε ο Χρήστος! Τι για το μετρό που  χρόνια τώρα από το 1986 ακόμη το ακούμε μα δεν το βλέπουμε και ενώ  τα αρχαία της Βενιζέλου ξηλώθηκαν κι αυτά – ένα έγκλημα απέναντι στην πολιτιστική μας κληρονομιά. Τι για τον άθλιο ΟΑΣΘ που φυτοζωεί και ανανεώνει το στόλο του μόνο με παμπάλαια μεταχειρισμένα οχήματα. Αλλά και για την ακρίβεια που πλήττει τους πολίτες, ενώ η κυβέρνηση τους περιγελά πετώντας τους ψίχουλα ως market pass, fuel pass, power pass και άλλα επιδόματα για κλάματα! Για την ευρωπαϊκή ένωση και τα μνημόνια που τσάκισαν  οικονομικά τη χώρα, για την σιδηρά κυρία Μέρκελ, για τον Πούτιν και την κραταιά Ρωσία. Για το μεταναστευτικό και τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται καθημερινά στη θάλασσα όπου χάνουν τη ζωή τους τόσοι και τόσοι μέσα σε ψαροκάικα. Ακόμη για τις Καρυάτιδες που κάποιοι ονειρεύονται να τις αγοράσουν, να τις νοικιάσουν ή και να φωτογραφηθούν μαζί τους αλλά και για ένα ζευγάρι στα πρόθυρα χωρισμού που πηγαίνει σε σύμβουλο γάμου όπως  και άλλα πολλά.

Ο Χρήστος Παπαδημητρίου υπογράφει για άλλη μια φορά τα κείμενα σχολιάζοντας έξω απ’ τα δόντια, με θάρρος, έμπνευση και τόλμη τα πάντα, με λόγο προσιτό και ευχάριστο και άπειρο χιούμορ σε επεισόδια που όσο είναι αιχμηρά και προβληματίζουν άλλο τόσο και βγάζουν γέλιο όταν χρειάζεται, και γράφει επίσης καταπληκτικούς στίχους για πάμπολλα διασκευασμένα τραγούδια.

Ο θίασος αποτελείται από 8 ηθοποιούς έναν κι έναν1 Τι υπέροχη ομάδα! Ο ένας καλύτερος από τον άλλο! Και  είναι όλο ενέργεια και μπρίο! Καλλίφωνοι, ταλαντούχοι, παίζουν, τραγουδούν, χορεύουν με απόλυτο επαγγελματισμό και πάθος,  ιδρώνουν, ψηλώνουν, μεταμορφώνονται σε δευτερόλεπτα και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους από σκηνή σε σκηνή.

Πρώτα από όλα ο ίδιος ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Χρήστος Παπαδημητρίου που έπαιξε ανάλογα με το ταλέντο του και έγραψε πραγματικά. Μα κι αυτός ο Θάνος ο Φερετζέλης εξαίρετος, λες και γεννήθηκε για την επιθεώρηση, με πρόσωπο ικανό να μεταμορφώνεται και αέρα Τάκη Ζαχαράτου μεγαλούργησε με όλα τα εκφραστικά του μέσα, ενώ άφησε το στίγμα του ως κατσαρίδα Κίρκη. Πανάξιος και ο Βασίλης Παπαδόπουλος σκόρπισε άφθονο γέλιο με σπαρταριστές ερμηνείες σε πολλαπλούς ρόλους και τα έδωσε όλα. Και τι να πω για τον Χρίστο Στυλιανού που τον άφησα τελευταίο; Τι υπερηθοποιός! Κάθε φορά που τον βλέπω γίνεται όλο και καλύτερος. Πώς παίζει με τη φωνή του!! Πώς αποδομεί το σώμα του και το ξαναστήνει στη συνέχεια σε δευτερόλεπτα! Πώς εκφράζεται τόσο πειστικά και αστεία ταυτόχρονα!

Θα πω και για τα κορίτσια. Άξια η Εύη Σαρμή μετέφερε τη δική της στόφα και με ιδιαίτερα εκφραστικές κινήσεις άλωσε τη σκηνή κάνοντας την  καλύτερη της εμφάνιση ως Άγκελα Μέρκελ, ενώ συνέδραμε και στη σκηνοθεσία. Έντονη και πληθωρική και η Ηρώ Δημητριάδου κατέθεσε κι αυτή τον εαυτό της κάνοντας ό,τι καλύτερο. Ιδιαίτερα αστεία και μπριόζα η Χρύσα Ζαφειριάδου άφησε το στίγμα της. Τέλος η Γλυκερία Ψαρρού μετέφερε κι αυτή το δικό της αέρα στην παράσταση.

Τα διασκευασμένα τραγούδια σε στίχους Χρήστου Παπαδημητρίου ξεσήκωσαν τον κόσμο που επευφημούσε και χτυπούσε παλαμάκια. Φανταστικά και τα κοστούμια της Μαρίας Καβαλιώτη που άλλαζαν σε χρόνο ρεκόρ οι ηθοποιοί καθώς εναλλάσσονταν στα επεισόδια.

Μα ξεχώρισε και η ομάδα των τεσσάρων μουσικών που έπαιζαν ζωντανά, ο Χρήστος Γκουγκουμάς στα πλήκτρα, ο Πασχάλης Τερζής στα κρουστά, αλλά και οι γνωστοί ηθοποιοί Γιώργος Κολοβός στην ηλεκτρική κιθάρα και Γιάννης Τσεμπερλίδης στο ηλεκτρικό μπάσο σε ρόλους μουσικών αυτή τη φορά.

Οι ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι ήταν μια υπέρλαμπρη παραγωγή, μια υπέροχη παράσταση που ξεχείλιζε από κέφι, χαρά, ταλέντο, συναίσθημα και συγκίνηση, φορτισμένη με πάθος βγαλμένο από τα ίδια τα κύτταρα της ομάδας, που κέρδισε τις εντυπώσεις, αιχμαλώτισε το κοινό και καταχειροκροτήθηκε. Παίχτηκε το καλοκαίρι στο καφέ ΘΕΑ/TRO πάνω από το Βασιλικό Θέατρο και μακάρι να ξαναπαιχτεί!

 

Συντελεστές:

Κείμενα- Σκηνοθεσία: Χρήστος Παπαδημητρίου

Σκηνικά- Κοστούμια: Μαρία Καβαλιώτη

Χορογραφίες: Ευανθία Σωφρονίδου

Φωτισμοί: Γιάννης Τούμπας

Ενορχήστρωση: Στάθης Παχίδης

Ενορχηστρωτική επιμέλεια: Παναγιώτης Μπάρλας

Φωνητική διδασκαλία: Έλσα Μουρατίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Σαρμή

Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη

Φωτογραφίες: Mike Rafail (That Long Black Cloud)

 

*Βοηθός σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης) Δημήτρης Ζγουρέλης

*Βοηθός σκηνογράφου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης) Σταυρούλα- Ιωάννα Δολμέ

 

Διανομή:

Ηρώ Δημητριάδου: Παπαδοπαίδι, Μοικοκυρούδα Β’, Περαστική Α’, Αηδόνι, Καρυάτιδα Γ’, Ελισσαβέτα

Χρύσα Ζαφειριάδου: Παπαδοπαίδι, Τέτη Μπέη, Περαστική Β’, Αηδόνι, Μοντέλο 1, Καρυάτιδα Α’, Μαίρη

Χρήστος Παπαδημητρίου: Χρηστάκης Μπαρτζώλης, Παπαδοπαίδι, Βάγγος, Ρώσος χορευτής, Αηδόνι, Χορευτής, Θέκλα

Βασίλης Παπαδόπουλος: Παπαδοπαίδι, Νοικοκυρούδα Γ’, Νουριάν, Δημοσιογράφος, Ρώσος χορευτής, Κονφερμανσιέ, Διαδηλωτής, Μπάμπης

Εύη Σαρμή: Παπαδοπαίδι, Μένη Φλάντζα, Σβετλάνα, Άνγκελα, Καρυάτιδα Δ'

Χρίστος Στυλιανού: Παπάς, Νοικοκυρούδα Α’, Ταρίκ, Ρώσος χορευτής, Αηδόνι, Χορευτής, Θωμάς, Θεός, Περαστικός Γ'

Θάνος Φερετζέλης: Παπαδοπαίδι, Εκφωνητής, Πάρης, Κίρκη

Γλυκερία Ψαρρού: Παπαδοπαίδι, Νοικοκυρούδα Δ’, Περαστική Δ’, Μοντέλο 2, Μίνα, Καρυάτιδα Β'

 

Μουσικοί επί σκηνής:

Χρήστος Γκουγκουμάς (πλήκτρα)

Γιώργος Κολοβός (κιθάρα ηλεκτρική)

Πασχάλης Τερζής (κρουστά)

Γιάννης Τσεμπερλίδης (μπάσο ηλεκτρικό)

 

Σκοτεινά, εικαστικά «ΒΑΤΡΑΧΙΑ»

 

Σύντομη κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια σκοτεινή ( το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης διαδραματίζεται στο σκοτάδι και τον Κάτω Κόσμο), εικαστική παράσταση που βασίζεται στο θέαμα και την εικόνα αλλά και στον ήχο δημιούργησε η Έφη Μπίρμπα με τα «Βατράχια» της.

Με πολύ έντονους ήχους, μουσικές, παρηχήσεις, φωνές, που ακούγονταν το ένα πάνω στο άλλο πλήττοντας εμφανώς το ηχητικό αποτέλεσμα, καθώς πολλές φορές τα λόγια δεν ακουγόντουσαν. Οι ήχοι όμως αυτοί από την άλλη δημιουργούσαν ένα ιδιαίτερο κλίμα έντασης και γιορτής.

Μας αποζημίωσαν σίγουρα οι όμορφες εικόνες που δημιουργούσαν οι ηθοποιοί καθώς έπαιζαν πάνω σε ένα δάπεδο καθρέφτη με εξαιρετικά  κοστούμια, όπως τα τέσσερα υπέροχα πολύχρωμα φουσκωτά φορέματα των κοριτσιών. Ακόμη το αναμφίβολα εμπνευσμένο σκηνικό μια τεράστια κάψουλα όπου σκαρφάλωναν κάποιοι ηθοποιοί, που φιλοξενούσε ακόμη  τραπέζια και καρέκλες που αργότερα κατέβηκαν στη σκηνή και στο τέλος μετατράπηκε σε μια πολύ μεγάλη καρδιά έτοιμη να χτυπήσει. Το σκηνικό σχεδίασε η ίδια η σκηνοθέτρια.

Οι  εξαίρετοι ηθοποιοί της παράστασης που είναι γνωστές οι ικανότητες τους χάθηκαν λίγο μέσα στο σκοτάδι, καθώς δεν διακρίνονταν συχνά τα πρόσωπα τους και οι πάμπολλες εκφράσεις τους. Συχνά δεν διακρίναμε ούτε καν ποιος μιλάει. Έτσι αδικήθηκαν λίγο ο ικανότατος Άρης Σερβετάλης ως Διόνυσος, ο υπερταλαντούχος Μιχάλης Σαράντης ως Ξανθίας αλλά και ο Αργύρης Ξάφης ως Αισχύλος και όλοι οι υπόλοιποι. 

Το κείμενο σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπλάθρα και διασκευή του ιδίου, της Έφης Μπίρμπα και του Άρη Σερβετάλη ξέφευγε πολύ από τον Αριστοφάνη χωρίς να μας λέει κάτι νέο και χωρίς αναφορές σε σύγχρονα γεγονότα  αλλά μόνο κάνοντας πάμπολλα παιχνίδια με τις λέξεις και καταλήγοντας σε έναν ατελείωτο βερμπαλισμό.

Ήταν μια έντονη, πρωτότυπη, ατμοσφαιρική παράσταση με άποψη, που ακόμη και αν είχε κάποια μειονεκτήματα  το πολέμησε δυνατά με όλα τα χαρίσματά της, χάρισε όμορφες στιγμές και ενθουσίασε το κοινό. Μπορείτε να την απολαύσετε απόψε στις 21:30 στο ανοιχτό δημοτικό θέατρο του Δήμου Συκεών.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας:Αριστοφάνης

Μετάφραση:Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Σκηνοθεσία:Έφη Μπίρμπα

Σκηνικά:Έφη Μπίρμπα

Κοστούμια:Έφη Μπίρμπα, Βασιλεία Ροζάνα

Μουσική:Constantine Skourlis

Φωτισμοί:Γιώργος Καρβέλας

Χορογραφία:Επιμέλεια κίνησης: Μιχάλης Θεοφάνους

Παίζουν:Άρης Σερβετάλης, Μιχάλης Σαράντης, Αργύρης Ξάφης, Ηλέκτρα Νικολούζου, Μαίρη Μηνά, Έκτορας Λιάτσος, Μιχάλης Θεοφάνους, Αλεξάνδρα Καζάζου, Νάνσυ Μπούκλη, Κυριάκος Σαλής

Υπέροχη, ποιητική ΕΚΑΒΗ από την ΙΩ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ

 Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια ιδιαίτερα όμορφη και καλοδουλεμένη  παράσταση, η ΕΚΑΒΗ του ΕΥΡΙΠΙΔΗ  από την Ιώ Βουλγαράκη έκανε πρεμιέρα απόψε στο ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ.

Η Εκάβη μετά την απώλεια του Πρίαμου και των γιών της αναμένει πλέον να φύγει αιχμάλωτη για την Ελλάδα. Όμως τα δεινά της δεν σταματούν εδώ. Ο Οδυσσέας καταφτάνει και παίρνει την κόρη της Πολυξένη που οι Έλληνες έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν στον τάφο του Αχιλλέα. Πράγματι λίγο αργότερα έρχεται ο αγγελιοφόρος Ταλθύβιος να αναγγείλει την θανάτωση της Πολυξένης και να περιγράψει την σκηνή στις γυναίκες της Τροίας και στην ίδια την Εκάβη. Ταυτόχρονα  ο μικρότερος   γιος της, ο Πολύδωρος  που ο πατέρας του είχε στείλει στον βασιλιά της Θράκης Πολυμήστορα για να τον προστατέψει από τα δεινά του πολέμου  βρίσκεται νεκρός από το χέρι του ίδιου του υποτιθέμενου προστάτη του. Η Εκάβη όπως είναι φυσικό καταρρέει για άλλη μια φορά και ζητά να πάρει εκδίκηση από τον δολοφόνο με την συνδρομή του Αγαμέμνονα.

Η Ιώ Βουλγαράκη στήνει μιαν μαγική, ποιητική παράσταση με έναν εξαίρετο χορό που τραγουδά μελωδικά σε υπέροχα σύνολα σε μεγάλο μέρος της κλέβοντας τις εντυπώσεις. Χίλια μπράβο σε αυτόν τον χορό που με την καταλυτική του παρουσία δίνει φυσιογνωμία σε όλο το εγχείρημα. Το σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού είναι πραγματικά  εμπνευσμένο, συστάδες από πέτρινα αποκομμένα ανθρώπινα μέλη ακουμπισμένα πάνω στη γη, ενώ την παράσταση συνοδεύουν οι μαγικοί φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου και ο ήχος ενός ακορντεόν που παίζει η Άρτεμις Βαβάτσικα. Η μουσική είναι του Νίκου Γαλενιανού ενώ η κίνηση της Χαράς Κότσαλη.

Η Ελένη Κοκκίδου ως Εκάβη είναι ανθρώπινη, τρυφερή και ιδιαίτερα στοργική απέναντι στα παιδιά της, ενώ παρουσιάζει και έντονες στιγμές ξεσπάσματος και θρήνου  αναλαμβάνοντας έναν ιδιαίτερα δύσκολο ρόλο καθώς βρίσκεται σχεδόν από την αρχή ως το τέλος της παράστασης στη σκηνή. Πλάι της ο εξαίρετος Θανάσης Κουρλαμπάς ως Οδυσσέας, ο έμπειρος και στιβαρός Ιωσήφ Ιωσηφίδης ως Ταλθύβιος, η ευάλωτη Μαρίνα Καλογήρου ως Πολυξένη, ο ευαίσθητος Ερρίκος Μηλιάρης ως φάντασμα του Πολύδωρου, η επαρκής Ηλαιάνα Μπάλλα ως θεράπαινα και ο δυναμικός Αλέκος Συσσοβίτης ως  Αγαμέμνονας. Ξεχωρίζει προς το τέλος της παράστασης ο  Άκης Σακελλαρίου ως Πολυμήστορας με μία σπαρακτική, δυνατή  ερμηνεία που αποδεικνύει πόσο ο ηθοποιός έχει μπει στην ψυχολογία του ήρωα που ενσαρκώνει.

Η σκηνοθεσία επιφυλάσσει πολλά όμορφα ευρήματα-εκπλήξεις που αναδεικνύουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία. Τη στιγμή που περιγράφεται η θανάτωση της Πολυξένης και καθώς αυτή προτάσσει τα στήθη της στους στρατιώτες όλα τα μέλη του χορού με υπέροχες αρμονικές κινήσεις τραβούν τους χιτώνες τους και φανερώνουν το στήθος τους. Κι ακόμη κάποια στιγμή ο νεκρός Πολύδωρος σηκώνεται πλησιάζει την μητέρα του και της χαϊδεύει απαλά το μάγουλο σαν έναν λες τελευταίο αποχαιρετισμό.  Αυτές και άλλες παρόμοιες σκηνές με κάνουν να χαρακτηρίσω αυτή την παράσταση, την γεμάτη αρμονία και συναίσθημα ως ποιητική.  

Το έργο ξεκινά περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και θα βρίσκεται στην Επίδαυρο στις 11 και 12 Αυγούστου.

 

Καθηλωτικές και ταυτόχρονα γήινες οι «ΤΡΩΑΔΕΣ»

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Ένα μεγαλειώδες έργο, συγκλονιστικής σύλληψης αλλά και απόδοσης είναι οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Όσες φορές κι αν το δω μένω άφωνη και ειλικρινά συγκλονισμένη. Ένα έργο το οποίο αγαπά το Κρατικό Θέατρο και φέτος το ανεβάζει για άλλη μια φορά σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη.

Οι «Τρωάδες» παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 415π.Χ. Ο Ευριπίδης τοποθετεί το έργο αυτό στο τέλος του Τρωικού πολέμου και παρουσιάζει στους Έλληνες την πλευρά, των Τρώων, την πλευρά των χαμένων και συγκεκριμένα όλα τα δεινά που αντιμετωπίζουν οι Τρωάδες, οι γυναίκες της Τροίας, την απώλεια των αγαπημένων τους αντρών, συζύγων, παιδιών και αδερφών αλλά και ένα αβέβαιο, μάλλον ζοφερό μέλλον για αυτές τις ίδιες, στην αιχμαλωσία, στην εξορία και στη σκλαβιά.

Λένε πως ίσως αφορμή για να ασχοληθεί με αυτό το θέμα δόθηκε στον Ευριπίδη από την καταστροφή της Μήλου που έγινε από τους Αθηναίους ένα χρόνο πριν γραφτεί το έργο, όταν οι Αθηναίοι σκότωσαν όλους τους άντρες και οδήγησαν στη σκλαβιά όλες τις γυναίκες και τα παιδιά των Μηλίων. Ο Ευριπίδης λοιπόν γράφει  το έργο αυτό θέλοντας πιθανόν να στηλιτεύσει αυτή την απάνθρωπη συμπεριφορά των συμπολιτών του. Μα και ακόμη να τους προειδοποιήσει ενόψει της σικελικής εκστρατείας στην οποία οι Αθηναίοι ετοιμάζονται  να προβούν, ότι θα μπορούσαν και οι ίδιοι να είναι κάποια επόμενη  φορά οι χαμένοι και τότε να βιώσουν και αυτοί τον όλεθρο που τόσο αστόχαστα προκάλεσαν σε άλλους στο παρελθόν. Οι «Τρωάδες» λοιπόν προβάλλοντας τη φρίκη και την απόγνωση που προκαλεί ο πόλεμος είναι ένα βαθύτατα αντιπολεμικό έργο.

Τη μετάφραση έκανε με μεγάλη επιμέλεια και εμπειρία ο Θεόδωρος Στεφανόπουλος και είναι καθαρή, σύγχρονη , περιεκτική , με μεγάλο σεβασμό στο αρχαίο κείμενο αλλά και με ένα προσωπικό ύφος.

Ο Χρήστος Σουγάρης σκηνοθετεί το έργο σαν κάποιος που το έχει πολύ καλά καταλάβει και αφομοιώσει και το φέρνει στο σήμερα χρησιμοποιώντας  λίγα νεωτεριστικά στοιχεία και εστιάζοντας κυρίως στις ερμηνείες των ηθοποιών. Ζητά  γήινες και όχι υπερβολικές αποδόσεις και μας παρουσιάζει τα πρόσωπα ανθρώπινα, προσιτά, πολύ κοντά μας σαν κάποιους από εμάς. Με κέντρο έναν παλιό τηλεφωνικό θάλαμο, όπου καταφεύγουν η Ανδρομάχη και η Εκάβη για να θρηνήσουν. Ο θάλαμος είναι  ένα σκηνοθετικό εύρημα, ένας κλειστός περιορισμένος χώρος που προσφέρει στις ηρωίδες λες προστασία και ιδιωτικότητα αλλά και στους θεατές τη δυνατότητα μέσω των διάφανων τζαμιών να τις παρακολουθούν. Στα σκηνικά στοιχεία ξεχωρίζουν ακόμη γαλάζιες βαλίτσες όσες και οι γυναίκες του χορού, που βρίσκονται σε όλο το χώρο της σκηνής και  υπερτονίζουν τον ξεριζωμό. Ως μνεία στην πατρίδα και την εστία βλέπουμε ένα μεγάλο καζάνι όπου βράζει φαγητό και δίπλα τα ανάλογα πιατικά, ίσως για το τελευταίο γεύμα των γυναικών στην πατρίδα τους. Τα σκηνικά επιμελήθηκε η Ελένη Μανωλοπούλου.

Οι γυναίκες του χορού αποδίδουν πολλούς σχηματισμούς, άλλοτε όλες μαζί άλλοτε δύο δύο ή σε ομάδες δίνοντας όμορφες σκηνικές εικόνες, ενώ τα λόγια τους, οι παρηχήσεις και η ταυτόχρονη μουσική χαρίζουν παράλληλα και ακουστικές εικόνες. Εύρημα και η ερμηνεία της Αθηνάς από πολλές ηθοποιούς ταυτόχρονα, που παίζουν σε όμορφους σχηματισμούς με όμοια κοστούμια και καλυμμένα τα πρόσωπα. Την κίνησή τους επιμελήθηκε ο Ερμής Μαλκότσης.

Εν κατακλείδι χωρίς να κάνει κάτι  υπερβολικό ή εξεζητημένο  ο Χρήστος Σουγάρης κατορθώνει  με μια ισορροπημένη σκηνοθεσία, με λιτά μέσα, προσεγμένες ερμηνείες και μεστή άποψη να αποτυπώσει το έντονο συναίσθημα ακόμη και τον σπαραγμό,  να καθηλώσει, να προβληματίσει,  να συγκινήσει και να τέρψει τους θεατές του και όπως θα λέγαμε καταφέρνει να δέσει τέλεια το γλυκό.

Στον ρόλο της Εκάβης, μια πανάξια, έμπειρη μεγάλη θεατρίνα που τιμά με την παρουσία της το Κ.Θ.Β.Ε., η καθηλωτική Ρούλα Πατεράκη που μεγαλουργεί. Η Ρούλα Πατεράκη δεν ερμηνεύει αλλά ζει τον ρόλο της Εκάβης με όλο το πρόσωπο της να πάλλεται από τον σπαραγμό, με απόγνωση στα μάτια και μισάνοιχτο στόμα ακόμη κι όταν αυτή δεν μιλά λες και υποδηλώνει μια σιωπηλή κραυγή. Το σώμα της μισοάψυχο πάλλεται, υποφέρει και παραπατά και δίνει την κορύφωση στην ερμηνεία της όταν σπαράζει κρατώντας στα χέρια της τον νεκρό Αστυάνακτα.

Στο ρόλο του Ταλθύβιου ο Δημήτρης Πιατάς, σοβαρός, μεστός, με την χαρακτηριστική φωνή του αναλαμβάνει να φέρει τα κακά μαντάτα στις Τρωάδες και ιδιαίτερα στη βασιλική οικογένεια και καταφέρνει να βγάλει έναν υπόγειο πόνο, του ανθρώπου που έχει τον πιο δύσκολο ρόλο, αλλά δεν είναι χωρίς συναίσθημα καθώς αναγγέλλει αυτές τις συμφορές.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος, στον ρόλο του Ποσειδώνα λιτός και στιβαρός, μια ήρεμη δύναμη.

Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ως Μενέλαος, ευθυτενής, δυναμικός και αυστηρός ταυτόχρονα, είναι πολύ καλός.

Η Μαρία Διακοπαναγιώτου ως Κασσάνδρα καταθέτει μια εξαιρετικά δυναμική, σχεδόν άγρια ερμηνεία στο ρόλο της μάντισσας και θα την θέλαμε λίγο πιο ευάλωτη.

Η Κλειώ Δανάη Οθωναίου ως Ελένη είναι υπέροχη, πανέμορφη, λυγερή, μια πραγματική ωραία Ελένη και δίνει μια ερμηνεία ανάλογη των δυνατοτήτων της και των προσδοκιών μας για την εμβληματική ηρωίδα που υποδύεται.

Άφησα τελευταία την Μαρίζα Τσάρη, ως Ανδρομάχη που πραγματικά με εντυπωσίασε! Γλυκιά, εκφραστική, αισθαντική, αληθινή, γεμάτη συναίσθημα ήταν εξαίσια με μια  ερμηνεία που κορυφώνεται όταν θρηνεί για το μέλλον του παιδιού της που πρόκειται να θανατωθεί.

Υπέροχα και όλα τα κορίτσια του χορού που είναι εξαιρετικές ηθοποιοί του κρατικού θεάτρου, γεμίζουν εξαίσια τον χώρο με την παρουσία τους και φωτίζουν με το άστρο τους το θεατρικό σανίδι απαγγέλοντας  όλες μαζί μα πιο συχνά κατά μόνας. Μαζί τους και η γλυκύτατη Λωξάντρα Λούκας με σύνδρομο Down που είναι ηθοποιός και μετά το Εθνικό συμμετέχει τώρα και σε παράσταση του Κρατικού θεάτρου. 

Τα  πανέμορφα, δουλεμένα με κάθε λεπτομέρεια κοστούμια  του χορού είναι όλα διαφορετικά μεταξύ τους με κοινά χαρακτηριστικά τα γυαλιστερά υφάσματα, τα έντονα χρώματα  και τα πάμπολλα στοιχεία από παραδοσιακές στολές, όπως κεντίδια, σιρίτια, γιλέκα και ζώνες. Πραγματικό κόσμημα είναι και το απαστράπτον κοστούμι της Ελένης, διάφανο στο πάνω  μέρος του με πολυάριθμες πέτρες που στραφταλίζουν. Τα κοστούμια επιμελήθηκε η Ελένη Μανωλοπούλου.

Η μουσική ακολουθεί και συνδράμει το συναίσθημα καθώς γίνεται συνοδοιπόρος των διακυμάνσεων του έργου, άλλοτε απαλή, άλλοτε έντονη και σπαρακτική ανάλογα με την εξέλιξη και την ψυχοσύνθεση των ηρώων. Η μουσική αποδίδεται μόνο από ένα πιάνο, δεν γίνεται τραγούδι, είναι πρωτότυπη και ερμηνεύεται επί σκηνής από τον ίδιο τον σημαντικό συνθέτη, Στέφανο Κορκολή.

Άξιοι και οι φωτισμοί τους οποίους απέδωσε ο Αλέκος Αναστασίου. Τέλος το μακιγιάζ επιμελήθηκε η Μαντώ Καμάρα.

Οι Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη είναι εν τέλει μια πανάξια παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου, μια εξαιρετική δουλειά, με καθηλωτικές αλλά ταυτόχρονα γήινες ερμηνείες που αξίζει να δείτε. Το έργο θα περιοδεύσει σε Ελλάδα και Κύπρο και θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο στις 18 και 19 Αυγούστου.

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Θεόδωρος Στεφανόπουλος • Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης • Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου • Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Στέφανος Κορκολής • Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης • Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου • Σχεδιασμός μακιγιάζ: Μαντώ Καμάρα • Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης • Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Δανάη Πανά • Οργάνωση παραγωγής: Marleen Verschuuren • Φωτογραφίες: Mike Rafail (That long black cloud) * Βοηθός σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος

Διανομή (αλφαβητικά): Μελίνα Αποστολίδου (Αθηνά), Λουκία Βασιλείου (Αθηνά, Ελένη), Μομώ Βλάχου (Αθηνά), Χαρά Γιώτα (Αθηνά), Ηλέκτρα Γωνιάδου (Αθηνά), Μαρία Διακοπαναγιώτου (Κασσάνδρα), Αντώνης Καφετζόπουλος (Ποσειδώνας), Χριστίνα Μπακαστάθη (Αθηνά), Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Μενέλαος), Μπέττυ Νικολέση (Αθηνά), Ρούλα Πατεράκη (Εκάβη), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Αθηνά, Ελένη), Δημήτρης Πιατάς (Ταλθύβιος), Πολυξένη Σπυροπούλου (Αθηνά), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Αθηνά), Θεοφανώ Τζαλαβρά (Αθηνά), Μαρίζα Τσάρη (Ανδρομάχη), Μάρα Τσικάρα (Αθηνά)
* Έκτακτη αντικατάσταση: Γιάννης Χαρίσης

Γυναίκες: Μαριάννα Αβραμάκη, Μελίνα Αποστολίδου, Λουκία Βασιλείου, Μομώ Βλάχου, Χαρά Γιώτα, Ηλέκτρα Γωνιάδου, Ζωή Ευθυμίου, Ηλέκτρα Καρτάνου, Εύη Κουταλιανού, Λωξάνδρα Λούκας, Ελένη Μισχοπούλου, Χριστίνα Μπακαστάθη, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Μπέτυ Νικολέση, Κλειώ Δανάη Οθωναίου, Πολυξένη Σπυροπούλου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Θεοφανώ Τζαλαβρά, Φωτεινή Τιμοθέου, Μάρα Τσικάρα
Άντρας: Χριστόφορος Μαριάδης

«ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΕΠΟΧΗΣ», με άρωμα παλιάς ελληνικής ταινίας!

 

Κριτική της Βικτωρίας Ιωσηφίδου

Μια ξεκαρδιστική κωμωδία, μια ευχάριστη παράσταση γεμάτη μουσική και τραγούδια είναι το «Πολύ κακό για ένα καπέλο εποχής» του Άγγελου Κολοκοτρώνη, που παίζεται στο θέατρο Φλέμιγκ. Για να γελάσει επιτέλους  το χειλάκι μας και να ξεσκάσουμε λιγάκι, κάτι που όλοι το έχουμε τόσο ανάγκη!

Μια μεγαλοπιασμένη κυρία της μεσαίας  κοινωνικής τάξης της εποχής του 1970, η κυρία Σία που έχει αδυναμία στα περίτεχνα καπέλα,  ζει με τον καημό και την εμμονή γιατί η μοναχοκόρη της να παντρευτεί ένα φτωχό μεταφορέα, που τρέχει όλη μέρα για το μεροκάματο και όχι έναν πλούσιο και καταξιωμένο κοινωνικά γιατρό ή δικηγόρο. Βέβαια, μέσα από την κόρη της η κυρία Σία ονειρεύεται μεγαλεία και για τον ίδιο της τον εαυτό. Και την δυσαρέσκειά της αυτή δε σταματά να την εκφράζει ολημερίς κι ολονυχτίς, τόσο στην  κόρη  όσο και στον γαμπρό της, που άχρηστο τον ανεβάζει, ανεπρόκοπο τον κατεβάζει, καθώς η σκέψη να απαλλαγεί από αυτόν της έχει γίνει εμμονή. Τον κατηγορεί ακόμη και γιατί η κόρη της δεν έχει μείνει έγκυος ακόμη, χαρακτηρίζοντάς τον στείρο. Στην πλοκή λαμβάνει μέρος και μια νεαρή υπηρετριούλα, η γειτονοπούλα Πελαζί, που η Σία την επιστρατεύει προκείμενου να πετύχει το χωρισμό του ζευγαριού. Και ενώ η κυρία Σία  δε σταματά ούτε στιγμή να είναι με ξινισμένα μούτρα για τον αχαΐρευτο γαμπρό της, η κόρη ως εκ θαύματος μένει έγκυος…

Μια πεθερά λοιπόν, που δεν είναι ούτε πλούσια ούτε μορφωμένη η ίδια, μεγαλοπιάνεται, φουσκώνει, απαιτεί και απαξιώνει μέχρις εσχάτων τον κακόμοιρο γαμπρό της. Άραγε με τι προσόντα; Το έργο είναι  ένα κοινωνικό σχόλιο για τα κοινωνικά στερεότυπα, αυτούς που χαρακτηρίζουμε ανώτερους ή κατώτερους, τους πλούσιους και τους φτωχούς και πώς η κοινωνία τους αντιμετωπίζει. Τα κοινωνικά στερεότυπα, που καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς ακόμη και τα συναισθήματα φαίνεται να εκπορεύονται από το επάγγελμα κάποιου και από το αν είναι μορφωμένος και καλά οικονομημένος.

Το έργο έγραψε ο καταξιωμένος δημοσιογράφος και συγγραφέας Άγγελος Κολοκοτρώνης πλάθοντας γλαφυρά τους χαρακτήρες βγαλμένους μέσα από μια γνήσια λαϊκή βάση, την εμμονική πεθερά, την όμορφη κόρη, τον δύστυχο γαμπρό και τέλος την τσαχπίνα υπηρέτρια. Και έφτιαξε μια ιστορία με φαντασία, έμπνευση, ατόφια κωμικά στοιχεία και άφθονο χιούμορ που μας θυμίζει τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες, με την οικογένεια, την υπηρέτρια, την  πεθερά, ταινίες που έχοντας μας αγγίξει βαθιά εξακολουθούμε να τις βλέπουμε και να τις ξαναβλέπουμε με χαρά κι ενθουσιασμό!

Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο έμπειρος ιδρυτής του θεάτρου Φλέμιγκ Γρηγόρης Μήτας. Και εστιάζει κυρίως στις ερμηνείες των ηθοποιών, μπαίνοντας πρώτα ο ίδιος στο πετσί των ρόλων και καταφέρνοντας να εμφυσήσει σε καθέναν από τους πρωταγωνιστές όλα τα στοιχεία που αποτελούν τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει. Ακόμη, με μικρά τεχνάσματα και συνεχείς εναλλαγές καθοδηγούμενος από την υπόθεση, καταφέρνει ώστε να υπάρχει πάντοτε δράση και ένταση στη σκηνή και να είναι οι θεατές σε εγρήγορση. Το έργο είναι τέλος διανθισμένο με άφθονα υπέροχα γνωστά μας παλιά τραγούδια ελληνικά και ξένα  με διασκευασμένους στίχους ανάλογους με την υπόθεση. Και τα τραγούδια αυτά δημιουργούν ένα ιδιαίτερα ζεστό κλίμα, ανεβάζουν τη διάθεση, δίνουν ανάσες και χαρά σε αυτό το εγχείρημα και ενθουσιάζουν τον κόσμο που διασκεδάζει, απολαμβάνει και τραγουδάει. Τα τραγούδια επέλεξαν και διασκεύασαν ο Γρηγόρης Μήτας και η Καρίνα Ιωαννίδου.

Καταπληκτική στο ρόλο της εμβληματικής πεθεράς η Νέλλη Δελή,  η κεντρική ηρωίδα με μονίμως  σουφρωμένο το πρόσωπο ως ένδειξη υποτίμησης στον ανεπιθύμητο γαμπρό της, κρατά τα βλέμματα συνεχώς στραμμένα πάνω της, προκαλεί άφθονο γέλιο και κερδίζει τις εντυπώσεις. Πιο λιτή και ψυχρή στην ερμηνεία της η Χριστίνα Μαγκάκη ως κόρη, δεν παύει να έχει εξάρσεις που προέρχονται από την ανεκδιήγητη συμπεριφορά της μητέρας της και τότε φτάνει στα άκρα και αποδεικνύει τις ερμηνευτικές της ικανότητες. Επαρκής και στο ρόλο του γαμπρού ο Γιάννης Βενιζέλος, γίνεται ταλαίπωρος όπως επιβάλλει το έργο και μας πείθει. Εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη η νεαρή Ζηνοβία Παππά, που κλέβει τις εντυπώσεις ως Πελαζί. Μια πραγματική αποκάλυψη, με νάζι, σκέρτσο, μπρίο και τσαχπινιά αλωνίζει τη σκηνή κουνιέται, λυγιέται, χορεύει και μας κατακτά απογειώνοντας το ρόλο τη υπηρέτριας.

Ευχάριστο το σκηνικό απεικονίζει το σαλόνι μιας μέσης κατοικίας με έναν πίνακα του Μυταρά στον τοίχο. Καλόγουστα και τα κοστούμια εκφράζουν απόλυτα τα πλάσματα που τα φέρουν. Σκηνικά και κοστούμια επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Μήτας. Τέλος, απολύτως εντυπωσιακά είναι τα πάμπολλα καπέλα εποχής που στολίζουν το σκηνικό και τα οποία βάζει και βγάζει συνεχώς η μεγαλοπιασμένη Σία. Τα καπέλα έφτιαξε με πραγματική έμπνευση και καλλιτεχνία όλη μαζί η ομάδα του θεάτρου Φλέμιγκ.

Θα σημειώσω τέλος πόσο εντυπωσιάστηκα με  αυτό το τόσο κομψό , καλόγουστο και φιλόξενο θεατράκι, το θέατρο Φλέμιγκ, μικρό σε μέγεθος, αλλά όπως φαίνεται φτιαγμένο με μεγάλη αγάπη, τελειομανία και προσοχή. Εξαίσιος ο αύλειος χώρος του, στολισμένος με αφίσες θεάτρου, αινιγματική η υπέροχη γυριστή σκαλίτσα του καθώς όταν την ανεβαίνεις αναρωτιέσαι πού άραγε θα σε οδηγήσει και τέλος τόσο προσεγμένο και ευχάριστο στο εσωτερικό του, ένα μικρό στολίδι. Αξίζει να το επισκεφτείτε και να δείτε το «Πολύ κακό για ένα καπέλο εποχής» για να πάρετε ανάσες χαράς, να διασκεδάσετε και να απολαύσετε όμορφο θέατρο με άρωμα παλιάς ελληνικής ταινίας.

 

Συντελεστές:

• Σκηνοθεσία – Σκηνικά- Κοστούμια : Γρηγόρης Μήτας.
• Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστίνα Μαγκάκη.
• Μουσική επιμέλεια: Χριστίνα Μαγκάκη.
• Ενορχήστρωση/Ενοργάνωση, Πλήκτρα: Κρατσιώτης Ευκλείδης.
• Μουσική απόδοση , Κιθάρα, Φωνή: Τάσος Κάκος.
• Φωτογραφίες παράστασης – Video art: Βασίλης Κομματάς.
• Ηχογράφηση: Χρήστος Καλιαμπάκας, I AM HIP HOP Studio
  Αφίσα εξωφύλλου: Γιώργος Σιδηρόπουλος.

 

ΔΙΑΝΟΜΗ (Με σειρά εμφάνισης)

• Νέλλυ Δελή (Τασία)
• Χριστίνα Μαγκάκη (Σοφία)
• Ζηνοβία Παππά (Πελαγία)
• Ευκλείδης Κρατσιώτης (Μανώλης)
• Γιάννης Βενιζέλος (Μανώλης)
  Όλοι οι ηθοποιοί τραγουδούν κατά τη διάρκεια της παράστασης.